ร่องรอยที่ถูกลบ

เสียงล็อกกุญแจลิ้นชักลับใต้ฐานโต๊ะทำงานไม้สักทองในห้องทำงานส่วนตัวของเรย์มอนด์ดังคลิกเบาๆ ท่ามกลางความเงียบงัดที่น่าอึดอัด ลินินแทบไม่กล้าแม้แต่จะผ่อนลมหายใจแรง ความเย็นเฉียบของโลหะชิ้นเล็กในมือที่เธอใช้สะเดาะกลอน ยังไม่น่ากลัวเท่าเอกสารแผ่นบางกรอบที่สั่นเทาอยู่ระหว่างนิ้วเรียวของเธอ ดวงตากลมโตคู่สวยกวาดอ่านตัวอักษรบนกระดาษหัวตราประทับราชการและบันทึกข้อความลับของตำรวจสากลด้วยหัวใจที่เต้นระรัวราวกับกลองเพลิง ภาพถ่ายขาวดำใบเล็กที่แนบมาด้วย... ภาพของอุบัติเหตุรถยนต์พลิกคว่ำเมื่อสี่ปีก่อน บนถนนสายเปลี่ยวที่มุ่งหน้าสู่คฤหาสน์อัลดริจ และชื่อของ 'ผู้รอดชีวิต' เพียงคนเดียวที่ยืนอยู่เคียงข้างซากรถคันนั้นในคืนที่เพลิงลุกท่วม—เรย์มอนด์ อัลดริจ ไม่ใช่แค่ความบังเอิญ... แต่มันคือหลักฐานการฆาตกรรมอำพราง "กำลังหาอะไรอยู่หรือครับ... หรือว่าหาหัวใจของผมที่ถูกคุณขโมยไปตั้งแต่แรกพบกันแน่?" เสียงทุ้มต่ำที่ดังขึ้นจากความมืดตรงมุมห้องทำเอาลมหายใจของลินินสะดุดกึก ร่างบางสะดุ้งสุดตัว เอกสารในมือร่วงหล่นลงกระทบพื้นพรมหนานุ่ม เรย์มอนด์ก้าวออกมาจากเงาสลัวของผ้าม่านกำมะหยี่สีเข้ม ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีดำสนิทที่ปลดกระดุมเม็ดบนออกเผยให้เห็นแผงอกกว้างและรอยแผลเป็นจางๆ ดวงตาคมกริบสีอำพันคู่นั้นพราวระยับด้วยประกายอันตราย ดุดัน และเยียบเย็นจนน่าขนลุก ลินินรีบก้มลงคว้ากระดาษแผ่นนั้น แต่เรย์มอนด์ไวเสียยิ่งกว่า เขาก้าวเข้ามาประชิดตัวในพริบตาเดียว ปลายรองเท้าหนังขัดมันหยุดตรงหน้าเธอ ก่อนที่มือหนาใหญ่จะเอื้อมลงไปหยิบเอกสารแผ่นนั้นขึ้นมาตัดหน้าปลายนิ้วของเธอไปอย่างง่ายดาย "อ่า... เอกสารชิ้นโปรดของผมสินะ" เรย์มอนด์ก้มลงกระซิบชิดริมหูของเธอ กลิ่นกายบุรุษผสมกลิ่นอายบุหรี่ราคาแพงและน้ำหอมกลิ่นไม้จันทน์อบอวลเข้าจู่โจมประสาทสัมผัสจนลินินรู้สึกวิงเวียน "เด็กน้อย... การแอบดูของลับของผู้ใหญ่ มันมีบทลงโทษที่รุนแรงกว่าที่คุณคิดนะรู้ไหม" "คุณ... คุณมันฆาตกร!" ลินินเค้นเสียงลอดไรฟันด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ตีรวนขึ้นมาจนจุกอก เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขาอย่างไม่เกรงกลัว แม้ขาสองข้างจะเริ่มสั่นเทาด้วยแรงกดดันมหาศาลจากร่างสูงใหญ่ที่โน้มตัวลงมาครอบ "ฆาตกรอย่างงั้นหรือ?" เรย์มอนด์หัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน เขาใช้มืออีกข้างเชยคางมนของเธอขึ้นบังคับให้สบตา รอยยิ้มที่มุมปากของเขาช่างน่ากลัวและทรงเสน่ห์ในเวลาเดียวกัน "คำก็ฆาตกร สองคำก็ไอ้สารเลว... ลินิน คุณรู้อะไรไหม คนที่ถือไพ่เหนือกว่า ไม่ใช่คนที่กุมหลักฐานกระดาษเก่าๆ พวกนี้หรอก... แต่เป็นคนที่มีอำนาจจะขยี้คุณให้แหลกคามือต่างหาก" ร่างบางถูกดันถอยหลังจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบ เรย์มอนด์ตามเข้ามาประกบแนบชิดอย่างไร้ช่องว่าง น้ำหนักตัวและไอVibe