กระดานหมากรุก

เสียงเหล็กดัดประตูคฤหาสน์อัลดริจที่ถูกกระแทกเปิดอย่างแรงด้วยฝ่าเท้านั้น ดังสนั่นก้องกังวานราวกับเสียงคำรามของอสูรกายที่พร้อมจะฉีกกระชากทุกสิ่งให้แหลกเป็นจุล กลิ่นอายของดินปืนและหยาดเหงื่อแห่งความตึงเครียดลอยอวลคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพงในห้องโถงใหญ่ เรย์มอนด์ อัลดริจ ไม่แม้แต่จะขยับตัวออกจากโซฟาหนังแท้สีเข้ม เขายังคงนั่งไขว่ห้างด้วยท่าทีเยือกเย็นดุจน้ำแข็งขั้วโลก ทว่านัยน์ตาคมกริบสีสนิมกลับลุกโชนด้วยเปลวเพลิงแห่งความเหี้ยมเกรียม มือหนากำแก้ววิสกี้แน่นจนข้อนิ้วปูดโปน ขณะที่ลูกน้องนับสิบคนของเขายืนคุมเชิงพร้อมอาวุธครบมือ "นายครับ! แย่แล้วครับ! วินเซนต์พากำลังคนบุกเข้ามาล้อมคฤหาสน์แล้ว!" เสียงรายงานที่หอบกระเส่าของบอดี้การ์ดคนสนิทขาดหายไปเมื่อร่างสูงโปรสง่าในชุดสูทสั่งตัดพิเศษของ ‘วินเซนต์’ ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเยาะเย้ยที่มุมปาก ดวงตาของเขาพราวระยับด้วยชัยชนะที่ยังมาไม่ถึงอย่างเต็มภาคภูมิ ด้านหลังของมันไม่ได้มีแค่ลูกน้องมือฉมัง แต่มีร่างระหงของหญิงสาวคนหนึ่งที่ถูกพันธนาการข้อมือด้วยเชือกเส้นหนา ลินิน วรโชติ ดีไซเนอร์สาวผู้มีศักดิ์ศรีค้ำคอ ใบหน้าเรียวสวยของเธอซีดเผือด ทว่าแววตาคู่คมที่ตวัดมองเรย์มอนด์กลับเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวและร่องรอยของความเจ็บปวดที่ถูกทรยศ เรย์มอนด์ค่อย ๆ วางแก้ววิสกี้ลงบนโต๊ะกระจกอย่างใจเย็น เสียงกระทบเบาหูแต่มันกลับสร้างแรงกดดันมหาศาลให้พนักงานและบอดี้การ์ดในห้องต้องกลั้นหายใจ เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายกำยำแฝงไปด้วยพละกำลังอันตราย สายตาคมดุจเหยี่ยวละจากวินเซนต์ไปหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างของลินิน หัวใจที่ด้านชามาตลอดหลายปีกลับกระตุกวูบอย่างรุนแรงเมื่อเห็นรอยแดงช้ำที่ข้อมือเรียวของเธอ "แกกล้ามากนะวินเซนต์ ที่เหยียบเข้ามาในถ้ำเสือด้วยการเอาขยะเปียก ๆ อย่างผู้หญิงคนนี้มาเป็นข้อต่อรอง" เสียงทุ้มต่ำรอดไรฟันออกมาด้วยความดุดัน แฝงไว้ด้วยกระแสโทสะที่พร้อมระเบิดได้ทุกเมื่อ "ขยะงั้นเหรอ?" วินเซนต์หัวเราะในลำคออย่างลำพองใจ มันก้าวเข้าไปใกล้ร่างของลินินแล้วกระชากต้นแขนเธอให้เข้ามาแนบชิดจนหญิงสาวนิ้วหน้าด้วยความเจ็บปวด "ผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่ขยะหรอกเรย์มอนด์ เธอคือ 'กุญแจ' ที่จะไขความลับทั้งหมดในตระกูลอัลดริจ... และเธอก็คือเหยื่ออันโอชะที่นายยอมแลกทุกอย่างเพื่อเธอไม่ใช่หรือไง?" ลินินกัดริมฝีปากจนห่อเลือด เธอเงยหน้าขึ้นสบตากับเรย์มอนด์ แม้ความหวาดกลัวจะเกาะกินหัวใจ แต่ทิฐิและแรงแค้นที่มีต่อตระกูลนี้ก็ยังคงคุกกรุ่นอยู่ในอก "อย่ามาทำเป็นพูดดีเรย์มอนด์... นายกับมันก็ไม่ต่างกัน พวกผู้ชายเห็นแก่ตัวที่ใช้ผู้หญิงเป็นเครื่องมือเล่นเกมอำนาจ!" "หุบปากซะ! ลินิน!" เรย์มอนด์คำรามลั่น ขาวยาวก้าวพรวดเดียวเข้าประชิด แต่กลับถูกคมกระบอกปืนที่ลูกน้องของวินเซนต์ยกขึ้นเล็งสกัดไว้เสียก่อน วินเซนต์ยิ้มเยาะ "ใจเย็นน่า เรย์มอนด์... นายยังไม่ได้เล่นตามเกมของฉันเลยนะ เกมนี้มันเพิ่งเริ่มต้นต่างหากล่ะ" มันใช้มือหยาบกร้านลูบไล้ไปตามโครงหน้าของลินินอย่างถือวิสาสะ หญิงสาวสะบัดหน้าหนีด้วยความขยะแขยง แต่วินเซนต์กลับหัวเราะชอบใจ "เด็กดื้อคนนี้พยายามจะขัดขืนฉันตลอดทาง แต่เชื่อไหม... ยิ่งเธอดดื้อเท่าไหร่ ฉันยิ่งอยากจะบดขยี้เธอให้แหลกคามือต่อหน้านายซะจริง ๆ" ในเสี้ยววินาทีนั้น อากาศรอบตัวราวกับถูกสูบหายไปจนหมดสิ้น เรย์มอนด์แผ่รังสีอำมหิตออกมาจนทุกคนในห้องต้องถอยกรูด รอยแผลเป็นในใจที่ฝังรากลึกถูกกระชากขึ้นมาอีกครั้ง ความโกรธเกรี้ยวพุ่งพล่านจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน เขาไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร และไม่มีวันยอมให้ใครหน้าไหนมาแตะต้องผู้หญิงของเขา—แม้ว่าเขาจะเกลียดชังความอ่อนแอที่เธอมอบให้หัวใจตัวเองมากแค่ไหนก็ตาม "ถ้าแกกล้าแตะต้องเธอแม้แต่ปลายนิ้วเดียว... ฉันจะควักหัวใจแกออกมาให้หมามันกิน วินเซนต์!" เสียงคำรามของเรย์มอนด์ต่ำลึกและเต็มไปด้วยความจริงจังที่น่าสะพรึงกลัว "งั้นก็พิสูจน์ให้ฉันเห็นสิ!" วินเซนต์เหยียดยิ้ม มันกระชากเชือกที่มัดลินินแล้วเหวี่ยงร่างบางให้เซถลาไปกระแทกกับโต๊ะทำงานไม้เนื้อแข็งอย่างไม่ใยดี ลินินอุทานออกมาด้วยความเจ็บปวด ร่างอรชรขดตัวลงบนพรมราคาแพง เรย์มอนด์พุ่งเข้าใส่วินเซนต์ทันทีโดยไม่สนวิถีกระสุน เสียงปืนดังขึ้นหนึ่งนัดทะลุเพดานคฤหาสน์ ความชุลมุนวุ่นวายปะทุขึ้นในพริบตาเดียว ลูกน้องทั้งสองฝ่ายชักอาวุธเข้าห้ำหั่นกันอย่างดุเดือด