หน้ากากของมาเฟีย

ความเงียบงันในห้องทำงานกว้างขวางของคฤหาสน์อัลดริจหนقกอึ้งเสียจนได้ยินเสียงหัวใจที่กำลังแหลกสลายของมัจจุราชไร้พ่าย เสียงฝีเท้าของลินินที่ก้าวออกไปพร้อมกับวินเซนต์เปรียบเสมือนเสียงทุบฝาโลงศพของความรู้สึกทั้งหมดที่เรย์มอนด์เคยมี ปืนสั้นในมือแกร่งร่วงหล่นลงกระแทกพื้นพรมราคาแพง เสียงโลหะหนักหน่วงสะท้อนก้องในโสตประสาท แต่เขาไม่ได้สนใจมันเลยสักนิด ดวงตาคมกริบที่เคยเต็มไปด้วยอำนาจและความเย่อหยิ่งบัดนี้แดงก่ำ เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนเต้นตุบด้วยความโกรธระคนเจ็บปวดลึกซึ้งที่กัดกินขั้วหัวใจ ภาพที่แผ่นหลังบอบบางแต่มั่นคงของหญิงสาวก้าวพ้นประตูบานใหญ่ไป คือการประกาศสงครามที่ไร้ซึ่งอาวุธ แต่มันกลับเฉือนเนื้อเถือหนังของมาเฟียผู้ทรงอิทธิพลอย่างเลือดเย็น "ลินิน..." เสียงทุบที่เล็ดลอดออกมาจากลำคอหนาแหบพร่าและสั่นเครืออย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน มันไม่ใช่เสียงคำรามของราชสีห์ผู้เกรียงไกร แต่เป็นเสียงคร่ำครวญของสุนัขป่าตัวผู้ที่ถูกพรากคู่ชีวิตไปต่อหน้าต่อตา ร่างสูงใหญ่ทรุดฮวบลงคุกเข่ากับพื้นพรมอย่างไร้ศักดิ์ศรี ความเจ็บปวดที่ฝังรากลึกจากอดีตเมื่อครั้งถูกมารดาหักหลังและทอดทิ้งถูกขุดคุ้ยขึ้นมาอีกครั้ง บาดแผลเป็นในใจที่เขาพยายามใช้ความดิบเถื่อนและอำนาจกลบเกลื่อนมาตลอดหลายปี ฉีกขาดออกกว้างจนเลือดเนื้อสสดๆ ไหลริน "กลับมา..." เขากำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ โลหะสีเข้มซึมออกมาปะปนกับหยดน้ำตาแห่งความพ่ายแพ้ที่ร่วงหล่นลงกระทบพื้น นี่หรือคือเรย์มอนด์ อัลดริจ ผู้ชายที่ใครๆ ต่างหวาดกลัว ผู้ชายที่สามารถสั่งปลิดชีพใครก็ได้ภายในเสี้ยววินาที แต่กลับต้องมานั่งคุกเข่าร้องไห้ให้กับผู้หญิงคนเดียวที่กล้าอาจหาญเหยียบย่ำหัวใจเขา ไม่มีหน้ากากของความเยือกเย็น ไม่มีคราบของมาเฟียผู้ไร้หัวใจ เหลือเพียงแค่ผู้ชายคนหนึ่งที่แตกสลายจนไม่เหลือชิ้นดี ลมหายใจของเรย์มอนด์หอบกระชั้น หน้าอกแกร่งกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง ความร้อนรุ่มแผดเผาภายในช่องอกราวกับมีไฟบรรดัยกัลป์สุมอยู่ เขากัดฟันกรอดจนกรามขึ้นสันนูนเพื่อกลั้นเสียงสะอื้นที่จุกแน่นอยู่ในลำคอ แต่มันช่างยากเย็นเหลือเกิน ความรู้สึกเหมือนถูกควักหัวใจออกแล้วปล่อยให้จมดิ่งลงสู่ก้นบึ้งของมหาสมุทรอันมืดมิดกำลังฆ่าเขาให้ตายทั้งเป็น "เธอคิดว่าจะไปจากฉันได้พ้นอย่างนั้นเหรอ... ลินิน" เขายันกายลุกขึ้นยืนด้วยเรียวขาที่สั่นเทา แววตาที่เคยหม่นแสงด้วยความเจ็บปวดกลับมาลุกโชนด้วยไฟแห่งความคลุ้มคลั่งและปรารถนาอันบ้าคลั่งอีกครั้ง มันคือความรักที่ผิดเพี้ยน ดิบเถื่อน และพร้อมจะทำลายล้างทุกสิ่งที่ขวางหน้าเพื่อดึงเธอกลับมาสู่อ้อมกอดของเขา ทว่า ในวินาทีที่เขากำลังจะก้าวเท้าตามออกไป เสียงก๊อกแก๊กเบาๆ จากมุมมืดของห้องก็หยุดชะงักฝีเท้าของเขาไว้ เงาร่างหนึ่งก้าวออกมาจากหลังม่านกำมะหยี่สีเข้ม รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคายของคนที่ไม่ควรจะอยู่ที่นี่ในเวลานี้ "น่าประทับใจจริงๆ ครับ... คุณอัลดริจ ไม่เคยคิดเลยว่าผู้ชายที่เหี้ยมเกรียมที่สุดในเมืองนี้ จะมีมุมที่น่าสมเพชขนาดนี้ด้วย" เรย์มอนด์หันขวับกลับไปมอง ดวงตาดุดันวาวโรจน์ขึ้นทันทีเมื่อพบว่าแขกยามวิกาลที่ไม่ได้รับเชิญคนนี้คือใคร และคำพูดประโยคถัดมาของอีกฝ่ายก็ทำให้เลือดในกายของมาเฟียหนุ่มเดือดพล่านจนแทบระเบิด "น่าเสียดายนะ... ที่ตอนนี้ของเล่นชิ้นโปรดของคุณ กำลังจะตกเป็นของวินเซนต์อย่างสมบูรณ์แบบ... และบางที ตอนนี้พวกเขาอาจจะกำลังเร่าร้อนกันอยู่บนเตียงนอนนุ่มๆ แล้วก็ได้มั้งครับ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ที่ร่วมเดินทางและอินไปกับความดาร์กและเร่าร้อนนี้ด้วยกันนะคะ