ความจริงใต้เงามืด

เศษกระดาษสีเหลืองกรอบเก่าคร่ำครึที่ร่วงหล่นจากแฟ้มหนังสีดำสนิท ไม่ได้เป็นเพียงแค่หลักฐานทางคดี แต่คือร่องรอยของเลือดเนื้อและลมหายใจที่ถูกลบเลือนด้วยอำนาจเงินตรา ลินินยืนนิ่งค้างอยู่กลางห้องทำงานส่วนตัวของเรย์มอนด์ ปลายนิ้วเรียวที่เคยจับแต่ดินสอออกแบบชุดแต่งกายชั้นสูง กลับสั่นเทาขณะกุมแผ่นเอกสารบันทึกข้อตกลงเมื่อยี่สิบปีก่อนเอาไว้แน่นจนยับยู่ยี่ ชื่อของบิดาเธอ… และลายเซ็นของมารดาเรย์มอนด์ ปรากฏหราอยู่บนบรรทัดเดียวกัน “แปลกใจมากหรือคะ ลินิน” เสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบดังขึ้นจากมุมมืดของห้อง เรย์มอนด์ก้าวเท้าช้าๆ ออกมาจากเงาสลัวของชั้นหนังสือ แววตาคมกริบของมาเฟียหนุ่มคู่นั้นไม่ได้ฉายแววชัยชนะอย่างที่เคยเป็น หากแต่เต็มไปด้วยรอยร้าวลึกที่ยากจะประสาน “เธอกำลังคิดว่าตัวเองเป็นเหยื่อผู้บริสุทธิ์ ที่ถูกพญามารอย่างฉันลากลงมาเหยียบย่ำในนรกใช่ไหม… แต่ความจริงมันเน่าเฟะยิ่งกว่านั้นเสียอีก” ลินินสูดลมหายใจเข้าปอดลึกเพื่อสะกดกลั้นความสั่นไหวในอก ดวงตาคู่สวยตวัดขึ้นสบตาเขาอย่างไม่ยอมแพ้ แม้หัวใจจะเต้นระรัวราวกับกลองศึก “คุณหมายความว่ายังไง เรย์มอนด์… เอกสารนี่มันหมายความว่าอะไร ทำไมพ่อฉันถึงมีชื่อพัวพันกับอุบัติเหตุของแม่คุณ” “เพราะมันไม่ใช่แค่อุบัติเหตุไงล่ะ!” เรย์มอนด์คำรามในลำคอ เสียงนั้นต่ำลึกและเต็มไปด้วยแรงแค้นที่ส-ุมอกมานานนับทศวรรษ ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดตัวเธออย่างรวดเร็วจนลินินต้องถอยหลังไปชนกับขอบโต๊ะทำงาน แผงอกกว้างแผ่ไอความร้อนคุกรุ่นที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก มือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือบาง ลากมันไปวางทาบลงบนกระดาษแผ่นเดิม “พ่อของเธอไม่ได้แค่ขายแบบร่างเสื้อผ้า… แต่เขาขายลมหายใจของแม่ฉัน เพื่อแลกกับความมั่งคั่งที่เธอใช้สุขสบายมาจนถึงทุกวันนี้!” ความเงียบงันเข้าปกคลุมพื้นที่รอบตัวราวกับอากาศถูกสูบออกไปจนหมดสิ้น ลินินรู้สึกเหมือนมีใครเอาค้อนมาทุบลงกลางศีรษะ ภาพความทรงจำในวัยเด็กของบิดาผู้แสนอ่อนโยนและอบอุ่นค่อยๆ พังทลายลงทีละน้อย ความรู้สึกผิดบาปและความแค้นที่เคยมีต่อตระกูลอัลดริจพลิกกลับตาลปัตร กลายเป็นความเคว้งคว้างไร้จุด “ไม่… พ่อฉันไม่ใช่คนแบบนั้น” เสียงของเธอแผ่วเบaลงจนแทบกลายเป็นกระซิบ ดวงตาคู่รื้นไปด้วยหยาดน้ำใสแต่นางเอกสาวก็กัดริมฝีปากแน่นไม่ยอมให้มันไหลริน “พ่อฉันรักครอบครัว… ท่านไม่มีทางทำลายใครเพื่อเงินหรอก” “ความโลภของมนุษย์มันซ่อนอยู่ใต้หน้ากากคนดีเสมอ ลินิน” เรย์มอนด์โน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบชิดกัน ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดแก้มเนียน