ดาบสองคม

กลิ่นอายของบุหรี่ราคาแพงผสมผสานกับกลิ่นอายอันเย็นเยียบของค่ำคืนในห้องทำงานส่วนตัวของวินเซนต์ ช่างอบอวลไปด้วยความกดดันจนแทบหายใจไม่ออก ลินิน วรโชติ ยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าชายผู้เป็นศัตรูตัวฉกาจของเรย์มอนด์ อัลดริจ ปลายนิ้วเรียวที่มักจะจรดปลายเข็มวาดลวดลายบนผ้าแพรพรรณ กลับกำลังกำเข้าหากันแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือเพื่อสะกดกลั้นความสั่นเทา "เธอคิดดีแล้วหรือ ลินิน... การหันหลังให้ไอ้ปีศาจเรย์มอนด์ แล้วก้าวเข้ามาสู่อ้อมแขนของฉัน มันไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบหรอกนะ" เสียงทุ้มต่ำของวินเซนต์เอ่ยเย้ยหยัน ขณะที่ดวงตาคู่คมกริบกวาดมองร่างระหงในชุดเดรสเข้ารูปสีดำสนิทที่ขับเน้นส่วนโค้งเว้าเย้ายวน สายคู่นั้นเต็มไปด้วยความกระหายใคร่ครอบครองที่ปิดไม่มิด ลินินสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ ศักดิ์ศรีที่เคยค้ำคอถูกความแค้นและทางรอดบดขยี้จนแหลกละเอียด เธอไม่มีทางเลือกอื่น ในเมื่อเรย์มอนด์ใช้เธอเป็นเพียงเครื่องมือระบายความใคร่และเหยียบย่ำหัวใจ เธอก็พร้อมจะใช้ ‘มีด’ เล่มเดียวกันนี้แทงย้อนกลับไปที่หัวใจของเขาเช่นกัน "ฉันไม่ได้มาเพื่อขอความเมตตาจากคุณค่ะ วินเซนต์" ลินินเชิดหน้าขึ้น รอยยิ้มหยันปรากฏบนเรียวปากเคลือบลิปสติกสีแดงสด แม้หัวใจจะเต้นระรัวราวกับกลองเพล "ฉันมาเพื่อแลกเปลี่ยน... ข้อมูลลับเกี่ยวกับโครงการอสังหาริมทรัพย์มูลค่าพันล้านของอัลดริจ แลกกับการที่ฉันจะเป็นอิสระจากเขา" วินเซนต์หัวเราะในลำคออย่างชอบใจ เขาลุกขึ้นจากเก้าอี้หนังตัวใหญ่ ก้าวเข้าไปใกล้หญิงสาวทีละก้าว กลิ่นน้ำหอมของผู้ชายอันตรายลอยเข้าแตะจมูก ขณะที่มือหนายื่นออกไปหมายจะเชยคางเธอขึ้นมาสบตา แต่ลินินกลับเบี่ยงหน้าหลบอย่างไม่เกรงกลัว "ระวังตัวหน่อยค่ะ วินเซนต์ ฉันมาเพื่อเจรจาธุรกิจ ไม่ใช่มาขายเรือนร่างให้คุณย่ำเล่น" น้ำเสียงของเธอแข็งกร้าว ทว่าดวงตากลับไหวระริกด้วยความหวาดหวั่นที่ซ่อนอยู่ภายใน "ปากกล้าดีนี่... สมแล้วที่เป็นผู้หญิงที่ทำให้ไอ้เรย์มอนด์คลั่งได้ขนาดนั้น" วินเซนต์หัวเราะหึๆ ก่อนจะถอยหลังกลับไปนั่งไขว่ห้างตามเดิม "ตกลง... ฉันรับข้อเสนอของเธอ แต่เธอก็รู้ว่าฉันไม่ได้ใจดีพอจะปล่อยให้เหยื่อหลุดมือไปง่ายๆ โครงการนั้นอยู่ที่ไหน และรหัสผ่านห้องนิรภัยของเรย์มอนด์คืออะไร?" ในขณะที่ลินินกำลังจะอ้าปากเอ่ยคำตอบ ความมืดมิดภายนอกหน้าต่างกระจกบานใหญ่ก็ถูกทำลายลงด้วยเสียงกระจกแตกกระจายดังสนั่น! เพล้ง! ร่างสูงใหญ่ทรงพลังของเรย์มอนด์ อัลดริจ พุ่งทะยานเข้ามาจากระเบียงชั้นสิบห้า ราวกับพญาอินทรีย์ที่กระโจนเข้าตะครุบเหยื่อ ดวงตาสีเทาเข้มคู่นั้นลุกโชนด้วยเพลิงโทสะที่แผดเผาทุกสิ่งจนเป็นจุล ใบหน้าหล่อเหลาดุดันไร้ซึ่งรอยยิ้ม มีเพียงรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมที่ทำให้บรรยากาศในห้องลดอุณหภูมิลดลงจนติดลบ "กล้าดีนี่... ถึงขนาดเอาตัวมาเสนอให้ศัตรูของฉันถึงถิ่นเลยงั้นเหรอ ลินิน!" เสียงคำรามต่ำลอดไรฟันของเรย์มอนด์ดังขึ้น พร้อมกับที่เขากระโจนเข้าประชิดตัวหญิงสาวในเสี้ยววินาที มือหนาดั่งคีมเหล็กกระชากต้นแขนเรียวของเธอจนลินินนิ้วหน้าด้วยความเจ็บปวด วินเซนต์ผุดลุกขึ้นพร้อมชักปืนพกออกจากเอว ทว่ายังไม่ทันได้เล็ง เรย์มอนด์ก็ตวัดเท้าเตะอาวุธในมืออีกฝ่ายกระเด็นหลุดมือไปอย่างไร้ความปรานี "อย่ามาแตะต้องของของฉัน!" เรย์มอนด์คำรามลั่นห้อง ก่อนจะกระชากลินินเข้าหาตัวจนแผ่นอกบางแนบชิดกับแผงอกกว้างที่สะท้อนขึ้นลงด้วยความโกรธเกรี้ยว "ปล่อยฉันนะ เรย์มอนด์! คุณไม่มีสิทธิ์มาสั่งฉัน!" ลินินดิ้นรนสุดแรงเกิด มือเรียวทุบตีลงบนอกแกร่งเพื่อระบายความคับแค้นใจ ทว่าแรงแค่นั้นกลับเหมือนการสะกิดผิวกายของชายหนุ่มเท่านั้น เรย์มอนด์ไม่สนใจวินเซนต์ที่กุมข้อมือตัวเองด้วยความเจ็บปวด เขากวาดสายตาดุร้ายมองหญิงสาวในอ้อมแขน แรงปรารถนาอันดิบเถื่อนผสมปนเปกับความโกรธแค้นพุ่งพล่านจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน มือหนาเลื่อนขึ้นบีบปลายคางมนของเธอแน่น บังคับให้เงยหน้าขึ้นรับจูบอันดุดันและไร้ความปรานีจากเขา "อยากเป็นอิสระมากนักใช่ไหม... งั้นก็ลองดูว่าเธอจะหนีพ้นเงื้อมมือฉันไปได้สักกี่น้ำ!" ริมฝีปากหยักลึกทาบทับลงมาอย่างไร้ความอ่อนโยน เป็นรสจูบที่ทั้งลงโทษและเรียกร้องในคราวเดียวกัน เรย์มอนด์บดขยี้เรียวปากนุ่มด้วยความเร่าร้อน ลิ้นร้อนกวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ จนลินินแทบขาดอากาศหายใจ ร่างกายของเธออ่อนปวกเปียกต้านทานแรงดึงดูดอันตรายของเขาไม่ไหว ความโกรธแค้นแปรเปลี่ยนเป็นความวาบหวามที่วิ่งพล่านไปตามกระแสเลือดอย่างน่าละอาย สัมผัสหยาบโลนแต่ทว่าเต็มไปด้วยเสน่หาอันเร่าร้อนทำให้สติของลินินเริ่มพร่าเลือน มือหนาของเรย์มอนด์เลื่อนลงมาบีบขยำสะโพกกลมกลึงผ่านเนื้อผ้าแนบเนื้อ บดเบียดร่างเข้าหาจนไม่เหลือช่องว่าง ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดต้นคอระหงขณะที่ริมฝีปากหนาขบเม้มซอกคอขาวจนเกิดรอยแดงช้ำอย่างจงใจ "เรย์... อื้อ..." เสียงครางประท้วงหลุดรอดจากเรียวปากบวมเจ่อ เมื่อเรียวขาของเธอถูกมือหนาแทรกเข้ามาดันให้ก้าวถอยหลังจนแผ่นหลังบอบบางกระแทกเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบ ทว่าความเย็นของผนังกลับถูกแผดเผาด้วยความร้อนรุ่มจากเรือนร่างแกร่งที่ทาบทับลงมา ในวินาทีที่ลินินกำลังจะจมดิ่งลงไปในห้วงเสน่หาอันมืดมนที่เขาเป็นผู้ชี้นำ สายตาที่พร่าเลือนของเธอก็เหลือบไปเห็นเงาตะคุ่มของชายชุดดำกลุ่มหนึ่งที่กำลังพังประตูด้านนอกเข้ามาพร้อมกับอาวุธครบมือ! เรย์มอนด์ชะงักกึก เขารีบผละริมฝีปากออกจากร่างบางอย่างไม่สบอารมณ์ ดวงตาดุดันหันขวับไปมองที่ประตูห้อง ก่อนที่เสียงทุ้มต่ำและเย็นยะเยือกจะเอ่ยกระซิบข้างใบหูของลินินด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาหัวใจเธอดิ่งวูบ "เกมยังไม่จบแค่นี้หรอกคนสวย... เพราะตอนนี้ คนที่เธอพามาเป็นพวกด้วย กำลังจะทำให้เราทุกคนต้องตายกันหมด!" - กุหลาบอาบแสงจันทร์