พันธมิตรที่ไม่คาดคิด

ปลายกระบอกปืนสีดำสนิทสะท้อนแสงจันทร์สลัวที่สาดส่องผ่านกระจกบานใหญ่ เงาดำทมิฬที่พุ่งทะยานเข้ามาไม่ได้ทำให้เรย์มอนด์แสดงความหวาดกลัวออกมาแม้แต่น้อย ร่างสูงใหญ่ไวกว่าความคิด มือหนาคว้าข้อมือของลินินแล้วดึงร่างบางเข้าหากลางอกเพื่อใช้เป็นโล่กำบังในเสี้ยววินาที พร้อมๆ กับที่นิ้วชี้ของแขกยามวิกาลเหนี่ยวไกขึ้นเงียบเชียบ ทว่าไม่มีเสียงปืนลั่น... มีเพียงรอยยิ้มเยียบเย็นที่มุมปากของชายผู้มาใหม่ "ใจร้อนเสียจริงนะ เรย์มอนด์... หลงผู้หญิงจนลืมระวังหลังเลยหรือไง" เสียงทุ้มต่ำคุ้นหูดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน ลินินเบิกตากว้างเมื่อเงาดำนั้นก้าวพ้นแสงเงาเผยให้เห็นใบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน—วินเซนต์ คู่ปรับตัวฉกาจที่เรย์มอนด์ตามล่าตัวมาตลอดสัปดาห์! หัวใจของดีไซเนอร์สาวเต้นรัวระรัว ร่างกายแนบชิดติดกับแผงอกกำยำของมาเฟียเถื่อนที่กำลังหายใจกระชั้นชิดด้วยความโกรธกรุ่น กลิ่นกายบุรุษผสมผสานกับกลิ่นอายอันตรายแผ่ซ่านจนน่าอึดอัด เรย์มอนด์ขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นสันนูน แววตาดุดันราวกับซาตานกระหายเลือดจ้องมองผู้บุกรุกไม่วางตา "แกกล้าดียังไงถึงเหยียบเข้ามาในอาณาเขตของฉัน วินเซนต์" น้ำเสียงของเรย์มอนด์ต่ำลึกและเต็มไปด้วยจิตสังหารที่พร้อมจะฉีกกระชากอีกฝ่ายเป็นชิ้นๆ วินเซนต์หัวเราะในลำคอ ลดปลายกระบอกปืนลงต่ำ แต่ไม่ได้เก็บเข้าซอง เขากวาดสายตามองลินินที่อยู่ในอ้อมแขนของเรย์มอนด์ด้วยแววตาพินิจพิเคราะห์ แววตาที่เต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์และคุกคามในเวลาเดียวกัน "ฉันไม่ได้มาเพื่อเปิดฉากรบกับนายหรอก เรย์มอนด์... ถ้าอยากฆ่าฉัน นายคงทำไปนานแล้ว แต่ที่เรายืนอยู่ตรงนี้ มันมีเรื่องที่น่าสนใจกว่านั้นเยอะ" วินเซนต์ก้าวเท้าเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานกระจก ชายหนุ่มโยนแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลเก่าๆ ลงบนโต๊ะ เสียงกระดาษกระทบผิวไม้ดังทึบๆ ท่ามกลางความตึงเครียด ลินินขยับตัวเล็กน้อยเพื่อพยายามหลุดพ้นจากการเกาะกุม แต่เรย์มอนด์กลับกระชับวงแขนรอบเอวบางให้แน่นขึ้นไปอีก จนเธอรู้สึกได้ถึงมัดกล้ามเนื้อที่ตึงเครียดราวกับสปริงพร้อมดีดตัว "อย่าขยับ ลินิน..." เรย์มอนด์กระซิบเสียงต่ำชิดใบหูของเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอจนเธอขนลุกชัน "ถ้าไม่อยากตายคาอกฉัน" "ปล่อยฉันก่อนเถอะน่า..." เธอพึมพำตอบด้วยความหงุดหงิดระคนหวาดหวั่น แต่สายตาเจ้ากรรมกลับเหลือบไปเห็นตัวหนังสือบนแฟ้มเอกสารที่วินเซนต์เพิ่งโยนลงมา ชื่อตระกูล 'วรโชติ' และตราประทับลับของตระกูลอัลดริจปรากฏเด่นชัดอยู่บนหน้าปก วินเซนต์ยกยิ้มมุมปากเมื่อเห็นปฏิกิริยาของหญิงสาว "ดูเหมือนว่าดีไซเนอร์คนเก่งของนาย จะยังไม่รู้ความจริงสินะ... ว่าคนที่ฆ่าพ่อแม่ของเธอจริงๆ ในคืนวันที่ไฟไหม้ตึกใหญ่ ไม่ใช่ใครอื่นไกลหรอก... แต่เป็นคนตระกูลอัลดริจที่เธอกำลังนอนอ้าขาให้ต่างหากล่ะ!" ราวกับสายฟ้าฟาดผ่าลงกลางกระหม่อม ลินินชาวาบไปทั้งร่าง สมองอื้ออึงจนแทบไม่ได้ยินเสียงรอบตัว ดวงตากลมโตหันขวับกลับไปจ้องมองใบหน้าคมเข้มของเรย์มอนด์ทันที ความรู้สึกเจ็บปวด เกลียดชัง และเคียดแค้นตีรวนขึ้นมาจุกอกจนหายใจไม่ออก เรย์มอนด์ขบกรามแน่น ดวงตาสสีเข้มวาวโรจน์ด้วยความโกรธจัดที่พุ่งเป้าไปที่วินเซนต์ "หุบปากของแกซะ วินเซนต์!" "ทำไมล่ะ? กลัวความจริงจะทำให้ลูกไก่ในมือตื่นหรือไง" วินเซนต์เยาะเย้ย "ในแฟ้มนั้นมีหลักฐานทั้งหมด บัญชีลับ เส้นทางการเงิน และคำสั่งฆ่าที่ลงนามโดยพ่อแท้ๆ ของนาย... เรย์มอนด์ นายมันก็แค่ฆาตกรเลือดเย็นที่สวมรอยเป็นผู้มีพระคุณ หลอกใช้ผู้หญิงคนนี้เพื่อปกปิดความผิดบาปของครอบครัวตัวเอง!" ห้องนอนหรูหราตกอยู่ในความเงียบงันที่น่ากลัว ลินินรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังพังทลายลงมาตรงหน้า มือเรียวบางที่เคยเกาะกุมสาบเสื้อของเรย์มอนด์ค่อยๆ 25คลายออกอย่างไร้เรี่ยวแรง เธอดันอกกว้างของเขาออกสุดแรง เรย์มอนด์ยอมปล่อยเธอให้เป็นอิสระอย่างไม่เต็มใจนัก ร่างบางเซถอยหลังไปสองก้าว ดวงตาทอประกายร้าวลึก หยาดน้ำใสคลอหน่วยที่หน่วยตาอย่างน่าเวทนา แต่มันถูกแทนที่ด้วยความเกลียดชังอย่างสุดซึ้งในเวลาต่อมา "จริงเหรอ..." เสียงของลินินสั่นเครือจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ เธอมองหน้าเรย์มอนด์ราวกับคนแปลกหน้า "ที่วินเซนต์พูด... มันคือเรื่องจริงใช่ไหม เรย์มอนด์!" เรย์มอนด์ก้าวเท้าเข้าไปหาเธอ ชายหนุ่มเอื้อมมือจะแตะไหล่บาง แต่ลินินกลับปัดออกอย่างแรง ราวกับรังเกียจสัมผัสของเขาเสียเต็มประดา "อย่ามาแตะต้องตัวฉัน!" เธอแผดเสียงกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด หัวใจดวงน้อยแตกสลายเป็นเสี่ยงๆ "ตลอดเวลาที่ผ่านมา... ที่นายทำดีด้วย ที่นายบังคับ ที่นายกักขังฉันไว้ มันเป็นเพราะความรู้สึกผิด หรือเพราะนายต้องการปิดปากฉันกันแน่!" "ลินิน... ฟังฉันก่อน..." เสียงของเรย์มอนด์ทุ้มต่ำและมีความลังเลเป็นครั้งแรกในชีวิต ดวงตาคมกริบฉายแววร้อนรนอย่างที่ไม่มีใครเคยเห็นมาก่อน มาเฟียผู้ทรงอิทธิพลผู้ไม่เคยเกรงกลัวใคร กลับหวาดกลัวแววตาว่างเปล่าของหญิงสาวตรงหน้าเสียยิ่งกว่าความตาย "ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น!" ลินินถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังชนเข้ากับกระจกหน้าต่างเย็นเฉียบ เธอยกมือขึ้นปาดน้ำตาออกลวกๆ ก่อนจะหันไปสบตากับวินเซนต์ ศัตรูตัวฉกาจของเรย์มอนด์ที่ยืนกอดอกมองภาพความร้าวฉานนี้ด้วยความสะใจ วินเซนต์ยื่นมือออกไปหาเธอ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นอีกครั้ง "สนใจจะร่วมมือกับฉันไหมลินิน? ฉันมีเส้นทางที่จะพาเธอนาบไปล้างแค้นคนที่ฆ่าครอบครัวเธอ... และฉันสัญญา ว่าฉันจะไม่ปฏิบัติกับเธอเหมือนที่ไอ้สารเลวตระกูลอัลดริจทำ" เรย์มอนด์คำรามในลำคอด้วยความโกรธจัด เส้นเลือดที่ขมับปูดโปーン มือหนาเอื้อมไปหยิบปืนที่เหน็บไว้ที่เอวขึ้นมาเล็งตรงไปยังศีรษะของวินเซนต์ทันที บรรยากาศในห้องระอุขึ้นถึงขีดสุดราวกับระเบิดเวลาที่พร้อมจะทำงานได้ทุกเมื่อ "แกกล้าแตะต้องเธอแม้แต่ปลายนิ้วเดียว... ศพของแกจะไม่เหลือแม้แต่กระดูกให้ฝังแน่ วินเซนต์!" เรย์มอนด์คำรามลั่น ลินินสูดลมหายใจเข้าลึก and ตัดสินใจในเสี้ยววินาทีที่แขวนชีวิตของทุกคนไว้บนเส้นด้าย เธอไม่ได้วิ่งหนี... แต่กลับก้าวเข้าไปยืนเคียงข้างวินเซนต์ พร้อมกับคว้าแฟ้มเอกสารลับบนโต๊ะมาถือไว้แนบอก แววตาที่มองเรย์มอนด์เต็มไปด้วยความเย็นชาและเด็ดเดี่ยว "ฉันตกลง... วินเซนต์ พาฉันไปจากที่นี่" เรย์มอนด์เบิกตากว้างด้วยความตกใจระคนเจ็บปวด ปืนในมือสั่นไหวเล็กน้อยขณะที่มองหญิงสาวผู้เป็นดั่งดวงใจกำลังเดินก้าวออกไปจากชีวิตของเขาพร้อมกับศัตรูตัวฉกาจ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความเจ็บปวดครั้งนี้นะคะ