เส้นกั้นบางๆ

กลิ่นอายจางๆ ของน้ำหอมกลิ่นกุหลาบป่าผสมกลิ่นอายบุหรี่คาร์เทียร์ราคาแพงยังคงลอยวนอยู่ในโสตประสาทของลินิน ราวกับเงาอันน่ารังเกียจที่ตามหลอกหลอนเธอมาถึงห้องนอนส่วนตัว หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับกลองเพลิงที่ถูกตีเร่งจังหวะ เธอทรุดกายลงนั่งบนเตียงนอนคิงไซส์กว้างขวาง สองมือบีบเข้าหากันแน่นจนปลายนิ้วซีดเผือด ขณะที่สายตากวาดมองไปยังกล่องของขวัญกำมะหยี่สีดำสนิทที่วางนิ่งสนิทอยู่บนโต๊ะเครื่องแป้ง คำพูดทิ้งท้ายของเรย์มอนด์ อัลดริจ เมื่อครู่ยังคงดังสะท้อนอยู่ในโสตประสาท มันทั้งเยือกเย็น ดิบเถื่อน และเต็มไปด้วยการประกาศิตที่ไม่อนุญาตให้เธอปฏิเสธ *“ของขวัญชิ้นต่อไป... อยู่ในห้องนอนของคุณ, เรย์มอนด์”* ลินินสูดหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นความสั่นไหวในอก เธอไม่ใช่ผู้หญิงที่จะยอมตกเป็นเบี้ยล่างของใครโดยเฉพาะมาเฟียเถื่อนอย่างเขา แต่ความจริงอันโหดร้ายคือ ร่างกายของเธอกลับจดจำสัมผัสอันร้อนรุ่มและอ้อมกอดอันแข็งแกร่งนั้นได้อย่างแม่นยำเกินไป... และนั่นคือสิ่งที่เธอหวาดกลัวที่สุด หญิงสาวลุกขึ้นยืนด้วยฝีก้าวที่มั่นคง แม้ขาเรียวจะสั่นเทาเล็กน้อย เธอเดินตรงไปยังโต๊ะเครื่องแป้ง ยื่นมือออกไปสัมผัสกับผิวสัมผัสนุ่มมือของกล่องกำมะหยี่สีดำสนิทราวกับมันเป็นวัตถุอันตรายที่พร้อมจะระเบิดใส่หน้าเธอได้ทุกเมื่อ ฝากล่องถูกเปิดออกอย่างช้าๆ ภายในนั้น... ไม่มีเพชรพลอยราคาแพง ไม่มีเครื่องประดับล้ำค่าที่ผู้หญิงทุกคนใฝ่ฝัน หากแต่เป็นสร้อยข้อมือทองคำขาวฝังเพชรสีดำสนิทที่ดีไซน์ขึ้นมาเป็นพิเศษ ลวดลายของมันตวัดเกี่ยวพันกันราวกับหนามกุหลาบที่พร้อมจะบาดลึกเข้า เนื้อหนัง และที่สำคัญที่สุด... มันคือดีไซน์เดียวกันกับภาพร่างคอลเลกชันลับที่เธอเก็บซ่อนไว้ในเซฟของบริษัท "สารเลว..." ลินินพึมพำลอดไรฟัน ดวงตากลมโตฉายแวววาวด้วยความโกรธเกรี้ยวจนแทบจะลุกเป็นไฟ เรย์มอนด์ไม่ได้แค่ต้องการควบคุมตัวเธอ แต่เขากำลังล่วงล้ำเข้ามาถึงพื้นที่ส่วนตัวและจิตวิญญาณของความเป็นดีไซน์เนอร์ในตัวเธออย่างอวดดี *แกร็ก...* เสียงปลดล็อกประตูห้องนอนดังขึ้นแผ่วเบา ทว่ามันกลับดังชัดเจนก้องกังวานในความเงียบงัน ลินินสะดุ้งสุดตัว หันขวับกลับไปมองร่างสูงใหญ่ที่ก้าวเข้ามาอย่างไร้ซุ่มเสียง เรย์มอนด์ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีดำออกสองเม็ด เผยให้เห็นแผงอกกว้างและรอยแผลเป็นจางๆ ที่ซ่อนอยู่ใต้ผิวเนื้อ รังสีความดุดันและอำนาจมืดแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาจนอากาศรอบกายแทบจะหลอมละลาย "ใครอนุญาตให้คุณเข้ามาในห้องนี้?" เสียงหวานตวาดถามอย่างไม่เกรงกลัว แม้แผ่นหลังจะชนเข้ากับโต๊ะเครื่องแป้งจนไร้ทางถอย เรย์มอนด์ไม่ตอบ เขาเพียงแต่ก้าวเข้ามาทีละก้าว... ช้าๆ ทว่ามั่นคง