แววตาของเขาไม่ได้ดุดันไร้หัวใจอย่างเคย แต่มันเจือความเจ็บปวดร้าวลึกที่ถูกซ่อนไว้ใต้เปลือกนอกอันแข็งกระด้าง “เธอกล้าปฏิเสธไหมล่ะ ว่าตระกูลวรโชติไม่ได้เติบโตขึ้นบนกองเงินที่แลกมาด้วยชีวิตของแม่ฉัน” นิ้วมือแกร่งละจากข้อมือ เลื่อนขึ้นมาเกลี่ยปอยผมที่คลอเคลียกรอบหน้าให้อย่างแผ่วเบa สัมผัสที่อ่อนโยนขัดกับสถานการณ์ตึงเครียดทำให้น้ำตาที่กลั้นไว้หยดหนึ่งร่วงหล่นลงกระทบหลังมือเขา เรย์มอนด์ชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคมวูบไหวราวกับเปลวเทียนต้องลม “ฉันเกลียดคุณ…” ลินินกระซิบเสียงสั่น เปลือกตาปิดลงเพื่อซ่อนความอ่อนแอ “ฉันเกลียดที่คุณดึงฉันเข้ามาในวังวนนี้ เกลียดที่ทำให้ฉันรู้ความจริง… และเกลียดที่ฉันเกลียดคุณไม่ลง” คำสารภาพอันเปราะบางทำให้เรย์มอนด์ชะงักงัน เขาไม่คิดว่าหญิงสาวตรงหน้าจะยอมเปิดเผยความรู้สึกที่ซ่อนเร้นออกมาในวินาทีที่แตกสลายที่สุด ร่างสูงดึงร่างบางเข้ามากอดแนบแน่นโดยไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ตั้งตัว อ้อมแขนที่ทรงพลังโอบกอดเธอไว้ราวกับต้องการปกป้องจากโลกอันโหดร้าย แม้ว่าตัวเขาเองจะเป็นคนสร้างนรกนั้นขึ้นมาก็ตาม “เราต่างก็เป็นเหยื่อของอדםรุ่นก่อน ลินิน” เสียงกระซิบของเขาแหบพร่าอยู่ข้างใบหู ปลายจมูกโด่งคมคลอเคลียอยู่กับซอกคอหอมกรุ่น “แต่ในเมื่อโชคชะตาผูกเราไว้ด้วยเลือดและคราบน้ำตา… เธอก็ไม่มีวันได้หลุดมือฉันไปไหนอีกแล้ว” ในขณะที่บรรยากาศภายในห้องกำลังถูกถักทอด้วยความเจ็บปวดและแรงปรารถนาอันซับซ้อน เสียงฝีเท้าหนักหน่วงหลายคู่ก็ดังขึ้นที่โถงทางเดินด้านนอก ตามด้วยเสียงทุบประตูห้องทำงานอย่างรุนแรงจนบานไม้เนื้อดีสั่นสะเทือน เรย์มอนด์ผละออกจากร่างบางทันที แววตาอ่อนโยนเมื่อครู่หายวับไปกับตา กลับกลายเป็นความเหี้ยมเกลียวดุจนักล่า ลินินสะดุ้งสุดตัวเมื่อเงาร่างหนึ่งทาบทับลงบนกระจกฝ้าของประตูห้อง “นายใหญ่ครับ! วินเซนต์พาลูกน้องบุกเข้ามาทางประตูหลัง ตึกฝั่งตะวันออกกำลังถูกล้อม!” เสียงลูกน้องคนสนิทตะโกนรายงานผ่านเข้ามาด้วยความร้อนรน เรย์มอนด์แค่นหัว Accusation หัวเราะในลำคออย่างเยียบเย็น ดวงตาสสีนิลกวาดมองเอกสารบนโต๊ะสลับกับใบหน้าซีดเผือดของลินิน ก่อนที่มือหนจะคว้าปืนพกสั้นสีดำสนิทออกจากลิ้นชักอย่างคล่องแคล่ว แล้วหันมาคว้าข้อมือเธอไว้มั่น “ดูเหมือนว่าหนูตัว A จะอดทนรอไม่ไหวแล้วสินะ…” เรย์มอนด์กระซิบชิดริมหีบฝีปากเธอ รอยยิ้มร้ายกาจปรากฏขึ้นที่มุมปาก “อยู่ใกล้ฉัน ลินิน… วันนี้เราจะสะสางบัญชีเก่าให้มันจบลงเสียที” กราบขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความสัมพันธ์อันมืดมนและงดงามนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ - กุหลาบอาบแสงจันทร์