การทรยศ

กลิ่นอายของบุหรี่ราคาแพงผสมผสานกับกลิ่นอายอันตรายของความตาย ลอยอบอวลอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวที่เงียบสงัดราวกับป่าช้า... หน้าจอคอมพิวเตอร์พกพาบนโต๊ะทำงานไม้สักทองยังคงสว่างวาบ เผยให้เห็นเส้นทางข้อมูลลับของตระกูลอัลดริจที่ถูกถ่ายโอนออกไปยังไอพีแอดเดรสแปลกปลอม—และปลายนิ้วเรียวที่เพิ่งละออกจากแป้นพิมพ์เมื่อเสี้ยววินาทีก่อนหน้านี้ ก็สั่นเทาเล็กน้อยอย่างปิดไม่มิด ลินินกลืนน้ำลงคออย่างยากลำบาก หัวใจของเธอดิ่งวูบลงไปถึงตาตุ่ม เมื่อเงาร่างสูงใหญ่ของใครบางคนทาบทับลงมาเบื้องหลัง พร้อมกับลมหายใจอุ่นจัดที่เป่ารดต้นคอระหงจนขนลุกชัน "ดูเหมือนเกมของเราจะมีแขกไม่ได้รับเชิญมาร่วมวงซะแล้ว... แต่อย่าเพิ่งดีใจไปลินิน เพราะทันทีที่ฉันจัดการหมาบ้าตัวนั้นเสร็จ เธอกับฉัน... เรายังมีบัญชีที่ต้องสะพางกันต่อบนเตียงยาวไปจนถึงเช้าแน่" คำพูดดิบเถื่อนและแฝงไปด้วยความเยียบเย็นของเรย์มอนด์เมื่อครู่ ยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท ทว่าในตอนนี้... หมาบ้าตัวนั้นถูกจัดการเรียบร้อยแล้ว และสายตาคมกริบดั่งพญาอินทรีของมาเฟียหนุ่มก็หันกลับมาพุ่งตรงมาที่เธอคนนี้ เต็มไปด้วยเพลิงโทสะที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่างให้เป็นจุล "เก่งมาก... กล้าดีนี่" เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันออกมา ราวกับเสียงคำรามจากสัตว์ร้ายที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุม เรย์มอนด์ก้าวเข้ามาใกล้ ช้าทว่ามั่นคง ทุกย่างก้าวบีบอัดอากาศในห้องให้เบาบางลงจนแทบหายใจไม่ออก ดวงตาคมกริบสีสนิมเหล็กคู่นั้นมองจ้องหน้าจอที่ยังเปิดค้างไว้สลับกับใบซีดเผือดของหญิงสาว ลินินกัดริมฝีปากจนห่อเลือด เธอเชิดหน้าขึ้นพยายามรักษาศักดิ์ศรีครั้งสุดท้ายไว้ แม้ขาข้างในจะสั่นเทาจนแทบยืนไม่อยู่ "ฉันก็แค่... ทำในสิ่งที่จำเป็น" "จำเป็นงั้นเหรอ?" เรย์มอนด์แค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากหยักลึก เขาเอื้อมมือหนาเข้ามากระชากต้นคอระหงของเธอเข้าหาตัวด้วยความแรงที่ไม่เบามือเลยแม้แต่น้อย "เธอขายข้อมูลบริษัทให้วินเซนต์... แลกกับอะไรล่ะ? อิสรภาพจอมปลอม หรือว่าอ้อมกอดอุ่นๆ ของมันกันแน่ ลินิน!" แรงบีบที่ลำคอทำให้เธอต้องนิหน้าด้วยความเจ็บปวด แต่นัยน์ตากลมโตกลับวาวโรจน์ด้วยความดื้อรั้น ไม่ยอมแพ้ "ถ้าฉันจะได้อิสรภาพคืนมา... ต่อให้ต้องแลกด้วยอะไร ฉันก็ทำ!" "งั้นเหรอ..." เรย์มอนด์กระซิบชิดริมฝีปากของเธอ ลมหายใจร้อนผ่าญรินรดพวงแก้มเนียน ความโกรธเกรี้ยวในแววตาของเขาพลิกผันกลายเป็นประกายไฟแห่งความปรารถนาอันดิบเถื่อนและบิดเบี้ยว "งั้นเธอก็ต้องแลกมันด้วยร่างกายของเธอ ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป... จนกว่าฉันจะพอใจ!" สิ้นคำประกาศิตริมฝีปากหยักก็ทาบทับลงมาอย่างไร้ความปรานี เรย์มอนด์บดขยี้เรียวปากนุ่มของเธอด้วยความโกรธเกรี้ยว รสจูบทั้งดิบ ดุดัน และเต็มไปด้วยอารมณ์ที่ปะทุพลان ลินินพยายามทุบตีอกกว้างเพื่อขัดขืน แต่แรงอันน้อยนิดของเธอกลับไม่ต่างอะไรกับการสะกิดผิวกายของเสือร้าย มือหนาใหญ่รวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอไขว้หลังไว้ด้วยมือข้างเดียว ก่อนจะใช้มืออีกข้างฉีกทึ้งเสื้อผ้าเนื้อดีของเธอจนขาดวิ่น