ทางแพร่ง

แฟ้มเอกสารปกหนังสีดำสนิทบนโต๊ะทำงานกระจกใสสะท้อนเงาไฟสลัวในห้องทำงานเพนต์เฮาส์หรู มันไม่ใช่แค่กระดาษรายงานทางการเงิน แต่มันคือหลักฐานชิ้นสำคัญที่จะพลิกแผ่นดินลากคอมหาเศรษฐีตระกูลอัลดริจเข้าตารางได้ตลอดชีวิต และคนที่ถือมันอยู่ในมือขณะนี้... คือลินิน หญิงสาวยืนนิ่งสนิทอยู่ริมหน้าต่างบานสูงจรดเพศที่เปิดรับลมยามค่ำคืน ร่างระหงภายใต้ชุดเดรสผ้าไหมเข้ารูปสีนิลกำลังสั่นเทาเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะความหนาวเย็นของอากาศภายนอก แต่เป็นเพราะสงครามประสาทที่กำลังแผดเผาอยู่ในอก ด้านหนึ่งคือหลักฐานมัดตัวที่เธอตามหามาตลอดเพื่อสะสางความแค้นฝังใจของครอบครัว อีกด้านหนึ่งคือดวงตาสีเทาเข้มคู่นั้น... ดวงตาของผู้ชายที่ตีตราจองร่างกายและวิญญาณเธอไว้ด้วยไฟปรารถนาอันป่าเถื่อน "ลังเลอะไรอยู่ล่ะ ลินิน..." เสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามของสัตว์ร้ายดังขึ้นจากมุมมืด เรย์มอนด์ก้าวออกมาจากเงาสลัว ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มถอดเนคไทออกอย่างไร้ระเบียบ เผยให้เห็นกระดุมเสื้อเชิ้ตที่ถูกปลดออกสองสามเม็ด แววตาของเขาคมกริบดุจใบมีดโกนที่เคลือบด้วยพิษร้าย เขาย่างสามขุมเข้ามาใกล้โดยไม่ละสายตาไปจากเธอเลยแม้แต่วินาทีเดียว "ถ้าคุณต้องการส่งแฟ้มนั้นให้ตำรวจ... ทำไมมันยังนอนสงบนิ่งอยู่บนโต๊ะนั้นล่ะ" เรย์มอนด์หยุดยืนซ้อนอยู่ด้านหลัง กลิ่นกายบุรุษผสมผสานกับกลิ่นโคโลญจน์ราคาแพงและบุหรี่จางๆ ลอยเข้าแตะจมูก ลมหายใจอุ่นร้อนของเขารดรินอยู่บริเวณต้นคอระหงจนขนลุกชัน ลินินสูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ เธอยืดตัวตรงแล้วหมุนตัวกลับเผชิญหน้ากับเขา ดวงตากลมโตฉายแววท้าทายแม้หัวใจจะเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะ "เพราะฉันกำลังชั่งน้ำหนักอยู่ค่ะ เรย์มอนด์..." น้ำเสียงของเธอราบเรียบแต่แฝงความสั่นเครือ "ระหว่างความถูกต้องที่ฉันโหยหามาตลอดชีวิต กับความพินาศของคุณ... อะไรมันจะคุ้มค่ากับการที่ฉันต้องทำลายมือตัวเองมากกว่ากัน" เรย์มอนด์หัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ต่ำทุ้มและน่ากลัว เขายื่นมือหนาออกไปไล้ปลายนิ้วไปตามกรอบหน้าของเธออย่างถือวิสาสะ สัมผัสที่คุ้นเคยนั้นทำให้ร่างบางสะท้านเฮือก เธอพยายามจะเบือนหน้าหนี แต่ปลายนิ้วแข็งแกร่งกลับตรึงคางเธอไว้แน่น บังคับให้สบตาเขาตรงๆ "ความถูกต้องงั้นเหรอ?" เรย์มอนด์กระซิบชิดริมฝีปาก ร้อนผ่าวจนแทบละลาย "โลกใบนี้ไม่มีความถูกต้องสำหรับคนอย่างเราหดหู่หรอก ลินิน... มีแค่ใครกุมอำนาจเหนือกว่าต่างหากที่ชนะ และเธอ... ก็รู้ดีว่าเธอไม่มีวันชนะใจตัวเองได้เวลาที่อยู่ใต้ร่างฉัน" คำพูดดิบเถื่อนและสายตาที่เต็มไปด้วยความเร่าร้อนกระชากสติของลินินให้หลุดลอย ร่างกายของเธอต่อต้านเขาด้วยคำพูด แต่เลือดในกายกลับพลุ่งพล่านด้วยพิษเสน่หาที่เขาคอยหยുดยาพิษให้ซึมซาบเข้าสู่กระแสเลือดมาโดยตลอด วินเซนต์อาจจะเสนอทางเลือกที่สะอาดกว่า