กับดักความใคร่

*พรึ่บ!* ความมืดสนิทเข้ากลืนกินทุกตารางนิ้วในสตูดิโอออกแบบชั้นบนสุดของตึกอัลดริจทาวเวอร์ในเสี้ยววินาที เสียงกระแสไฟฟ้าช็อตเบาๆ จากแผงควบคุมหลักด้านล่างเป็นสัญญาณเตือนภัยที่สายฝนกระหน่ำซัดสาดด้านนอกไม่เปิดโอกาสให้ใครได้ตั้งตัว ลินิน วรโชติ ชะงักมือที่กำลังร่างภาพสเกตช์ชุดคอลเลกชันใหม่ ปากกาดีไซน์หรูร่วงหล่นกระทบโต๊ะทำงานกระจกเกิดเสียงดังสะท้อนก้องในความเงียบงัน ความมืด... ไม่ใช่สิ่งที่เธอกลัว สิ่งที่ทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นกระหน่ำจนแทบทะลุออกมานอกอก คือกลิ่นกายอันคุ้นเคยที่ลอยปะปนมากับสายลมเย็นเยียบที่พัดผ่านช่องหน้าต่าง กลิ่นอายของบุหรี่ราคาแพงผสมผสานกับความดิบเถื่อนอันเป็นเอกลักษณ์... เรย์มอนด์ อัลดริจ "ไฟดับ... ดูเหมือนโชคชะตาจะเข้าข้างฉันนะ ลินิน" เสียงทุ้มต่ำและแหบพร่าดังขึ้นจากความมืดเบื้องหลัง น้ำเสียงนั้นแฝงรอยยิ้มเยาะหยันที่เธอจินตนาการภาพออกได้ทันทีโดยไม่ต้องหันไปมอง ลินินสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ ตั้งท่าจะก้าวถอยหลังหนี แต่ทว่า... ไวกว่าความคิด ร่างสูงใหญ่ของมาเฟียหนุ่มก็เคลื่อนกายเข้ามาประชิดแผ่นหลังบอบบางอย่างเงียบเชียบราวกับเสือดาวล่าเหยื่อ วงแขนแข็งแกร่งดั่งโซ่ตรวนเหล็กกล้าพุ่งเข้าโอบรัดเอวคอดกิ่วของเธอไว้แน่น ดึงรั้งเข้าหาแผงอกกว้างที่ร้อนระอุราวกับเตาไฟ ลินินสะดุ้งสุดตัว สัญชาตญาณการป้องกันตัวสั่งให้เธอสะบัดข้อศอกหมายจะกระแทกเข้าที่ชายโครงของเขา แต่เรย์มอนด์กลับรู้ทัน เขารวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอไขว้ไว้ด้านหลังด้วยมือเพียงข้างเดียวอย่างง่ายดาย ก่อนจะกดน้ำหนักร่างลงมาจนแผ่นหลังของเธอแนบชิดกับสรีระกำยำทุกสัดส่วน "ปล่อยฉันนะ! คุณเข้ามาในนี้ได้ยังไง นี่มันห้องทำงานส่วนตัวของฉัน!" ลินินเค้นเสียงลอดไรฟันด้วยความโกรธเกรี้ยว พยายามบิดข้อมือหนีพันธนาการที่แน่นหนายิ่งกว่าคีมเหล็ก "ห้องส่วนตัวงั้นเหรอ?" เรย์มอนด์หัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะต่ำทุ้มสั่นสะเทือนผ่านแผ่นหลังของเธอจนขนลุกซู่ ปลายจมูกโด่งคมกริบซุกซอกเข้าที่ซอกคอหอมกรุ่นของหญิงสาวอย่างไร้มารยาท ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวเนื้ออ่อนจนลินินสะท้านเฮือก "ตึกนี้ทั้งตึก รวมถึงตัวเธอ... เป็นของฉัน ลินิน อยากได้ส่วนไหนคืนอีกล่ะ หื้ม?" ริมฝีปากหยักลึกกดจูบลงบนลาดไหล่เนียนผ่านเนื้อผ้าซาตินบางเบา สัมผัสนั้นทั้งดิบเถื่อนและจาบจ้วงจนหญิงสาวครางฮือในลำคอด้วยความตื่นตระหนก ความแค้นที่เธอสะสมมานานแรมปีปะทะเข้ากับแรงดึงดูดทางเพศที่อันตรายถึงชีวิต ร่างกายของเธอกำลังทรยศสมอง มันร้อนรุ่มและอ่อนยวบยาบทุกครั้งที่ปลายนิ้วแข็งกระด้างของเขาไล้ไล้ผ่านผิวเนื้อ "คน... คนสารเลว คุณคิดจะทำอะไร..." น้ำเสียงของเธอเริ่มสั่นพร่า ความมั่นใจและมาดมั่นที่เคยมีมลายหายไปในความมืด เหลือเพียงความตื่นตระหนกต่อไฟปรารถนาที่เขากำลังจุดขึ้น "ฉันไม่ได้จะทำอะไร... ฉันแค่จะทวงสิทธิ์ของฉัน" เรย์มอนด์พลิกร่างบางให้หันมาเผชิญหน้ากับเขาในความมืด แสงสายฟ้าที่แลบแปลบปลาบผ่านกระจกบานใหญ่ด้านนอกส่องกระทบใบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นแห่งอำนาจ แววตาของเขาดุดัน