ราวกับเสือร้ายที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุม ดวงตาคมกริบสีนิลคู่นั้นกวาดมองสำรวจเรือนร่างอรชรที่สั่นเทาน้อยๆ ด้วยความปรารถนาอันดิบเถื่อนที่ปิดไม่มิด "ห้องนี้... และทุกอย่างที่เป็นของคุณ อยู่ภายتการควบคุมของฉัน ตั้งแต่เสี้ยววินาทีที่คุณก้าวเข้ามาเหยียบอาณาจักรของฉันแล้ว, ลินิน" เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าเอ่ยกระซิบชิดริมหู เมื่อร่างสูงใหญ่เคลื่อนตัวเข้ามาประชิดตัวเธอได้อย่างรวดเรวราวกับภูตผี ลมหายใจอุ่นจัดที่เจือกลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ เป่ารดต้นคอระหงจนขนลุกซู่ ลินินพยายามดันแผงอกกว้างของเขาออกสุดแรง แต่การทำเช่นนั้นกลับทำให้เธอยิ่งตระหนักถึงความแตกต่างทางพละกำลัง เรย์มอนด์เปรียบเสมือนกำแพงหินผาที่ไม่มีวันสั่นคลอน สองมือแกร่งคว้าข้อมือบางทั้งสองข้างของเธอมารวบไว้ด้วยมือเดียวเหนือศีรษะอย่างง่ายดาย ก่อนที่เขาจะใช้มืออีกข้างเชยคางมนขึ้นบังคับให้เธอสบตา "ปล่อยนะ! คุณไม่มีสิทธิ์มาทำแบบนี้กับฉัน!" เธอเค้นเสียงกร้าว ดวงตาวาวโรจน์ด้วยความท้าทาย "ไม่มีสิทธิ์งั้นเหรอ?" เรย์มอนด์แค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากหยักลึก "จำไม่ได้แล้วหรือไงว่าคุณเอาตัวเข้าแลกเพื่ออะไร... หืม? ดีไซเนอร์คนสวย" คำพูดนั้นจี้ใจดำและกระชากความโกรธกริ้วของเธอให้พุ่งทะยาน ลินินเงื้อมมือข้างที่เป็นอิสระ (ที่จริงเขาไม่ได้ปล่อย แค่ขยับเปลี่ยนมาตรึงข้อมือเธอไว้แนบลำตัว) หวังจะตบเข้าที่ใบหน้าคมคายนั้นให้สาสม แต่มีหรือที่มาเฟียผู้โชกโชนจะคาดเดาไม่ทัน เรย์มอนด์รวบข้อมือเธอไว้ได้ทันท่วงที พร้อมกับกระชากร่างบางเข้าหาตัวอย่างแรงจนหน้าอกแนบชิดกับแผงอกแกร่ง สัมผัสที่แนบแน่นทำให้ลมหายใจของทั้งคู่ติดขัด ความร้อนรุ่มจากร่างกายของเรย์มอนด์แผ่ซ่านทะลุเนื้อผ้าเข้ามาเผาผลาญผิวเนียนของเธอ ลินินหอบสะท้าน ดวงตาเบิกกว้างเมื่อริมฝีปากหย้าร้อนผ่าวโน้มลงมาประชิดริมฝีปากอิ่มของเธอ "อย่าแม้แต่จะคิด..." เขาคำรามชิดริมฝีปาก ก่อนจะบดขยี้จูบลงมาอย่างไร้ความปรานี มันไม่ใช่จูบแห่งความอ่อนโยน แต่มันคือการลงทัณฑ์... การครอบครอง... และการบดขยี้ศักดิ์ศรีของเธอให้แหลกคาอก ลินินพยายามเม้มปากแน่นและเบือนหน้าหนี แต่เรย์มอนด์กลับใช้นิ้วแกร่งบีบกรามของเธอให้เผยอออก ก่อนจะส่งลิ้นร้อนเข้าไปกวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ รสชาติของความดุดัน เคล้าคลานด้วยความหอมหวานอันตราย ทำให้สมองของหญิงสาวขาวโพลนในพริบตา เรียวปากที่เคยต่อต้านค่อยๆ อ่อนระทวยลงทีละน้อย ความชาญฉลาดในการรุกเร้าของเขาทำให้สติสัมปชัญญะที่เธอพยายามประคับประคองมาตลอดพังทลายลงอย่างไม่เป็นท่า ลินินเผลอครางแผ่วในลำคอเมื่อมือหนาเริ่มลูบไล้ไปตามแนวโค้งเว้าของแผ่นหลัง สอดแทรกปลายนิ้วเข้าไปใต้ร่มผ้าสัมผัสผิวเนื้อเนียนนุ่มจนเธอต้องสะดุ้งเฮือกด้วยความวาบหวาม เรย์มอนด์ผริมฝีปากออกช้าๆ ปล่อยให้เธอได้หอบโกบโกยอากาศเข้าปอด ขณะที่สายตาคมกริบมองสำรวจใบหน้าหวานที่แดงก่ำและริมฝีปากที่บวมเจ่อจากการจูบอันเร่าร้อน "ปากเก่ง... แต่ร่างกายของคุณทรยศคุณซะแล้วนะ, ลินิน" เขาเย้าหยอกด้วยน้ำเสียงแหบพร่าที่เต็มไปด้วยแรงปรารถนาอันดิบเถื่อน ลินินกัดริมฝีปากล่างที่สั่นระริก ดวงตาคู่สวยคลอหน่วงไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความคับแค้นใจผสมผสานกับความวับวามที่เธอเกลียดชังตัวเองเหลือเกินที่รู้สึกมัน "คุณมัน... ซาตาน..." เธอเค้นเสียงกระซิบ ร่างกายยังคงแนบชิดติดกับเขาอย่างไร้ทางหนี เรย์มอนด์ยกยิ้มมุมปาก นัยน์ตาสีนิลลẫกล้ำราวกับห้วงมหาสมุทรที่พร้อมจะกลืนกินเธอเข้าไปทั้งตัว เขาก้มลงกระซิบชิดใบหูที่ขึ้นสีแดงจัดของเธอด้วยน้ำเสียงที่ทำให้หัวใจของเธอร่วงหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม "ถ้าฉันเป็นซาตาน... คุณก็คือผู้หญิงคนเดียวที่ฉันจะลากลงไปสู่นรกขุมที่ลึกที่สุดด้วยกัน" ทว่า... ในวินาทีที่เรย์มอนด์กำลังจะก้มลงประทับรอยจูบอันร้อนแรงลงบนซอกคอขาวผ่องอีกครั้ง เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งอย่างเร่งรีบจากด้านนอก ตามด้วยเสียงรายงานอันร้อนรนของบอดี้การ์ดคนสนิทที่ทำให้บรรยากาศอันเร่าร้อนหยุดชะงักลงทันที "นายครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว... คนของวินเซนต์บุกเข้ามาถึงชั้นใต้ดิน และพวกมันกำลังพยายามเข้าถึงเซิร์ฟเวอร์ข้อมูลลับ!" เรย์มอนด์ชะงักกึก นัยน์ตาสีนิลคมกริบหันขวับไปมองที่ประตูห้องทันที รังสีอำมหิตพวยพุ่งออกมาจากร่างสูงใหญ่จนลินินรู้สึกได้ถึงความเย็นเยียบที่เข้ามาแทนที่ความร้อนรุ่มเมื่อครู่ มาเฟียหนุ่มก้มลงมองหน้าหญิงสาวที่ยังคงหอบหายใจระทัวอยู่ในอ้อมแขน เขาใช้นิ้วหัวแม่มือเกลี่ยริมฝีปากบวมเจ่อของเธอเบาๆ แววตาสลับซับซ้อนฉายชัดขึ้นชั่วพริบตาก่อนจะหายลับไป "เกมสนุกกำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว... อยู่รอฉันที่นี่, ลินิน" เขากระซิบเสียงต่ำด้วยความดุดัน ก่อนจะผละร่างออกห่างอย่างรวดเร็วและก้าวเท้าเดินออกจากห้องไป ปิดประตูลงล็อกแน่นหนาโดยขังเธอไว้ท่ามกลางความเงียบงันและหัวใจที่เต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมานอกอก แต่สิ่งที่ลินินไม่เคยรู้เลย... คือเงาร่างของใครบางคนที่ยืนแอบซ่อนอยู่ตรงมุมมืดของระเบียงห้องนอน พร้อมกับรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมที่กำลังยกขึ้นอย่างผู้ชนะ เมื่อแผนการขั้นต่อไปกำลังจะเริ่มต้นขึ้นในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า! ขอบคุณที่ติดตามและอยู่เคียงข้างความเร่าร้อนนี้เสมอนะคะ (กุหลาบอาบแสงจันทร์)