เผยให้เห็นผิวเนียนละเอียดที่สะท้อนกับแสงไฟสลัว ร่างกายของทั้งคู่แนบชิดกันจนสัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นโครมครามด้วยแรงอารมณ์ "ปล่อยนะ... อื้อ..." ลินินครางประท้วงในลำคอเมื่อมืออุ่นจัดของเขาลูบไล้ไปตามสัดส่วนโค้งเว้าอย่างถือวิสาสะ สัมผัสของเรย์มอนด์ทั้งร้อนรุ่มและเต็มไปด้วยอำนาจที่ทำให้สติสัมปชัญญะของเธอกระเจิง "เธอเป็นคนเปิดศึกนี้เอง ลินิน... อย่าหวังว่าฉันจะปล่อยให้เธอรอดไปได้ง่ายๆ" เรย์มอนด์อุ้มร่างระหงขึ้นแนบอกโดยไม่ปล่อยให้เธอมีโอกาสดิ้นหนี เขาก้าวฉับๆ ไปยังเตียงนอนขนาดใหญ่กลางห้อง ก่อนจะเหวี่ยงร่างบางลงไปบนฟูกหนานุ่มอย่างไม่ทะนุถนอม ร่างสูงตามทาบทับลงมาทันที ราวกับเงาแห่งความตายที่เข้าครอบครองพื้นที่ทุกตารางนิ้ว ดวงตาสีสนิมเหล็กมองสำรวจเรือนร่างอรชรที่ไร้สิ่งปกปิดด้วยความเร่าร้อน ลมหายใจของเขาขาดห้วงขณะที่ก้มลงซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่น ขบเม้มผิวเนื้อเนียนจนเกิดรอยกุหลาบสีแดงเข้มเพื่อตีตราจอง ลินินสะท้านเฮือก สัมผัสวาบหวามที่เขามอบให้สร้างความปั่นป่วนในท้องน้อยจนเธอเผลอแอ่นกายรับโดยไม่รู้ตัว "เกลียดฉันนักไม่ใช่เหรอ..." เสียงกระسิบพร่าลอดผ่านริมฝีปากที่แนบอยู่ชิดใบหู ขณะที่มือหนาเคล้นคลำสะโพกกลมกลึงอย่างเอาแต่ใจ "แต่ร่างกายเธอกลับทรยศเธอซะแล้ว... ดูสิว่ามันกำลังร้องเรียกหาฉันมากแค่ไหน" "ไอ้... คนทราม..." เธอเค้นเสียงด่าทอได้แค่นั้น ก่อนที่เสียงหวานจะขาดหายไปเมื่อเรย์มอนด์ประกบจูบลงมาอีกครั้ง คราวนี้ลึกซึ้ง เร่าร้อน และยาวนานกว่าเดิม ลิ้นร้อนกวาดต้อนความหวานภายในโพรงปากอย่างหิวกระหาย มือหนาลูบไล้ไปทั่วเรือนร่าง ปลุกเร้าทุกสัมผัสจนผิวหนังกายสาวร้อนรุ่มราวกับถูกไฟแผดเผา ความโกรธ ความแค้น และแรงปรารถนาอันตรายหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวในค่ำคืนอันมืดมิด เสียงหอบหายใจและเสียงครางแผ่วเบาเคล้าคลอไปกับเสียงลมพายุที่โหมกระหน่ำนอกหน้าต่าง เรย์มอนด์มอบบทรักที่ดุดันและลึกซึ้ง ราวกับต้องการลงทัณฑ์และครอบครองเธอให้วิญญาณหลอมรวมเป็นเนื้อเดียวกัน ลินินหลับตาลงรับสัมผัสวาบหวามที่ดึงเธอดิ่งลงสู่ห้วงเสน่หาอย่างไร้ทางออก ร่างกายของทั้งสองผสานเข้าหากันอย่างแนบแน่น ท่ามกลางเพลิงพิศวาสที่แผดเผาทุกกฎเกณฑ์ ผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่ไม่รู้... ท่ามกลางความเงียบงันและหยาดเหงื่อที่ซحซอนตามผิวไอร้อน เรย์มอนด์นอนตะแคงมองหญิงสาวในอ้อมกอดที่หลับตาพริ้มด้วยความอ่อนเพลีย มือหนายังคงลูบไล้เส้นผมสลวยอย่างถือสิทธิ์ ทว่าในขณะที่เขากำลังจะโน้มตัวลงไปจุมพิตหน้าผากเนียนนั้นเอง— เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงเคาะประตูดังสนั่นหวั่นไหวก็ทำลายความเงียบขึ้นกะทันหัน "นายครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว... สายของเราที่ซ้อนอยู่ในโกดังวินเซนต์ส่งข่าวมาบอกว่า... ข้อมูลที่เราโดนขโมยไปเมื่อกี้... เป็นของปลอมครับ!" เรย์มอนด์ชะงักกึก ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกตะลึง ก่อนจะก้มลงมองหญิงสาวในอ้อมแขนที่ลืมตาขึ้นช้าๆ พร้อมกับรอยยิ้มเยือกเย็นที่มุมปากของเธอ "ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามอ่านผลงานของกุหลาบอาบแสงจันทร์เสมอนะคะ"