เงาตามตัว

"ดูเหมือนฉันจะมาขัดจังหวะความสุขสินะ... เรย์มอนด์" เสียงทุ้มต่ำติดจะเย้ยหยันของวินเซนต์ดังขึ้นทำลายความเงียบงันที่เต็มไปด้วยไอระอุแห่งแรงปรารถนา บรรยากาศในห้องสูทวีไอพีพลิกผันจากความเร่าร้อนจนแทบไหม้เกรียม กลายเป็นความตึงเครียดระดับวิกฤตในเสี้ยววินาที ลินินสะดุ้งสุดตัว หัวใจดวงน้อยกระหน่ำรัวราวกับกลองศึก ความร้อนผ่าวที่แผ่ซ่านอยู่ทั่วร่างเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความตื่นตระหนก เธอรีบใช้แรงเฮือกสุดท้ายผลักอกแกร่งของเรย์มอนด์ให้ออกห่าง ทว่าชายหนุ่มกลับไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย ร่างสูงใหญ่ยังคงตรึงเธอไว้ใต้ร่าง แววตาคมกริบดั่งสัตว์ป่ากระหายเลือดตวัดมองผู้มาใหม่ด้วยความหงุดหงิดระคนเยือกเย็น เรย์มอนด์ไม่ได้แสดงอาการตกใจแม้แต่น้อย เขายกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มหยันที่ส่งไปไม่ถึงดวงตา มือหนาที่ยังคงกอบกุมเอวคอดของลินินไว้แน่นไม่มีทีท่าว่าจะปล่อย ชายหนุ่มค่อยๆ เคลื่อนใบหน้าออกจากซอกคอหอมกรุ่นของหญิงสาวอย่างอ้อยอิ่ง สายตาคมปลาบจับจ้องไปยังวินเซนต์ที่ยืนกอดอกพิงกรอบประตูด้วยรอยยิ้มกวนประสาท "แขกไม่ได้รับเชิญมักจะมีจุดจบไม่สวย วินเซนต์" เรย์มอนด์เอ่ยด้วยน้ำเสียงต่ำทุบกระดูก แววตาดุดันฉายแววอันตรายชัดเจน "นายกล้ามากนะที่รุกล้ำเข้ามาในอาณาเขตของฉันโดยไม่เคาะประตู" "อาณาเขต?" วินเซนต์หัวเราะในลำคอ ก้าวเท้าช้าๆ เข้ามาในห้อง สายตาคมกริบกวาดมองสภาพที่ล่อแหลมระหว่างเรย์มอนด์และลินินด้วยความริษยาที่ปิดไม่มิด ก่อนจะหยุดอยู่ที่ใบหน้าแดงก่ำแต่เต็มไปด้วยความพยศของหญิงสาว "ฉันก็แค่เป็นห่วง... กลัวว่าคุณลินิน ดีไซเนอร์คนเก่งคนนี้ จะถูกหมาป่าเจ้าเล่ห์อย่างนายขย้ำจนไม่เหลือชิ้นดีเสียก่อนนะสิ" ลินินเม้มริมฝีปากแน่น เธอกวาดสายตามองหน้าผู้ชายอันตรายทั้งสองคน ความเกลียดชังและระแวงระวังผสมปนเปกันอยู่ในอก เธอไม่ใช่เด็กสาวอ่อนต่อโลกที่จะไม่รู้ว่าพวกเขากำลังเล่นเกมอำนาจกันบนความปลอดภัยของเธอ วินเซนต์ไม่ได้มาเพื่อช่วยเธอ เขาแค่ต้องการใช้เธอเป็นเครื่องมือในการสั่นคลอนเรย์มอนด์ "ปล่อยฉันค่ะ เรย์มอนด์" ลินินเค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามบิดข้อมือที่ถูกพันธนาการไว้ด้วยมือใหญ่ของมาเฟียหนุ่ม เรย์มอนด์ก้มลงมองสบตาเธอ แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นความมืดมนลุ่มลึกที่ยากจะคาดเดา ความหงุดหงิดที่ถูกวินเซนต์ขัดจังหวะเปลี่ยนเป็นความดุดันที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่าง ชายหนุ่มโน้มใบหน้าลงมาจนริมฝีปากหยักลึกเกือบชิดใบหูของเธอ กระซิบด้วยน้ำเสียงพร่าสั่นแต่เด็ดขาด "อย่าดื้อกับฉันตอนนี้ ลินิน... เกมยังไม่จบ" คำพูดนั้นทำให้ขนลุกซู่ไปทั้งร่าง แรงดึงดูดระหว่างเขากับเธอมันช่างดิบเถื่อนและอันตรายเสียจนเธอแทบหายใจไม่ออก ก่อนที่เธอจะทันได้โต้เถียงอะไร เรย์มอนด์ก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างสูงใหญ่แผ่รังสีอำมหิตออกมาจนบรรยากาศในห้องลดฮวบลงราวกับติดลบ เขาหันไปประจันหน้ากับวินเซนต์ที่ยืนยิ้มเยาะอยู่ไม่ไกล "นายมีความกล้ามาก วินเซนต์ ถึงได้กล้าเดินเข้ามาหาความตายถึงถิ่นฉัน" เรย์มอนด์ก้าวเข้าไปหาวินเซนต์ทีละก้าว ช้าๆ แต่หนักหน่วงราวกับมัจจุราช "ความตาย? ฮึ... นายต่างหากเรย์มอนด์ที่ประมาท" วินเซนต์หุบยิ้ม ดวงตาคมกริบฉายแววเจ้าเล่ห์เต็มพิกัด "นายคิดจริงๆ หรือว่าข้อตกลงเรื่องที่ดินแปลงนั้นจะราบรื่น? นายถูกตลบหลังแล้วเพื่อนรัก และผู้หญิงคนนั้น..." วินเซนต์เพยิดหน้ามาทางลินิน "...ก็คือหมากตัวสำคัญที่จะทำลายอาณาจักรของนาย" ลินินสะดุ้งเฮือก หัวใจกระตุกวูบเมื่อได้ยินคำว่า 'ทำลายอาณาจักร' เธอมองหน้าวินเซนต์สลับกับเรย์มอนด์ สมองประมวลผลอย่างรวดเร็ว นี่มันเรื่องอะไรกัน? เธอเกี่ยวอะไรกับการทำลายอัลดริจ? เรย์มอนด์หยุดเดิน เขานิ่งเงียบไปชั่วอึดใจ ทว่าแววตาที่มองวินเซนต์กลับเยือกเย็นเสียจนน่ากลัว รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมปรากฏขึ้นที่มุมปากของมาเฟียหนุ่ม "นายคิดว่าฉันไม่รู้ทันเกมตื้นๆ ของนายรึไง วินเซนต์?" เรย์มอนด์แค่นหัวเราะเสียงต่ำ ทันใดนั้น ลูกน้องชุดดำนับสิบคนก็พังประตูกรูเข้ามาล้อมรอบวินเซนต์ไว้ในพริบตา ปืนกระบอกดำสนิทหลายกระบอกถูกยกขึ้นเล็งตรงไปที่ศีรษะของแขกผู้ไม่ได้รับเชิญทันที วินเซนต์หน้าถอดสีเล็กน้อย รอยยิ้มมั่นใจเมื่อครู่หายวับไปกับตา แต่เขาก็ยังคงฝืนยิ้มเยาะ "นายคิดว่าลูกน้องกระจอกพวกนี้จะหยุดฉันได้งั้นเหรอ เรย์มอนด์?" "ลูกน้องฉันอาจจะกระจอก... แต่กระสุนในปืนพวกมันไม่เคยพลาดเป้า" เรย์มอนด์เสียงกร้าว ดวงตาดุดันจ้องมองวินเซนต์ราวกับเหยื่อในกำมือ "และก่อนที่นายจะคิดทำอะไรบ้าๆ ฉันขอเตือนไว้ก่อน... คนของฉันกำลังเข้ายكยึดบริษัทของนายในเวลานี้" วินเซนต์เบิกตากว้างด้วยความตกใจอย่างปิดไม่มิด แผนการที่เขาวางไว้พังทลายลงในพริบตา ความมั่นใจทั้งหมดสลายหายไปกลายเป็นความหวาดกลัวที่เริ่มคืบคลานเข้าเกาะกุมหัวใจ ในจังหวะที่ทุกคนกำลังโฟกัสอยู่กับการเผชิญหน้าระหว่างสองมาเฟีย ลินินที่ยืนอยู่ริมสุดใช้โอกาสนี้ถอยหลังก้าวช้าๆ ไปยังประตูด้านหลังที่เชื่อมต่อกับระเบียง เธอยังไม่ไว้ใจเรย์มอนด์ และเธอก็ไม่มีวันตกเป็นเครื่องมือของใครทั้งสิ้น เธอต้องหนี! ร่างเพรียวบางหมุนตัวเตรียมวิ่ง ทว่า... "จะไปไหน ลินิน?" เสียงทุ้มต่ำอันตรายดังขึ้นติดริมหูอย่างกะทันหัน พร้อมกับท่อนแขนแข็งแรงที่สวมกอดเข้าที่เอวคอดกิ่วของเธอจากด้านหลังอย่างรวดเร็วดั่งปีศาจ ลินินกรี๊ดออกมาเบาๆ เมื่อร่างถูกดึงกลับเข้ามาแนบชิดแผ่นอกแกร่งของเรย์มอนด์ที่ก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดต้นคอระหง ทำให้เธอน้ำตาคลอด้วยความคับแค้นใจ เรย์มอนด์โน้มใบหน้าลงกระซิบชิดใบหูของเธอ เสียงของเขาทรงพลัง ดิบเถื่อน และเต็มไปด้วยประกาศิตที่ไม่อาจขัดขืน "คิดจะหนีจากเงาของฉันเหรอเด็กน้อย... บอกไว้ก่อนนะ ว่าต่อให้เธอวิ่งไปสุดขอบโลก เธอก็หนีไม่พ้นเงาของฉันหรอก... ลินิน" เขากระชับกอดให้แน่นขึ้น พร้อมกับเงยหน้าขึ้นสบตากับวินเซนต์ที่กำลังตกเป็นเชลยด้วยแววตาของผู้ชนะที่เด็ดขาดและไร้ความปรานี ทว่า... ในวินาทีที่เรย์มอนด์กำลังจะได้ใจนั้นเอง เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหวก็เจาะทะลุกระจกหน้าต่างเข้ามา พร้อมกับร่างของบอดี้และตัวละครลับที่ไม่คาดฝันพุ่งทะยานเข้ามาในห้อง พร้อมรอยยิ้มเยือกเย็นที่ทำให้เรย์มอนด์ต้องชะงักกึก! *** โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ รี้ดที่รักของกุหลาบอาบแสงจันทร์ ❤️