การลงทัณฑ์

เสียงหัวอกที่เต้นกระหน่ำราวกับกลองศึกในสนามรบ ไม่ได้มาจากความหวาดกลัว... แต่มันคือเสียงสะท้อนของความท้าทายที่กรีดลึกลงไปในความเงียบงัน เรย์มอนด์ชะงักกึก ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกตะลึง ก่อนจะก้มลงมองหญิงสาวในอ้อมแขนที่ลืมตาขึ้นช้าๆ พร้อมกับรอยยิ้มเยือกเย็นที่มุมปากของเธอ ลินินไม่ได้มีแววตาของเหยื่อที่กำลังสั่นเทาใต้เงื้อมมือของมัจจุราชอย่างที่เขาคาดคิด ตรงกันข้าม... ในดวงตากลมโตคู่นั้นกลับเต็มไปด้วยประกายไฟแห่งความพยาบาทที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่างให้มอดไหม้ไปพร้อมกัน “คิดว่าฉันจะยอมจำนนให้คุณเหยียบย่ำเล่นสนุกไปเรื่อยๆ หรือไงคะ... เรย์มอนด์” น้ำเสียงหวานที่แฝงไว้ด้วยความเย้ยหยันบาดลึกเข้าไปในโสตประสาทของเจ้าพ่อมาเฟียผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร ร่างสูงใหญ่ชะงักไปชั่ววินาที ก่อนที่มุมปากหยักลึกจะกระตุกยิ้มขึ้นในลักษณะที่อันตรายยิ่งกว่าเดิม รอยยิ้มนั้นไม่ใช่ความโกรธเกรี้ยว แต่มันคือรอยยิ้มของนักล่าที่พบว่าเหยื่อในกรงเล็บกำลังแสดงกรงเล็บแหลมคมออกมาท้าทาย “ดี...” เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันออกมาอย่างดุดัน แววตาดำมืดสนิทราวกับห้วงมหาสมุทรที่ไร้ก้นบึ้งจ้องมองใบหน้าเรียวที่เชิดขึ้นอย่างถือดี “กล้าหาญดีนี่ ลินิน... เธอคิดว่ารอยยิ้มเยی็นชาแบบนี้ จะช่วยปกป้องหัวใจที่กำลังสั่นระรัวของเธอได้งั้นสินะ?” มือหนาที่เคยตรึงข้อมือบางไว้เปลี่ยนเป็นฝ่ายรวบเอวคอดกิ่วเข้าประชิดแนบเนื้อ แรงอัดกระแทกจากร่างกายที่แนบชิดกันทำให้ลมหายใจของทั้งคู่สะดุด เรย์มอนด์โน้มใบหน้าลงมาจนปลายจมูกโด่งคมเกือบจะชนเข้ากับแก้มเนียน กลิ่นกายหอมกรุ่นเฉพาะตัวของเธอกำลังผสมผสานกับกลิ่นบุหรี่จางๆ และน้ำหอมราคาแพงบนตัวเขา สร้างบรรยากาศที่อบอวลไปด้วยความเร่าร้อนและตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก “ปล่อยนะ... คนสารเลว!” ลินินพยายามบิดข้อมือหนีพร้อมกับใช้มืออีกข้างผลักไดอกกว้าง แต่มีหรือที่แรงอันน้อยนิดจะต้านทานมัดกล้ามเหล็กไหลของมาเฟียผู้ทรงอิทธิพลได้ ร่างของเธอถูกดันจนแผ่นหลังแนบชิดไปกับผนังห้องเย็นเยียบ ขณะที่เรย์มอนด์ใช้ร่างกายกำยำกักขังเธอไว้ในวงแขนอย่างไร้ทางหนี “ปากเก่งเสียจริง... ดูซิว่าถ้าฉันลงทัณฑ์เธอด้วยวิธีนี้ เธอยังจะกล้าทำหน้าอวดดีแบบนี้ใส่ฉันได้อีกไหม” สิ้นคำพูดดุดันริมฝีปากร้อนผ่าวก็ทาบทับลงมาอย่างไร้ความปรานี เรย์มอนด์ไม่ได้จูบเธอด้วยความอ่อนโยน