สงครามเงียบ

กลิ่นไอบุหรี่ราคาแพงผสมผสานกับกลิ่นอายอันตรายของค่ำคืนนี้ ยังคงลอยอวลอยู่รอบกายของลินินราวกับเงาลวงตา ประตูห้องทำงานบานใหญ่เพิ่งจะปิดสนิทลงพร้อมกับร่างสูงใหญ่ที่ก้าวออกไปเผชิญหน้ากับ ‘แขก’ ผู้ไม่ได้รับเชิญ แต่ทว่าร่องรอยแห่งสัมผัสอันเร่าร้อนเมื่อครู่ยังคงสั่นระริกอยู่บนผิวเนื้อของเธอ หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติที่กระเจิดกระเจิงกลับคืนมา เรียวปากอิ่มเม้มเข้าหากันแน่นในขณะที่มือเรียวสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อต้องจัดระเบียบเสื้อผ้าที่ยับยู่ยี่จากแรงอารมณ์ที่เรย์มอนด์ฝากฝังไว้ เธอนเกลียดนักที่ร่างกายของตัวเองมักจะทรยศและตอบสนองต่อสัมผัสป่าเถื่อนของผู้ชายคนนั้นทุกครั้ง... ผู้ชายที่เป็นทั้งศัตรูตัวฉกาจและผู้ชายที่กักขังเธอไว้ในกรงทองแห่งนี้ เพล้ง! เสียงแก้วแตกดังสนั่นมาจากห้องโถงด้านนอก ตามมาด้วยเสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยที่ตึงเครียดจนสัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาล ลินินสะดุ้งสุดตัว หัวใจดวงน้อยกระหน่ำเต้นระรัวด้วยความตื่นตระหนก เธอค่อยๆ ก้าวเท้าเปลือยเปล่าเดินไปที่ประตูแง้มมองผ่านรอยแยกออกไปสู่โลกภายนอกที่กำลังลุกเป็นไฟด้วยสงครามประสาท ที่นั่น... ภายใต้แสงไฟสลัวของโคมระย้าคריสตัล วินเซนต์ยืนอยู่ด้วยท่าทีเย่อหยิ่ง ใบหน้าคมคายฉาบไว้ด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ยที่เธอมองแล้วนึกคลื่นไส้ เขากำลังเคลื่อนไหว... และการมาเยือนยามวิกาลเช่นนี้ย่อมไม่ใช่เรื่องบังเอิญอย่างแน่นอน "ดูเหมือนนายจะต้อนรับแขกได้ไม่ค่อยดีเท่าไหร่เลยนะ เรย์มอนด์" เสียงทุ้มกังวานของวินเซนต์เอ่ยเยาะ ขณะกวาดสายตาคมกริบมองรอบห้องรับแขกราวกับเป็นเจ้าของเสียเอง "หรือว่ามัวแต่ยุ่งอยู่กับการดูแล... ของเล่นชิ้นใหม่ จนลืมไปแล้วว่าหุ้นส่วนอย่างฉันก็ต้องการความสนใจเหมือนกัน" เรย์มอนด์ยืนกอดอกนิ่ง ดวงตาสีเข้มคมปลาบดุดันราวกับพญาราชสีห์ที่กำลังจ้องเหยื่อ รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากร่างหนาจนบรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงจนแทบจะกลายเป็นน้ำแข็ง มุมปากหยักลึกยกยิ้มเหี้ยมเกรียมที่ใครเห็นก็ต้องผวา "ของเล่นชิ้นนี้... ฉันจะเล่นอย่างไร หรือจะทำลายมันทิ้งคามือ มันก็เรื่องของฉัน" เรย์มอนด์เอ่ยเสียงต่ำลอดไรฟัน น้ำเสียงราบเรียบแต่กลับทรงพลังจนน่ากลัว "แต่วินเซนต์... แกไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะชายตามอง หุ้นส่วนอย่างแกมีหน้าที่แค่ก้มหน้าทำตามคำสั่ง ไม่ใช่เสนอหน้ามาเหยียบถิ่นฉันยามวิกาลแบบนี้" "คำสั่งงั้นเหรอ?" วินเซนต์หัวเราะในลำคอ ก้าวเท้าเข้าไปประชิดตัวมาเฟียหนุ่มอย่างไม่เกรงกลัวอำนาจมืดที่แผ่ออกมา "นายคิดว่าตัวเองคุมเกมอยู่คนเดียวหรือไง เรย์มอนด์? หุ้นส่วนคนอื่นๆ เขาเริ่มเบื่อหน่ายกับความเย่อหยิ่งและการบริหารงานตามอำเภอใจของนายแล้วนะ... และถ้าฉันตัดสินใจถอนหุ้นตอนนี้ รับรองได้เลยว่าอาณาจักรที่นายสร้างมากับมือ... จะพังทลายลงในชั่วข้ามคืน" บรรยากาศในห้องตึงเครียดขึ้นจนแทบหยุดหายใจ ลินินที่แอบมองอยู่หลังบานประตูถึงกับกลั้นหายใจ มือเรียวเผลอจิกขอบประตูแน่นจนเล็บแทบจะจิกเข้าไปในเนื้อไม้ เธอรู้ดีว่าวินเซนต์ไม่ใช่คนธรรมดา เขามีอิทธิพลและเล่ห์เหลี่ยมแพรวพราวไม่แพ้เรย์มอนด์ การที่เขาเคลื่อนไหวในตอนนี้ย่อมหมายถึงการประกาศสงครามอย่างเต็มรูปแบบ และเป้าหมายของเขาคงหนีไม่พ้นการโค่นล้มอัลดริจให้ย่อยยับ เรย์มอนด์ไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย เขาย่างสามขุมเข้าไปประชิดวินเซนต์ด้วยท่าทีคุกคาม ความสูงใหญ่และมัดกล้ามที่ซ่อนอยู่ใต้สูทราคาแพงทำให้เขาดูเหนือกว่าในทุกด้าน มือหนายื่นออกไปกระชากคอเสื้อของอีกฝ่ายอย่างแรงจนวินเซนต์เซถอยหลังไปหลายก้าว รอยยิ้มเยาะบนใบหน้าของแขกผู้มาเยือนเลือนหายไปในพริบตา ถูกแทนที่ด้วยความตื่นตระหนกเมื่อเผชิญหน้ากับความบ้าคลั่งที่แท้จริงของมาเฟียหนุ่ม "อยากลองดีกับฉันงั้นเหรอ วินเซนต์?" เรย์มอนด์กระซิบเสียงต่ำชิดใบหูของอีกฝ่าย น้ำเสียงเย็นเยียบราวดังมาจากขุมนรก "จำใส่สมองโง่ๆ ของแกเอาไว้... ต่อให้ฉันจะต้องเผาอาณาจักรนี้ทิ้งด้วยมือตัวเอง แกก็ไม่มีวันได้ครองสมบัติสักชิ้นเดียวจากฉัน... ไสหัวออกไปจากบ้านของฉันซะ ก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนใจส่งศพแกกลับไปให้ลูกน้องดูต่างหน้า!" แรงกดดันมหาศาลทำให้วินเซนต์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก แม้จะพยายามรักษาฟอร์มความเย่อหยิ่งไว้ แต่แววตากลับไหววูบด้วยความหวาดกลัวอย่างปิดไม่มิด วินเซนต์กัดฟันกรอด สะบัดตัวหลุดจากการเกาะกุมของเรย์มอนด์ด้วยความทุลักทุเล ก่อนจะส่งสายตาอาฆาตมาดร้ายมายังมาเฟียหนุ่ม "นายจะเสียใจที่เลือกทางนี้ เรย์มอนด์... เกมนี้เพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น!" วินเซนต์ตวาดลั่นก่อนจะสะบัดก้นเดินดุ่มๆ ออกจากคฤหาสน์ไปท่ามกลางความมืดมิด เสียงประตูปิดลงตามหลังแขกผู้ไม่ได้รับเชิญ ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันอันหนักอึ้ง