เร่าร้อน และเปี่ยมไปด้วยความต้องการที่ไม่อาจอดกลั้น ราวกับสัตว์ป่าที่อดโซมานานและพร้อมจะขย้ำเหยื่อให้จมเขี้ยว มือหนาเลื่อนขึ้นประคองท้ายทอยของเธอ บังคับให้เงยหน้าขึ้นรับรสจูบที่เปี่ยมไปด้วยการลงทัณฑ์ ริมฝีปากร้อนระอุประทับลงมาอย่างไร้ความปรานี บดขยี้เรียวปากอิ่มของเธอด้วยความเร่าร้อนและเอาแต่ใจ ลินินเผยอริมฝีปากประท้วงตามสัญชาตญาณ แต่กลับกลายเป็นการเปิดทางให้ลิ้นร้อนของเขาแทรกซึมเข้ามาตักตวงความหวานล้ำอย่างไร้ความปรานี รสจูบนั้นทั้งดิบเถื่อนและหวานล้ำในเวลาเดียวกัน มือใหญ่อีกข้างไม่ปล่อยให้ว่างเว้น มันลูบไล้ไปตามแนวโค้งเว้าของสะโพกกลมกลึง บีบเคล้นหนักหน่วงจนเธอต้องส่งเสียงครางประท้วงในลำคอ ความตึงเครียดจากการปะทะคารมในยามกลางวันถูกแปรเปลี่ยนเป็นแรงปรารถนาอันดุเดือดที่แผดเผาทุกสติสัมปชัญญะ เรย์มอนด์ถอนริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง ปล่อยให้หอบหายใจรดกันในความสลัว นัยน์ตาสสีเข้มคู่นั้นมองสำรวจใบหน้าเนียนที่แดงก่ำและริมฝีปากบวมเจ่อด้วยความพึงพอใจ นิ้วโป้งหยาบกร้านเกลี่ยไล้ริมฝีปากของเธอเบาๆ อย่างหลงใหล "จำไว้ ลินิน... ต่อให้เธอจะเกลียดฉันแค่ไหน ต่อให้เธอจะใช้แผนการสกปรกของวินเซนต์มาโค่นฉัน..." น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นกระซิบแผ่วเบาข้างใบหู แต่น้ำเสียงนั้นกลับเยือกเย็นและทรงอำนาจจนเธอแทบหยุดหายใจ "แต่ร่างกายของเธอ... จิตวิญญาณของเธอ ไม่มีวันหนีพ้นเงื้อมมือของฉันไปได้" ในวินาทีที่ลินินกำลังจะอ้าปากโต้เถียงด้วยถ้อยคำเจ็บแสบ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นที่หน้าประตูสตูดิโอ พร้อมกับเสียงเคาะรัวเร็วดังสนั่น ท่ามกลางความมืดที่ยังคงปกคลุม *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* "คุณเรย์มอนด์ครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ... วินเซนต์ส่งคนบุกเข้ามาที่ชั้นใต้ดิน ระบบรักษาความปลอดภัยทั้งหมดถูกแฮก!" เสียงลูกน้องคนสนิทตะโกนแทรกความเงียบเข้ามา ทำให้เรย์มอนด์ชะงัก ร่างหนาผละออกจากตัวเธอช้าๆ แววตาที่เคยฉาบไปด้วยประกายแห่งความใคร่แปรเปลี่ยนเป็นความเหี้ยมเกรียมในชั่วพริบตา เรย์มอนด์ก้มลงกระซิบชิดริมฝีปากเธอก่อนผละตัวเดินไปที่ประตู "เกมยังไม่จบแค่นี้หรอกคนสวย... อยู่รอฉันตรงนี้ อย่าไปไหนเด็ดขาด" *ปัง!* ประตูถูกกระชากเปิดออกพร้อมกับแสงไฟสำรองฉุกเฉินสีแดงที่สว่างวาบขึ้นทั่วตึก เผยให้เห็นรอยยิ้มมุมปากของเรย์มอนด์ก่อนที่เขาจะหายลับไปในความโกลาหล ลินินทรุดตัวลงพิงกับขอบโต๊ะทำงานอย่างหมดแรง หัวใจเต้นระรัวด้วยความหวาดหวั่น ทว่า... ในขณะที่เธอกำลังจะหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา สายตากลับเหลือบไปเห็นกระดาษโน้ตแผ่นหนึ่งที่ถูกเสียบไว้บนโต๊ะสเกตช์ภาพของเธอ มันไม่ใช่ลายมือของเธอ และไม่ใช่ของเรย์มอนด์ *ข้อความบนกระดาษเขียนด้วยลายมือหวัดๆ ว่า: "ยินดีด้วยที่เลือกข้างผิด... คืนนี้ ระวังตัวไว้ให้ดี"* ...และก่อนที่เธอจะทันได้คิดอะไร ร่างเงาสูงโปร่งของใครอีกคนก็ก้าวออกมาจากมุมมืดหลังชั้นวางผ้าไหม พร้อมกับปลายกระบอกปืนเก็บเสียงที่จ่อตรงมาที่แผ่นหลังของเธอพอดี! --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและดำดิ่งไปกับความมืดมิดนี้นะคะ