คืนพายุคลั่ง

เสียงกระจกหน้าต่างห้องทำงานนิรภัยชั้นบนสุดแตกกระจายดังสนั่น ราวกับฟ้าผ่าลงกลางอกท่ามกลางพายุฝนกระหน่ำรุนแรงด้านนอก กลิ่นดินปืนฉุนกึกคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นฝนเย็นเยียบ กระสุนปืนนัดแรกเจาะฝังลงบนกรอบไม้มะฮอกกานีห่างจากศีรษะของเรย์มอนด์ อัลดริจเพียงคืบเดียว "หมอบลง!" เสียงคำรามต่ำลึกในลำคอของมาเฟียหนุ่มดังขึ้นพร้อมๆ กับที่ร่างกายกำยำพุ่งเข้าชาร์จร่างเพรียวบางของลินินจนล้มกลิ้งไปหลบหลังเสาหินอ่อนเนื้อหนา แรงกระแทกทำให้ร่างของทั้งคู่แนบชิดติดกันอย่างไร้ช่องว่าง ลินินหวีดร้องเบาๆ ด้วยความตกใจ ดวงตากลมโตเบิกกว้างสะท้อนภาพใบหน้าคมคายที่บึ้งตึงและเต็มไปด้วยเส้นเลือดปูดโปนจากความโกรธเกรี้ยว "คุณ... ปล่อยฉันนะ!" ลินินพยายามดันแผงอกกว้างที่ร้อนระอุราวกับเตาไฟ แต่มือหนากลับรวบเอวคอดกิ่วของเธอไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก "เงียบซะ ถ้าไม่อยากตายคาอกฉันตรงนี้" เรย์มอนด์กระซิบเสียงลอดไรฟัน นัยน์ตาสีเทาเข้มดุจพายุหมุนกวาดมองไปรอบห้องท่ามกลางความมืดมิดที่มีเพียงแสงแลบแปลบปลาบจากสายฟ้าภายนอก เงาสีดำของมือปืนที่ส่งมาจากวินเซนต์กำลังเคลื่อนไหวอยู่หลังม่านโปร่งแสง บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก เสียงฝนสาดซัดกระทบกระจกดังกลบเสียงฝีเท้า แต่ประสาทสัมผัสของเรย์มอนด์ยังคงเฉียบคม เขาดึงร่างของลินินให้แนบชิดยิ่งขึ้นจนรับรู้ได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวระทึกของกันและกัน สัมผัสจากร่างกายที่เบียดเสียดกันท่ามกลางความเป็นความตายปลุกเร้ากระแสความปรารถนาอันตรายให้พุ่งพล่านขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ แม้ในสถานการณ์คับขัน กลิ่นกายหอมหวานเฉพาะตัวของหญิงสาวกลับยิ่งทำให้สติของมาเฟียเถื่อนเตลิดเปิดเปิง ปัง! เสียงกระสุนนัดที่สองเจาะทะลุกระจกเข้ามาอีก เรย์มอนด์ไม่รอช้า เขาคว้าปืนพกสีดำสนิทจากสายคาดไหล่ออกมาอย่างรวดเร็ว พร้อมกับใช้มืออีกข้างกดศีรษะของลินินให้ซบลงกับซอกคอของเขาเพื่อป้องกันสะเก็ดกระสุน "อื้อ..." ลินินครางประท้วง ลมหายใจอุ่นร้อนของเธอเป่ารดผิวเนื้อบริเวณไหปลาร้าของเขา สร้างความสั่นสะท้านให้แก่ชายหนุ่มอย่างประหลาด ในวินาทีที่ความเป็นความตายแขวนอยู่บนเส้นด้าย สัญชาตญาณดิบเถื่อนและการปกป้องกลับหลอมรวมเข้ากับแรงดึงดูดทางเพศอย่างไร้รอยต่อ เรย์มอนด์เหนี่ยวไกสวนกลับไปยังทิศทางของเงาปริศนาสามนัดซ้อน เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดดังขึ้นจากระเบียงด้านนอก ก่อนที่ทุกอย่างจะกลับมาเงียบสงบลงเหลือเพียงเสียงฝน ทว่า... อารมณ์ภายในของคนทั้งคู่กลับระอุยิ่งกว่าเปลวไฟ เรย์มอนด์ก้มลงมองหญิงสาวที่ยังคงซุกตัวอยู่กับอกเขา ลินินเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาดื้อรั้นท้าทายที่เคยมีบัดนี้ไหวระริกด้วยความตื่นตระหนกและแรงอารมณ์ที่ค้างคา "ปลอดภัยแล้วเหรอ..." เสียงของเธอแหบพร่า ริมฝีปากอิ่มเม้มเข้าหากันอย่างไม่รู้ตัว "ยัง... สำหรับฉัน เธอยังไม่ปลอดภัยจนกว่าฉันจะแน่ใจว่าเธอเป็นของฉันคนเดียว" เรย์มอนด์เอ่ยเสียงพร่าต่ำ นัยน์ตาดำมืดเต็มไปด้วยเปลวเพลิงแห่งความต้องการที่ถูกจุดชนวนขึ้นจากความใกล้ชิดเมื่อครู่ มือหนาเลื่อนขึ้นประคองใบพักตร์เนียนนุ่ม นิ้วโป้งเกลี่ยริมฝีปากอิ่มอย่างถือวิสาสะ ลินินสูดลมหายใจเข้าลึกเมื่อปลายนิ้วหยาบกร้านนั้นลูบไล้ผ่านผิวเนื้ออย่างจงใจจะแกล้งให้เธอขาดใจ เธอกัดริมฝีปากพยายามต่อต้านแรงดึงดูดมหาศาลนี้ แต่เรย์มอนด์ไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ปฏิเสธ เขาก้มลงประกบจูบทับลงบนริมฝีปากอิ่มทันที บดขยี้อย่างเร่าร้อน ดิบเถื่อน และเอาแต่ใจ ลินินเบิกตากว้างด้วยความตกใจก่อนที่มือเรียวจะทุบลงบนลาดไหล่กว้างเพื่อประท้วง แต่จูบอันดุดันและช่ำชองของมาเฟียหนุ่มกลับดูดกลืนเรี่ยวแรงทั้งหมดของเธอไปจนสิ้น เรียวลิ้นร้อนรุกรานเข้ามาตักตวงความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ รสชาติของความหวาดกลัว ความโกรธแค้น และความปรารถนาอันตรายหลอมรวมกันเป็นหนึ่งเดียวท่ามกลางเสียงพายุที่โหมกระหน่ำนอกหน้าต่าง ร่างกายของลินินอ่อนปวกเปียก ร้อนรุ่มราวกับถูกไฟแผดเผา เธอเผลอเผยอริมฝีปากตอบสนองสัมผัสวาบหวามนั้นอย่างไม่รู้ตัว มือเรียวที่เคยทุบตีเปลี่ยนเป็นกำเสื้อเชิ้ตของเขาแน่นเพื่อยึดเหนี่ยวร่างตัวเองไม่ให้ล้มลงไปกองกับพื้น แรงกดดันจากสถานการณ์เฉียดตายเปลี่ยนเป็นแรงขับทางอารมณ์ที่รุนแรง เรย์มอนด์ผละริมฝีปากออกนิดเพื่อให้เธอได้หายใจ แต่สายตาคมกริบกลับจ้องมองริมฝีปากที่บวมเจ่อและแดงก่ำด้วยความพึงพอใจ "เธอเกลียดฉัน ลินิน..." เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมฝีปาก ปลายจมูกโด่งคลอเคลียอยู่กับแก้มเนียนอย่างหลงใหล "แต่ร่างกายเธอกำลังบอกว่าต้องการฉัน... เหมือนที่ฉันกำลังคลั่งเธอ" "คนบ้า... อื้อ..." คำต่อว่าถูกกลืนหายไปเมื่อเรย์มอนด์ประทับจูบลงมาอีกครั้ง คราวนี้ลึกซึ้ง เร่าร้อน และไร้ความปรานี มือใหญ่รวบเอวบางยกขึ้นจนร่างของเธอลอยขึ้นและนั่งคร่อมอยู่บนตักแกร่งโดยอัตโนมัติ ลินินสะดุ้งสุดตัวเมื่อรับรู้ได้ถึงความแข็งแกร่งที่แนบชิดผ่านเนื้อผ้า ความร้อนจากกายของเขาแผดเผาผ่านทะลุเสื้อผ้าจนเธอต้องใช้แขนคล้องคอเขาไว้แน่นเพื่อทรงตัว เรย์มอนด์ซุกใบหน้าลงที่ซอกคอหอมกรุ่น ขบเม้มผิวเนื้ออ่อนจนเกิดรอยแดงจางๆ ท่ามกลางเสียงฟ้าคำราม ลินินแอ่นอกรับสัมผัสวาบหวามนั้นอย่างลืมตัว เสียงหอบหายใจกระชั้นชิดประสานกับเสียงฝนสาด ความหวาดกลัวจากการลอบสังหารเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยไฟสวาทที่กำลังแผดเผาจนมอดไหม้ ทั้งห้องทำงานมืดทึบมีเพียงแสงแฟลชจากฟ้าแลบที่ส่องกระทบให้เห็นเรือนร่างที่แนบชิดและพันธนาการแห่งความเสน่หาที่ไม่มีวันหลุดพ้น ทว่า ในขณะที่ริมฝีปากร้อนผ่าวของเรย์มอนด์กำลังเลื่อนต่ำลงมาที่เนินอกอุดมสมบูรณ์ผ่านเนื้อผ้าซาตินบางเบา เสียงโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานที่แตกกระจายก็แผדเสียงดังลั่นทำลายบรรยากาศเร่าร้อนนั้นลง เรย์มอนด์หยุดชะงัก กรามขบเข้าหากันแน่นด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะ เขากดจูบหนักๆ ที่ไหล่มนอีกครั้งก่อนจะเงยหน้าขึ้นด้วยแววตาดุดัน ลินินหอบหายใจสะท้าน ใบหน้าแดงก่ำด้วยพิษสวาท เธอกำลังจะเอ่ยปากถามเมื่อสายตากวาดไปเห็นหน้าจอโทรศัพท์ที่สว่างวาบขึ้นท่ามกลางความมืด เบอร์โทรศัพท์ที่ไม่คุ้นเคยปรากฏขึ้น พร้อมกับข้อความสั้นๆ ที่ส่งตรงเข้ามายังเครื่องส่วนตัวของเรย์มอนด์ ข้อความที่ทำให้ร่างของมาเฟียหนุ่มแข็งค้างไปชั่วขณะ และทำให้ลมหายใจของลินินสะดุดกึก *“ของขวัญชิ้นต่อไป... อยู่ในห้องนอนของคุณ, เรย์มอนด์”* ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปในห้วงเสน่หาอันดำมืดและอันตรายนี้ด้วยกันนะคะ