กลิ่นดินปืนและผ้าไหม

กลิ่นอายของดินปืนเจือจางในอากาศ... ไม่สิ นั่นมันเป็นเพียงภาพหลอนที่ติดตรึงอยู่ในประสาทสัมผัสของลินิน เมื่อปลายจมูกของเธอถูกรุกรานด้วยกลิ่นน้ำหอมกลิ่นไม้กฤษณาผสมผสานกับความดิบเถื่อนอันเป็นเอกลักษณ์ของบุรุษผู้ยืนอยู่เบื้องหน้า ภายในห้องจัดประมูลอสังหาริมทรัพย์สุดหรูใจกลางมหานคร แสงไฟระยิบระยับจากแชนเดอเลียร์คริสตัลนับร้อยดวงไม่สามารถขับไล่ความหนบหนาวที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงใหญ่ของ ‘เรย์มอนด์ อัลดริจ’ ได้เลยแม้แต่น้อย ชุดราตรีผ้าไหมสีมรกตเข้ารูปเน้นย้ำส่วนโค้งเว้าของสรีระอย่างเย้ายวน แต่ในวินาทีนี้ ลินินกลับรู้สึกราวกับว่าเธอกำลังยืนอยู่บนปากเหวที่พร้อมจะร่วงหล่นลงสู่ห้วงเหวแห่งความพินาศ ทุกสายตาในห้องโถงใหญ่ต่างจับจ้องมาที่การเผชิญหน้าระหว่างดีไซเนอร์สาวผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร กับมาเฟียผู้กุมชะตากรรมของตึกระฟ้าครึ่งค่อนเมือง "ชุดสวยนี่... ลินิน" น้ำเสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามของสัตว์ร้ายดังลอดริมฝีปากหยักลึกที่ยกยิ้มเยาะ เรย์มอนด์ก้าวเข้าไปใกล้เธอทีละน้อย ทุกย่างก้าวเปี่ยมไปด้วยพลังอำนาจคุกคามที่กดทับจนลมหายใจของเธอสะดุด "ผ้าไหมชั้นดี ตัดเย็บอย่างไรก็คงปิดบังรอยแผลเป็นในใจของเธอไม่ได้หรอกนะ" ลินินเชิดหน้าขึ้น นัยน์ตากลมโตฉายแวววาวด้วยความกรุ่นโกรธที่ระอุอยู่ภายใน เธอกัดริมฝีปากอิ่มที่เคลือบด้วยลิปสติกสีแดงก่ำจนขึ้นสีจัดจ้าน เพื่อสะกดกลั้นความสั่นไหวที่เขามักจะมีอิทธิพลเหนือร่างกายเธอเสมอ "ถ้าคุณมาเพื่อจะพูดจาถากถาง เรย์มอนด์ ฉันคิดว่าคุณควรเอาเวลาอันมีค่าไปตรวจดูสภาพจิตใจตัวเองเสียก่อนนะคะว่าทำไมถึงยังตามหลอกหลอนคนอื่นไม่เลิก" น้ำเสียงของเธอราบเรียบ เย็นชา และเต็มไปด้วยหนามแหลมคมที่พร้อมจะทิ่มแทงกลับ เรย์มอนด์หัวเราะในลำคอ เสียงนั้นต่ำพร่าและสั่นสะเทือนอยู่ในอกกว้าง เขาไม่เพียงไม่ถอยหลัง แต่ยังรุกคืบเข้ามาจนแผ่นหลังบางของเธอเกือบจะชิดติดกับผนังห้องจัดประมูล ฝ่ามือหนาและหยาบกร้านจากการถืออาวุธเอื้อมออกไปอย่างไร้ความเกรงใจ ปลายนิ้วแข็งกระด้างแตะลงบนปลายคางมนของเธอ บังคับให้เธองยหน้าขึ้นสบตาเขาอย่างจำยอม สัมผัสนั้น... ร้อนผ่าวราวกับเปลวไฟ ลามเลียผิวเนื้อจนลินินต้องผะแผ่วลมหายใจออกมาอย่างติดขัด