แต่มันไม่มีทางทำให้เธอรู้สึกมีชีวิตชีวาเท่ากับความเจ็บปวดอันหอมหวานที่ผู้ชายตรงหน้ามอบให้ มือหนาของเรย์มอนด์เลื่อนลงมาที่สะโพกกลมกลึง รั้งร่างบางเข้าหาตัวแนบชิดจนไม่เหลือช่องว่าง พื้นที่ระหว่างพวกเขาร้อนระอุขึ้นทีละน้อย ลินินสูดลมหายใจเฮือกใหญ่เมื่อริมฝีปากหยักลึกทาบทับลงมาอย่างไร้ความปรานี รสจูบดุดัน รุกเร้า และตักตวงทุกหยาดหยดความหวานจากริมฝีปากเธอกลืนกินสติสัมปชัญญะทั้งหมดจนมอดไหม้ เธอพยายามทุบตีอกกว้างเพื่อประท้วง แต่เรย์มอนด์กลับรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอไขว้ไว้เหนือหัวด้วยมือเพียงข้างเดียว ส่วนมืออีกข้างบีบเคล้นสะโพกอิ่มผ่านเนื้อผ้าไหมอย่างแรงจนเธอต้องหลุดเสียงครางฮือในลำคอด้วยความวาบหวาม ความโกรธแค้นและความต้องการทางร่างกายตีรันฟันแทงกันอยู่ในห้วงอารมณ์ รสจูบที่เริ่มจากความดุดันเปลี่ยนเป็นความเร่าร้อนลึกซึ้ง ลิ้นร้อนเกี่ยวพันตักตวงความหอมหวานอย่างไร้ทางหนีทีไล่ ลินินพ่ายแพ้... พ่ายแพ้ต่อสัมผัสที่จงใจแผดเผาทุกสำนึกผิดชอบชั่วดี เรย์มอนด์อุ้มร่างบางขึ้นจนขาสวยเกี่ยวรัดรอบเอวสอบของเขาโดยอัตโนมัติ ลินินกอดรัดลำคอแกร่งแน่นขณะที่ถูกพาเดินถอยหลังไปกระแทกกับแผ่นกระจกใสบานใหญ่ เบื้องล่างคือแสงไฟระยิบระยับของเมืองใหญ่ แต่เบื้องบนคือเปลวเพลิงที่เขาสุมขึ้นในร่างกายเธอ "ถ้าเธอเลือกความถูกต้อง... ฉันนี่แหละที่จะทำลายมันให้สิ้นซากคาอกเธอ" เขากระซิบเสียงพร่าข้างใบหู ขบเม้มติ่งหูเบาๆ จนเธอสะท้านเฮือก เสื้อผ้าเนื้อดีถูกปลดเปลื้องออกทีละชิ้นท่ามกลางความมืดสลัวและแสงไฟจากตึกสูง สัมผัสจากมือหยาบกร้านที่ลูบไล้ไปตามผิวเนียนนุ่มเรียกเสียงครางหวานหูจากริมฝีปากอิ่ม เรย์มอนด์ปรนเปรอเธอด้วยความเร่าร้อนและดิบเถื่อน ราวกับต้องการประกาศความเป็นเจ้าเหนือหัว ลินินแอ่นกายรับสัมผัสอันตรายนั้นด้วยความเต็มใจและจำยอม ความเจ็บปวดจากอดีตและความแค้นถูกบดขยี้จนแหลกละเอียดใต้ร่างของมาเฟียหนุ่ม เหลือเพียงเสียงหอบหายใจกระชั้นชิด แรงกระแทกกระทั้นที่หนักหน่วงและลึกซึ้ง และความสุขสมที่พุ่งทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุดซ้ำแล้วซ้ำเล่า ร่างกายของทั้งคู่หลอมรวมกันเป็นหนึ่งเดียวท่ามกลางความมืดและแรงปรารถนาอันไร้ทางออก เวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่ไม่รู้... ห้องทั้งห้องเหลือเพียงเสียงหอบหายใจแผ่วเบา ลินินนอนซบอยู่บนอกแกร่งของเรย์มอนด์ นิ้วเรียวไล้ไปตามรอยแผลเป็นที่หัวใจของเขาอย่างเหม่อลอย แฟ้มเอกสารบนโต๊ะยังคงนอนแน่นิ่ง และเธอก็รู้ตัวดีว่าเธอได้เลือกทางเดินของตัวเองแล้ว... ก๊อก ก๊อก ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังขึ้นทำลายความเงียบงันในยามวิกาลอย่างกะทันหัน เรย์มอนด์ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจ ลินินผุดลุกขึ้นนั่งอย่างตกใจ นัยน์ตาเบิกกว้างเมื่อได้ยินเสียงทุ้มต่ำคุ้นเคยดังลอดเข้ามาจากด้านนอกประตู "นายใหญ่ครับ... วินเซนต์พาคนบุกเข้ามาถึงชั้นล่างแล้วครับ!" "กุหลาบอาบแสงจันทร์ค่ะ"