แต่มันคือการบดขยี้และลงทัณฑ์ด้วยความกระหายที่ถูกปลุกเร้าจนถึงขีดสุด ลินินเบิกตากว้างด้วยความตกใจ พยายามเม้มริมฝีปากแน่นเพื่อขัดขืน แต่รสสัมผัสที่ดุดันและเอาแต่ใจของเขากลับเปรียบเสมือนไฟลามทุ่งที่แผดเผาความตั้งใจทั้งหมดของเธอให้หลอมละลาย ปลายนิ้วแข็งแกร่งบีบคางอิ่มบังคับให้เธอเผยริมฝีปากออกรับรสจูบอันเร่าร้อน เรียวมือหนาสอดแทรกเข้าไปในกลุ่มผมนุ่มสลวยเพื่อล็อกองศาไม่ให้เธอเบือนหนี ลิ้นร้อนกวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างหิวกระหาย รสชาติของความดื้อรั้นและน้ำตาที่เอ่อคลอหน่วยผสมปนเปกันจนกลายเป็นความวาบหวามที่สั่นสะท้อนไปถึงขั้วหัวใจ ลินินรู้สึกราวกับร่างกายของเธอกำลังสูญเสียแรงโน้มถ่วง สมองขาวโพลนจนคิดอะไรไม่ออก นอกจากการตอบสนองต่อสัมผัสอันตรายที่เขากำลังมอบให้อย่างไม่รู้ตัว เสียงหอบหายใจหนักหน่วงดังประสานกันท่ามกลางความมืดสลัวของห้องทำงาน เรย์มอนด์ผริมฝีปากออกช้าๆ อย่างเสียดาย ปล่อยให้หญิงสาวได้กอบโกยอากาศเข้าปอด ขณะที่สายตาคมกريบจ้องมองริมฝีปากบวมเจ่อและแดงก่ำจากการถูกรุกรานด้วยความพึงพอใจ “หวาน... และพยศยิ่งกว่าแมวป่าตัวไหนๆ” เสียงกระซิบพร่าต่ำดังอยู่ข้างใบหู พร้อมกับริมฝีปากร้อนที่ไล้เลียซอกคอขาวเนียนอย่างถือสิทธิ์ ลินินสะท้านเฮือก ขนลุกเกรียวไปทั้งร่างเมื่อสัมผัสเปียกชื้นลากผ่านผิวเนื้ออ่อนนุ่ม มือบางที่เคยทุบตีเขาเปลี่ยนเป็นจิกกำไหล่กว้างเสื้อสูทเนื้อดีของเขาแน่นโดยไม่รู้ตัว “อื้อ... เรย์มอนด์... อย่า...” น้ำเสียงของเธอเริ่มสั่นพร่า ความตั้งใจที่จะแข็งข้อพังทลายลงทีละน้อยภายใต้สัมผัสที่จงใจปั่นป่วนประสาทสัมผัสทุกส่วนของร่างกาย “อย่าอย่างนั้นหรือ?” เรย์มอนด์หยุดการกระทำชั่วขณะ เขาก้มลงสบตากับเธออีกครั้ง แววตาดุดันแฝงประกายปรารถนาอันดิบเถื่อนที่ไม่อาจปิดบัง “เธอเป็นคนเลือกเส้นทางนี้เอง ลินิน... เธอกล้าท้าทายฉัน กล้าขโมยข้อมูลของตระกูลอัลดริจไปให้วินเซนต์... เธอคิดว่าฉันจะปล่อยเธอไปง่ายๆ โดยไม่มีบทเรียนราคาแพงอย่างนั้นเหรอ?” หัวใจของลินินกระตุกวูบเมื่อได้ยินชื่อของวินเซนต์ ความแค้นที่ฝังรากลึกในอกดึงสติที่กำลังจะเคลิบเคลิ้มให้กลับคืนมา เธอจ้องมองชายหนุ่มด้วยแววตาที่แข็งกร้าวขึ้นอีกครั้ง แม้ร่างกายจะยังสั่นเทาจากพิษเสน่หาที่เขาเพิ่งจุดชนวนขึ้นก็ตาม “ถ้าฉันไม่ทำ... คุณก็คงฆ่าฉันกับพี่ชายไปนานแล้วเหมือนกันไม่ใช่หรือไงคะ!” เธอตวาดใส่หน้าเขาด้วยความอัดอั้นตันใจ “ตระกูลอัลดริจของพวกคุณมันเลือดเย็น! พวกคุณพรากทุกอย่างไปจากครอบครัวฉัน!” ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ เรย์มอนด์หยุดนิ่ง ดวงตาคมกริบหรี่ลงเล็กน้อย รังสีอำมหิตแผ่ออกมาจากร่างสูงจนบรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงทันที บาดแผลในอดีตที่ถูกขุดคุ้ยขึ้นมาทำให้กรามแกร่งขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูน “เธอไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับสิ่งที่ครอบครัวเธอทำลงไป...” เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันด้วยความกรุ่นโกรธ ก่อนที่เขาจะกระชากร่างบางให้เข้ามาแนบชิดยิ่งกว่าเดิมจนไม่มีช่องว่าง “และเพราะความไม่รู้นั่นแหละ... ที่ทำให้คืนนี้เธอจะต้องชดใช้มันด้วยร่างกายและหัวใจของเธอ!” ร่างบางถูกอุ้มลอยขึ้นจากพื้นด้วยพละกำลังมหาศาล ลินินร้องอุทานด้วยความตกใจก่อนที่แผ่นหลังจะสัมผัสกับความนุ่มของเตียงนอนขนาดใหญ่ในห้องพักส่วนตัวของเขา เรย์มอนด์ตามทาบทับลงมาทันทีราวกับเสือดาวที่ตะครุบเหยื่อ ความดุดันและร้อนแรงระลอกใหม่กำลังจะโหมกระหน่ำซัดเข้าใส่เธออย่างไม่มีทางหลีกหนี ทว่า... ในวินาทีที่ริมฝีปากหนาก้มลงมาประทับจູບซ้ำที่ซอกคอและมือหนากำลังจะปลดกระดุมเสื้อของเธอออกนั้น เสียงเคาะประตูกระแทกกระทั้นอย่างรุนแรงจากภายนอกก็ดังขึ้นขัดจังหวะ พร้อมกับเสียงตะโกนกระหึ่มด้วยความร้อนรนของลูกน้องคนสนิทที่หน้าห้อง “นายครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ! วินเซนต์พากำลังบุกเข้ามาล้อมคฤหาสน์ของเราไว้หมดแล้วครับ!” เรย์มอนด์ชะงักกึก ร่างกายที่กำลังเร่าด้วยไฟปรารถนาหยุดนิ่งทันที ดวงตาคมกริบฉายประกายอำมหิตวาวโรจน์ขึ้นในความมืด เขาผละออกจากร่างของลินินช้าๆ หันไปมองที่ประตูห้องด้วยแววตาน่ากลัว ลินินหอบหายใจโยนตัวขึ้นนั่ง ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจระคนคาดไม่ถึงเมื่อได้ยินชื่อของวินเซนต์... *เขากล้าบุกมาที่นี่ได้อย่างไร?* เรย์มอนด์หันกลับมามองหญิงสาวบนเตียง รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมผุดขึ้นที่มุมปากอีกครั้งอย่างน่ากลัว ก่อนที่มือหนาจะคว้าปืนพกสีดำสนิทจากโต๊ะข้างเตียงขึ้นมาปลดล็อกกระสุนอย่างคล่องแคล่ว พร้อมกับก้มลงกระซิบข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นที่ทำเอาสันหลังวาบหวาม “ดูเหมือนว่า ‘แขก’ ที่เธอรอคอยจะมาถึงเร็วกว่าที่คิด... แต่จำไว้ ลินิน... เกมนี้ยังไม่จบ และเมื่อฉันจัดการไอ้สารเลวข้างนอกนั่นเสร็จ... เธอกับฉัน ค่อยมาต่อบทเรียนที่ค้างคาไว้ให้จบ!” กุหลาบอาบแสงจันทร์ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามความเร่าร้อนนี้ร่วมกันนะคะ