แรงดึงดูดอันตรายคู่นี้ไม่เคยจางหายไปไหน แม้ว่ากาลเวลาจะผ่านไปพร้อมกับความแค้นที่ฝังรากลึกระหว่างตระกูลของพวกเขาก็ตาม "ปากเก่งไม่เปลี่ยน..." เรย์มอนด์กระซิบชิดริมฝีปากเธอ กลิ่นกายของเขาโอบล้อมเธอไว้ทุกทิศทาง จนลินินรู้สึกราวกับถูกกักขังอยู่ในกรงเล็บของซาตาน "แต่จำไว้... ของทุกชิ้นในงานประมูลนี้ รวมทั้งตัวเธอ ฉันจะเป็นคนกำหนดราคาเอง" ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ก่อนที่ลินินจะทันได้อ้าปากตอกกลับ ร่างสูงใหญ่ก็ถูกดึงความสนใจไปโดยเงาของใครบางคน วินเซนต์ ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่เบื้องข้างด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่น่ารังเกียจ ดวงตาคมกริบของคู่แข่งทางธุรกิจรายนี้กวาดมองลินินด้วยความพึงพอใจ "ดูเหมือนว่าผมจะมาขัดจังหวะเวลาส่วนตัวของพวกคุณสินะครับ... คุณอัลดริจ" วินเซนต์กล่าวด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน พลางเอื้อมมือมาแตะเบาๆ ที่ข้อศอกของลินินอย่างถือวิสาสะ "แต่เกรงว่าการประมูลล็อตใหญ่กำลังจะเริ่มต้นขึ้นแล้ว และคุณลินิน... ในฐานะที่ปรึกษาด้านการออกแบบโครงการนี้ เธอน่าจะสนใจนั่งข้างผมมากกว่านะ" บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงจนติดลบในทันที นัยน์ตาสีเทาเข้มของเรย์มอนด์แปรเปลี่ยนเป็นความดุดันดั่งสัตว์ป่าที่กำลังถูกแย่งชิงอาณาเขต กล้ามเนื้อสันกรามของเขาขบเข้าหากันจนนูนเด่น มือหนาที่เคยจับคางลินินเปลี่ยนเป็นคว้าหมับเข้าที่ข้อมือบางของเธอทันทีอย่างรวดเร็วจนตั้งตัวไม่ทัน "เธอนั่งกับฉัน..." เรย์มอนด์เอ่ยคำขาด น้ำเสียงเหี้ยมเกรียมจนวินเซนต์ถึงกับหุบยิ้ม ลินินนิหน้าด้วยความเจ็บจากแรงบีบที่ข้อมือ แต่ความโกรธกลับพุ่งปรี๊ดขึ้นมาแทนที่ "ปล่อยฉันนะ! ฉันไม่ใช่สิ่งของที่จะมาแย่งชิงกัน!" เธอตวาดเสียงกร้าว พยายามสะบัดข้อมือออกจากการเกาะกุมอันทรงพลังแต่ไร้ผล ทว่า ก่อนที่สถานการณ์จะปะทุเดือดไปมากกว่านั้น เสียงประกาศก้องจากพิธีกรบนเวทีก็ดังขึ้นขัดจังหวะ พร้อมกับไฟในห้องโถงที่หรี่แสงลงเหลือเพียงสลัวราง "และรายการประมูลชิ้นสุดท้ายในค่ำคืนนี้... ที่ดินผืนงามริมหน้าผาอ่าวมาเฟีย พร้อมสิทธิ์ขาดในการครอบครองทั้งหมด... เริ่มต้นที่หนึ่งพันล้าน!" เรย์มอนด์ไม่สนใจเสียงประกาศนั้นเลยแม้แต่น้อย ดวงตาคมกริบของเขาจดจ้องมองลินินราวกับจะกลืนกินเธอกลับเข้าไปในร่าง