รอยจูบที่เปื้อนเลือด

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและกลิ่นอายความพินาศลอยอบอวลอยู่ในห้องประชุมใหญ่ชั้นบนสุดของตึกอัลดริจทาวเวอร์ ทว่ามันยังไม่เข้มข้นเท่ากับแรงกดดันมหาศาลที่แผ่ออกมาจากร่างสูงใหญ่ของเรย์มอนด์ อัลดริจ คำพูดเย้ยหยันของวินเซนต์ยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของเขา—*ของเล่นชิ้นโปรดของคุณ กำลังจะตกเป็นของวินเซนต์อย่างสมบูรณ์แบบ...* เปร้ง! แก้ววิสกี้คริสตัลราคาแพงถูกขว้างกระทบผนังกระจกจนแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ เศษแก้วคมกริบกระจายเกลื่อนพื้น พรมราคาแพงเปรอะเปื้อนไปด้วยหยาดของเหลวสีอำพันราวกับหยดเลือดที่หลั่งรินจากความโกรธเกรี้ยวที่พุ่งทะยานถึงขีดสุด ดวงตาคมกล้าสีสนิมเหล็กของมาเฟียหนุ่มแดงก่ำด้วยเพลิงโทสะ เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนเต้นตุบๆ เขาไม่สนว่าใครหน้าไหนจะกล้าเข้ามาขวางทาง แต่ถ้าวินเซนต์กล้าแตะต้องลินินแม้แต่ปลายเล็บ... มันผู้นั้นจะต้องชดใช้ด้วยชีวิต ในขณะเดียวกัน ที่ห้องสวีทหรูหราอีกฟากฝั่งหนึ่งของเมือง ลินิน วรโชติ กำลังยืนเผชิญหน้ากับความจริงอันน่าสะพรึงกลัว ร่างระหงในชุดเดรสผ้าไหมสีดำสนิทสั่นเทาด้วยความโกรธ มือเรียวบางกำเข้าหากันแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์ ขณะที่วินเซนต์ก้าวเข้ามาใกล้ด้วยรอยยิ้มพึงพอใจ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความกระหายใคร่ครอบครอง "ถอยไปนะ วินเซนต์!" เสียงหวานตวาดกร้าวอย่างไม่เกรงกลัว แม้ภายในใจจะตื่นตระหนกกับสถานการณ์ที่ถูกต้อนจนมุม "ทำไมล่ะคนสวย... เรย์มอนด์มันไม่มีทางมาช่วยคุณทันหันหรอก ตอนนี้เขากำลังหัวหมุนกับเกมธุรกิจที่ฉันเป็นคนกุมบังเหียนอยู่" วินเซนต์หัวسเราะในลำคออย่างลำพองใจ พลางเอื้อมมือหนาหมายจะคว้าจับปลายคางมนของเธอ เพี๊ยะ! ฝ่ามือเรียวฟาดลงบนใบหน้าของชายหนุ่มอย่างเต็มแรงจนหน้าหัน แรงปะทะทำให้กลิ่นอายความเป็นศัตรูพุ่งพล่าน ลินินเชิดหน้าขึ้นอย่างไว้ศักดิ์ศรี แม้หัวใจจะเต้นรัวราخواกลองศึก "อย่าบังอาจเอาความสกปรกของคุณมาแตะต้องตัวฉัน!" วินเซนต์หันกลับมาด้วยใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ ความอดทนของเขาขาดผึ่ง เขาพุ่งเข้าคว้าข้อมือเล็กทั้งสองข้างตรึงไว้กับผนังห้องอย่างแรงจนลินินนิหน้าด้วยความเจ็บปวด "พยศนักนะ! คิดว่ามีเรย์มอนด์คอยหนุนหลังแล้วจะรอดเรอะ วันนี้ฉันจะทำให้เธอกลายเป็นของฉัน... ให้มันรู้ไปว่ามาเฟียสารเลวตัวนั้นจะปกป้องเธอได้ยังไง!" ลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่ใกล้ใบหน้า ลินินดิ้นรนสุดแรงเกิด ความหวาดกลัวเริ่มกัดกินหัวใจเมื่อริมฝีปากหนาก้มต่ำลงมาหมายจะฉวยโอกาสบดขยี้ริมฝีปากเธอ ทว่าในวินาทีวิกฤตนั้นเอง— โครม! ประตูห้องสวีทหรูถูกพังกระเด็นด้วยแรงถีบมหาศาล บานไม้หนาหนักหลุดจากวงกบและกระแทกพื้นเสียงดังสนั่นหวั่นไหว ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีดำสนิทที่คุ้นเคยปรากฏขึ้นที่กรอบประตู แววตาของเรย์มอนด์ อัลดริจ ในยามนี้เปรียบเสมือนยมทูตที่ก้าวออกมาจากขุมนรก ความเย็นชาที่แผ่ออกมาจากตัวเขานั้นทำให้บรรยากาศภายในห้องลดฮวบลงจนแทบเยือกแข็ง วินเซนต์ชะงักงัน หันขวับไปมองด้วยความตกใจ "เรย์มอนด์! แก... แกมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง!" เรย์มอนด์ไม่ตอบคำถาม เขาก้าวเท้าเข้ามาทีละก้าว ช้าๆ ทว่าหนักหน่วงและน่ากลัว ราวกับเสือร้ายที่กำลังคืบคลานเข้าหาเหยื่อผู้โชคร้าย รังสีอำมหิตแผ่ซ่านไปทั่วทุกอณูอากาศ ใบหน้าหล่อเหลาไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ นอกจากความเหี้ยมเกรียมที่พร้อมจะฉีกกระชากเป้าหมายออกเป็นชิ้นๆ "มึง... กล้าแตะต้องของๆ กูเหรอมินเซนต์" น้ำเสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันออกมาอย่างเหี้ยมเกรียม มันไม่ใช่เสียงตะโกน แต่มันคือประกาศิตแห่งความตายที่ชัดเจนยิ่งกว่าสิ่งใด วินเซนต์หน้าถอดสี รีบปล่อยมือจากข้อมือของลินินแล้วถอยหลังกรูด "แก... แกจะทำอะไร ฉันกับแกเราเป็นหุ้นส่วนกันนะ!" "หุ้นส่วน?" เรย์มอนด์แค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นเย็นเยียบจนบาดลึกถึงขั้วหัวใจ "สำหรับสวะที่กล้าล้ำเส้นกู... จุดจบมีเพียงสถานเดียว" พริบตาเดียว เรย์มอนด์ก็พุ่งเข้าประชิดตัววินเซนต์ด้วยความเร็วที่แทบมองไม่ทัน หมัดหนักหน่วงซัดเข้าที่ใบหน้าของวินเซนต์เต็มแรงจนร่างนั้นกระเด็นไปชนโต๊ะกระจกข้างเตียง เสียงข้าวของแตกกระจายระเนระนาด วินเซนต์อ้วกออกมาเป็นลิ่มเลือด ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดทรมาน แต่มาเฟียหนุ่มผู้ไร้ความปรานีไม่มีทีท่าว่าจะหยุดแค่นั้น เขาตามไปกระชากคอเสื้อของคู่แข่งขึ้นมาแล้วซัดหมัดซ้ำลงไปอีกครั้งอย่างไร้ความปรานี หยาดเลือดสีแดงฉานเปรอะเปื้อนข้อมือหนาและเสื้อเชิ้ตสีขาวของเรย์มอนด์ กลายเป็นภาพความรุนแรงที่ดิบเถื่อนและเร่าร้อนในคราวเดียวกัน ลินินยืนหอบหายใจรัวอยู่มุมห้อง ร่างกายสั่นเทาด้วยความตื่นตระหนกและหวาดผวา ดวงตากลมโตมองแผ่นหลังกว้างของคนที่เพิ่งพังประตูเข้ามาช่วยเธอ หัวใจที่เคยแข็งกระด้างกลับไหววูบอย่างรุนแรงเมื่อตระหนักว่า... ในช่วงเวลาที่เฉียดตายที่สุด คนที่ก้าวเข้ามาปกป้องเธอกลับเป็นผู้ชายที่เธอเกลียดชังและพยายามหนีมาตลอด เมื่อวินเซนต์สลบเหมือดคาเท้า เรย์มอนด์จึงสะบัดมือออกด้วยความรังเกียจ เขายืนหอบหายใจเล็กน้อย เม็ดเหงื่อผุดพรายตามกรอบหน้าคมคาย ก่อนที่ดวงตาสนิมเหล็กคู่นั้นจะค่อยๆ เบนกลับมามองร่างระหงที่ยืนพิงผนังอยู่ ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วห้องชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจที่หอบกระชั้นของคนทั้งคู่ เรย์มอนด์ก้าวเท้าช้าๆ เข้าหาลินิน หยาดเลือดที่เปื้อนอยู่มุมปากและมือหนายิ่งขับเน้นให้เขาดูอันตรายและเย้ายวนในคราเดียวกัน ลินินพยายามจะถอยหนี แต่แผ่นหลังของเธอกลับชนเข้ากับผนังห้องอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาปิดกั้นทุกเส้นทางหนี มือหนายื่นออกไปตรึงขอบผนังทั้งสองข้าง ครอบครองพื้นที่ของเธอไว้อย่างสมบูรณ์แบบ กลิ่นอายบุรุษเพศผสมผสานกับกลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยเข้าแตะจมูก ยิ่งทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมานอกอก "คิดจะหนีฉันไปซุกหัวนอนกับไอ้สวะนี่งั้นเหรอ ลินิน" น้ำเสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมหู ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอระหงจนเธอขนลุกชัน "ฉัน... ฉันไม่ได้เต็มใจ..." ลินินพยายามหาเสียงของตัวเองเจอ เธอกัดริมฝีปากแน่นเมื่อใบหน้าคมคายโน้มต่ำลงมาจนปลายจมูกแทบชิดกัน แววตาของเรย์มอนด์ในยามนี้ไม่ได้มีแค่ความโกรธเกรี้ยว แต่มันอัดแน่นไปด้วยแรงปรารถนาอันป่าเถื่อนที่ถูกปลุกเร้าจนยากจะควบคุม "ปากดีแบบนี้... ต้องโดนทำโทษให้หลาบจำซะหน่อย" เรย์มอนด์ไม่รอให้เธอได้เอื้อนเอ่ยคำแก้ตัวใดๆ อีกต่อไป ริมฝีปากหยักลึกประกบจูบลงมาบดขยี้เรียวปากอิ่มของเธออย่างดุดัน รสจูบที่ทั้งดิบเถื่อน เร่าร้อน และเปื้อนไปด้วยคราบเลือดจากสมรภูมิธุรกิจเมื่อครู่ ถูกถ่ายทอดความโหยหาและแรงหึงหวงอันน่ากลัวออกมาจนลินินแทบหลอมละลาย มือหนาข้างหนึ่งรวบเอวคอดกิ่วเข้าหาตัวแนบแน่นจนแทบไม่มีช่องว่าง ขณะที่มืออีกข้างสอดเข้าใต้กลุ่มผมนุ่มเพื่อล็อกองศาใบหน้าให้รับสัมผัสอันวาบหวามที่เขาเป็นผู้ชี้นำ รสชาติหวานล้ำปนสนิมเหล็กเคลือบคลุมไปทั่วโพรงปาก ความวาบหวามแผ่ซ่านไปทั่วร่างจนเรียวขาของเธอแทบไร้เรี่ยวแรงจะยืนหยัด ในขณะที่ริมฝีปากกำลังเกี่ยวพันกันอย่างเร่าร้อนไร้ทางขัดขืน เรย์มอนด์ก็ผละออกมาชั่วครึ่งนิ้ว ปลายจมูกโด่งคมคลอเคลียอยู่ข้างแก้มเนียน ลมหายใจร้อนผ้ารดรินผิวเนื้อก่อนที่เขาจะกระซิบคำสั่งเด็ดขาดที่ทำเอาสติของเธอเตลิดเปิดเปิง "คืนนี้... เธอยังต้องชดใช้ฉันอีกเยอะ ลินิน... และจำไว้ว่าเธอไม่มีวันหนีเงื้อมมือฉันพ้นหรอก" ทว่า ในวินาทีที่เรย์มอนด์กำลังจะบดจูบลงมาซ้ำอีกครั้ง เสียงฝีเท้าฝูงใหญ่และเสียงไซренаตำรวจดังสนั่นก้องมาจากชั้นล่างของโรงแรม พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนฉุกเฉินบนหน้าจอมือถือของมาเฟียหนุ่มที่สว่างวาบขึ้นมา—*เตือนภัย: บัญชีลับทั้งหมดของอัลดริจกำลังถูกแฮกและโอนย้ายโดยบุคคลปริศนา* กุหลาบอาบแสงจันทร์ค่ะ