เลือดสีสดสาดกระเซ็นเปรอะเปื้อนพื้นหินอ่อน ในความโกลาหลนั้น เรย์มอนด์ซัดหมัดเข้าที่ใบหน้าของวินเซนต์เต็มแรงจนมันล้มคว่ำคะเมน หมัดที่สองและสามตามไปติด ๆ ด้วยความบ้าคลั่งราวกับสัตว์ป่าที่ถูกแย่งชิงอาณาเขต "มึงตาย!" เขากระชากคอเสื้อวินเซนต์ขึ้นมาแล้วระรัวหมัดใส่ไม่ยั้งจนใบหน้าของศัตรูอาบไปด้วยเลือด "นายครับ! ระวังข้างหลัง!" เสียงตะโกนเตือนดังขึ้นพร้อมกับที่วินเซนต์ใช้แรงเฮือกสุดท้ายควักมีดสั้นพกซ่อนออกมา หมายจะแทงเข้าที่สีข้างของเรย์มอนด์ แต่ก่อนที่คมมีดจะถึงตัว ลินินที่ฝืนยันกายลุกขึ้นด้วยความเจ็บปวดกลับพุ่งเข้าใส่ ชนร่างของวินเซนต์จนมีดเบี่ยงเบนไปปักลงกับพื้นพรมแทน ความชุลมุนทำให้เรย์มอนด์ได้จังหวะกระชากปืนพกขึ้นมาจ่อเข้าที่ขมับของวินเซนต์ทันที หอบหายใจด้วยความเหนื่อยอ่อน ความเงียบสงบอันน่ากลัวกลับมาปกคลุมห้องโถงอีกครั้ง เสียงหอบหายใจของทุกคนดังแข่งกับเสียงหัวใจที่เต้นรำด้วยความหวาดผวา วินเซนต์กระอักเลือดออกมาคำโต หัวเราะร่าด้วยความบ้าระห่ำทั้งที่ความตายอยู่แค่เอื้อม "แกชนะฉันในเกมนี้เรย์มอนด์... แต่นายคิดเหรอว่าเกมมันจะจบแค่นี้? ลองก้มลงไปมองที่ข้อมือของผู้หญิงที่นายรักสิ... ว่าฉันใส่อะไรให้เธอก่อนเข้ามาที่นี่" เรย์มอนด์ชะงัก นัยน์ตาคมกริบตวัดกลับมามองลินินที่กำลังนั่งทรุดตัวอยู่บนพื้น หญิงสาวก้มลงมองข้อมือของตนเองด้วยความตื่นตระหนก เมื่อแสงไฟกระทบเข้ากับโลหะเย็นเฉียบที่ถูกล็อกติดไว้กับข้อมือเรียว มันไม่ใช่แค่กุญแจมือธรรมดา... แต่มันคือนาฬิกานับถอยหลังชนวนระเบิดขนาดพกพาที่กำลังกะพริบแสงสีแดงถี่ขึ้นเรื่อย ๆ พร้อมกับเสียงติ๊ก ๆ ที่ดังชัดเจนท่ามกลางความเงียบงัน! "ถ้าแกกดรีโมต... มันจะระเบิดทันทีภายในสามนาที!" ลูกน้องของวินเซนต์ที่ถูกจับกุมไว้ตะโกนลั่นด้วยความสะใจ เรย์มอนด์เบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก ขาทั้งสองข้างแทบไร้เรี่ยวแรงชั่วขณะเมื่อความกลัวที่จะสูญเสียสิ่งที่รักพุ่งชนเข้ากลางหน้าอกอย่างจัง เขาหันกลับมามองหน้าวินเซนต์ที่ยิ้มเยาะเย้ยจนเลือดอาบปาก ก่อนที่นิ้วของวินเซนต์จะกดปุ่มรีโมตในกระเป๋าเสื้อสูทอย่างรวดเร็ว! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปในห้วงเสน่หาอันอันตรายนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