ร้อนผ่าวจากกายหนาแผ่ซ่านทะลุเนื้อผ้าเข้ามาจนลินินแทบละลาย เธอพยายามผลักไสแผงอกกว้างนั้นด้วยเรี่ยวแรงที่มีทั้งหมด แต่เขากลับรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอไขว้ไว้เหนือหัวด้วยมือข้างเดียวได้อย่างง่ายดาย ตรึงเธอไว้ด้วยพันธนาการแห่งอำนาจที่ไม่อาจดิ้นหลุด "ปล่อยฉันนะ! คนใจร้าย... คุณฆ่าครอบครัวของฉัน! คุณพรากทุกอย่างไปจากฉัน แล้วยังหน้าด้านมาทำเหมือนฉันเป็นของเล่นของคุณอีกเหรอ!" น้ำตาแห่งความคับแค้นเอ่อคลอหน่วยดวงตาคู่สวย แต่เธอปฏิเสธที่จะปล่อยให้มันหยดลงมาให้เขาได้ใจ เรย์มอนด์ชะงักไปชั่วขณะ แววตาดุดันไหววูบลงชั่วพริบตาก่อนจะกลับมาเย็นชาดั่งน้ำแข็ง เขาโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกของเราเกือบจะชนกัน ลมหายใจร้อนระอุเป่ารดริมฝีปากอิ่มที่กำลังเม้มเข้าหากันแน่นด้วยความโกรธ "ถ้าฉันใจร้ายจริง... ป่านนี้เธอคงไม่ได้ยืนเถียงฉันอยู่ตรงนี้หรอก ลินิน" น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นกระซิบแผ่วเบาแต่ทรงพลัง ดิบเถื่อน และเต็มไปด้วยแรงปรารถนาอันตรายที่พุ่งพล่านขึ้นมากลบเกลื่อนความตึงเครียด "แต่ในเมื่อเธออยากรู้นักว่าฆาตกรคนนี้จะลงโทษเด็กดื้อยังไง... ฉันก็จะจัดให้เธอได้สัมผัสกับความเร่าร้อนที่เธอไม่มีวันลืม" ริมฝีปากหนาประกบจูบลงมาอย่างไร้ความปรานี รสจูบที่ทั้งดุดัน บดขยี้ และเรียกร้อง ปลุกเร้าทุกอณูสัมผัสให้ลุกโชนขึ้นด้วยไฟแห่งเสน่หาและการปะทะ ลินินพยายามเบือนหน้าหนีและขัดขืน แต่เรย์มอนด์กลับใช้เรียวลิ้นร้อนรุกรานเข้ามาตักตวงความหวานล้ำอย่างไร้ความปรานี มือหนาเลื่อนลงมาบีบเค้นเอวคอดกิ่วผ่านเนื้อผ้า ก่อนจะลูบไล้ขึ้นมาสัมผัสผิวเนียนนุ่มจนร่างบางสะท้านเฮือก ความโกรธแค้นแปรเปลี่ยนเป็นความวาบหวามที่กัดเซาะสติสัมปชัญญะของเธอทีละน้อย ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีเริ่มพร่าเลือนภายใต้สัมผัสอันเร่าร้อนที่เขาจงใจแผדเผาเธอให้มอดไหม้ ท่ามกลางห้วงอารมณ์ที่กำลังพุ่งทะยานถึงขีดสุด เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างเร่งรีบ ตามด้วยเสียงของบอดี้การ์ดคนสนิทที่ตะโกนแทรกเข้ามาผ่านบานประตูไม้หนา "นายครับ! วินเซนต์พากำลังคนบุกเข้ามาถึงล็อบบี้ชั้นล่างแล้วครับ มันบอกว่ามาทวง 'ของสำคัญ' คืน!" เรย์มอนด์ผละริมฝีปากออกจากเรียวปากบวมเจ่อของลินินอย่างไม่สบอารมณ์ ดวงตาสีอำพันคมกริบหันไปมองประตูด้วยแววตาวาวโรจน์เต็มไปด้วยจิตสังหาร ก่อนที่เขาจะหันกลับมามองหน้าลินินที่หอบหายใจจนอกกระเพื่อม แล้วโน้มตัวลงกระซิบข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงเหี้ยมเกรียมชวนขนลุก "ดูเหมือนเกมของเราจะมีแขกไม่ได้รับเชิญมาร่วมวงซะแล้ว... แต่อย่าเพิ่งดีใจไปลินิน เพราะทันทีที่ฉันจัดการหมาบ้าตัวนั้นเสร็จ เธอกับฉัน... เรายังมีบัญชีที่ต้องสะพางกันต่อบนเตียงยาวไปจนถึงเช้าแน่" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางในความมืดนี้ไปพร้อมกับกุหลาบอาบแสงจันทร์นะคะ