เขาลากตัวเธอถอยห่างจากวินเซนต์เข้าไปในมุมมืดอับสายตาหลังเสาหินอ่อนสลักลวดลายวิจิตร ความมืดและเสียงเพลงบรรเลงเบาๆ โอบล้อมรอบตัวพวกเขา ลินินถูกดันจนแผ่นหลังแนบชิดกับเสาเย็นเฉียบ ขณะที่เรย์มอนด์ใช้ร่างกายกำยำกักขังเธอไว้ตรงกลาง ลมหายใจอุ่นร้อนของเขารดรินอยู่เหนือซอกคอระหง กลิ่นกายดิบเถื่อนทำให้สติสัมปชัญญะของเธอเริ่มพร่าเลือน "เธอคิดจะเล่นเกมอะไรกับวินเซนต์ หืม... ลินิน" เสียงกระซิบพร่าต่ำดังชิดใบหู พร้อมกับริมฝีปากร้อนผ่าวที่แตะลงบนผิวเนื้ออ่อนนุ่มเบาๆ อย่างจงใจยั่วเย้า "คิดว่ามันจะปกป้องเธอจากฉันได้งั้นเหรอ?" ลินินหอบสะท้าน หัวใจเต้นรัวระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก เธอกำมือแน่น พยายามดึงความเข้มแข็งเฮือกสุดท้ายมาใช้ "ปล่อยฉัน... ไม่อย่างนั้นฉันจะกรี๊ดให้คน—" คำขู่ของเธอถูกกลืนหายไปในลำคอทันที เมื่อเรย์มอนด์เคลื่อนริมฝีปากประกบลงปิดเรียวปากอิ่มของเธออย่างไร้ความปรานี! จูบนั้นทั้งดิบเถื่อน ดุดัน และเต็มไปด้วยแรงปรารถนาอันตรายที่เก็บกดมานาน ลินินเบิกตากว้างด้วยความตกใจ สมองขาวโพลนไปหมด เธอพยายามทุบตีแผงอกกว้างและเบือนหน้าหนี แต่เรย์มอนด์กลับใช้มือข้างหนึ่งล็อกท้ายทอยเธอไว้แน่น บังคับให้เธอน้อมรับรสจูบอันเร่าร้อนที่สูบฉีดเลือดในกายให้พลุ่งพล่านจนแทบหลอมละลาย รสชาติของความแค้น ความโกรธเกรี้ยว และเสน่หาอันเร่าร้อนผสมปนเปกันจนแยกไม่ออก ลินินรู้สึกว่าเข่าของเธอแทบจะทรุดลงไปกองกับพื้นเมื่อลิ้นร้อนของเขาแทรกซึมเข้ามาตักตวงความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ ร่างกายของเธอเริ่มสั่นเทา ไม่ใช่เพราะความกลัว... แต่เป็นเพราะสัมผัสวาบหวามที่เขามอบให้มันกำลังทรยศความตั้งใจทั้งหมดของเธอ ในขณะที่ริมฝีปากของพวกเขายังคงแนบชิดและพันธนาการกันอย่างเร่าร้อน ทันใดนั้น... แสงแฟลชจากกล้องโทรศัพท์มือถือก็สาดวาบเข้ามาจากความมืดเบื้องหน้า พร้อมกับเสียงฝีเท้าของใครบางคนที่ก้าวเข้ามาใกล้ พร้อมด้วยเสียงกระซิบที่ทำให้เลือดในกายของเรย์มอนด์และลินินเย็นเฉียบลงในพริบตา "ขอโทษที่ขัดจังหวะความสุข... แต่ดูเหมือนว่า 'ของขวัญ' ที่คุณส่งให้ผมเมื่อคืน จะกลับมาทวงคืนเจ้าของแล้วนะครับ... คุณอัลดริจ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางดิ่งลงสู่ห้วงเสน่หาอันตรายนี้ด้วยกันนะคะ