เรย์มอนด์ยืนนิ่งอยู่กลางห้อง ร่างกายกำยำไหววูบด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ยังคุกกรุ่นอยู่ในอก ดวงตาสีเข้มหันขวับกลับมามองยังทิศทางที่ลินินแอบซ่อนตัวอยู่ทันที ราวกับเขารู้ตัวมาโดยตลอดว่าเธอกำลังแอบมองอยู่ "ออกมาได้แล้ว... ลินิน" น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยเรียกชื่อเธอราวกับประกาศิตที่ไม่อジหลีกเลี่ยง "ฉันรู้ว่าเธอยืนอยู่ตรงนั้น" หัวใจของลินินกระตุกวูบ เธอสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ ก่อนจะก้าวเดินออกมาจากเงาสลัว เผชิญหน้ากับดวงตาคมกริบที่ดุดันและร้อนแรงราวกับเปลวเพลิงที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งที่ขวางหน้า "ดูเหมือนว่านายจะมีปัญหาใหญ่รออยู่ข้างนอกสินะ..." ลินินเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย พยายามซ่อนความหวั่นไหวไว้ใต้ท่าทีหยิ่งทะนง "หุ้นส่วนของนาย... คงไม่ได้โง่ขนาดที่จะกล้าหักหลังนายโดยไม่มีแผนสำรองหรอกมั้ง" เรย์มอนด์แค่นหัวเราะในลำคอ ร่างสูงก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอด้วยความเร็วที่เธอไม่ทันตั้งตัว มือหนาคว้าหมับเข้าที่เอวบางแล้วดึงเข้ามาแนบชิดจนแผ่นอกแกร่งแนบสนิทกับเรือนร่างอ้อนแอ้น กลิ่นกายบุหรี่ผสมผสานกับความดุดันของผู้ชายคนนี้โอบล้อมเธอไว้อีกครั้ง "ห่วงตัวเองก่อนดีกว่าไหม ลินิน..." นิ้วแกร่งเชยคางมนขึ้นบังคับให้เธอมองสบตา แววตาของเขาร้อนแรงและลึกล้ำจนทำให้ลมหายใจของเธอติดขัด "เพราะต่อให้วินเซนต์จะยกกองทัพมาถล่มที่นี่ ฉันก็จะจัดการมันให้ราบคาบ... แต่ก่อนจะถึงตอนนั้น..." ริมฝีปากหยักลึกโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดริมฝีปากของเธอจนสั่นระริก "...เธอต้องเป็นคนชดใช้ความหงุดหงิดที่ไอ้สารเลวตระกูลนั้นมันฝากไว้ แทนคำตอบว่าทำไมเธอถึงกล้าแอบดูฉันกับมัน!" ลินินเบิกตากว้างด้วยความตกใจเมื่อริมฝีปากหนาประกบจูบลงมาบดขยี้เรียวปากของเธออย่างไร้ความปรานี รสจูบที่ทั้งดุดัน เรียกร้อง และเต็มไปด้วยแรงปราารถนาอันตรายกระชากวิญญาณเธอให้ดิ่งพสุธาลงสู่ห้วงเสน่หาที่ไร้ทางออกอีกครั้ง... และในเสี้ยววินาทีที่เธอกำลังจะเคลิบเคลิ้มไปกับรสสัมผัสวาบหวามนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นกะทันหันที่หน้าต่างกระจกบานใหญ่ด้านข้าง พร้อมกับเงาดำทมิฬที่พุ่งทะยานเข้ามาในห้องนอนของเธอ พร้อมด้วยปลายกระบอกปืนสีดำสนิทที่เล็งตรงมายังศีรษะของเรย์มอนด์อย่างแม่นยำ! กุหลาบอาบแสงจันทร์ หวังว่ารี้ดเดอร์จะชื่นชอบและติดตามตอนต่อไปกันนะคะ