แผนลวงโลก

กลิ่นอายของไวน์แดงราคาแพงเคล้าคลอไปกับกลิ่นบุหรี่ฮافโคโรนาที่ลอยวนอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวของวินเซนต์ แสงไฟสลัวจากโคมไฟคริสตัลสาดกระทบใบหน้าคมคายที่กำลังแย้มยิ้มด้วยความกระหายชัยชนะ ขณะที่ลินินยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้า ร่างระหงภายใต้ชุดเดรสเข้ารูปสีดำสนิทขับเน้นสัดส่วนเย้ายวนจนแทบละสายตาไม่ได้ แต่แววตาคู่คมของเธอกลับเย็นชาและดุดันเสียยิ่งกว่าคมมีด "เธอฉลาดมากที่เลือกทางนี้ ลินิน" เสียงทุ้มต่ำของวินเซนต์เอ่ยขึ้นพร้อมกับย่างก้าวเข้าหาอย่างเชื่องช้า ราวกับเสือร้ายที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุม "การร่วมมือกับฉัน ไม่เพียงแต่จะทำให้เธอได้ทำลายจักรวรรดิของเรย์มอนด์ อัลดริจจนไม่เหลือชิ้นดี แต่เธอยังจะได้ทุกสิ่งที่เธอกระหาย... รวมถึงอิสรภาพของเธอเองด้วย" ลินินแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นบนเรียวปากอิ่มเคลือบลิปสติกสีแดงสด เธอยกมือขึ้นกอดอกเพื่อเว้นระยะห่าง ขณะที่สายตากวาดมองเอกสารลับบนโต๊ะทำงานของเขาด้วยความรู้สึกสะอิดสะเอียนเต็มประดา "อย่าเข้าใจผิด วินเซนต์" น้ำเสียงหวานแต่เฉียบคมราวกริชกรีดแทงบรรยากาศรอบตัวให้ตึงเครียด "ฉันไม่ได้มาที่นี่เพราะไว้ใจคุณ และไม่ได้คิดจะเอาตัวเข้าแลกกับหมาป่าเจ้าเล่ห์อย่างคุณ ฉันแค่ต้องการใช้ประโยชน์จากคุณ... เพื่อขุดหลุมฝังเรย์มอนด์ด้วยมือของฉันเองก็เท่านั้น" วินเซนต์หยุดเดิน ระยะห่างระหว่างเขากับเธอลดเหลือเพียงแค่คืบเดียว รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาขยายกว้างขึ้นด้วยความชอบใจ ชายหนุ่มโน้มใบหน้าลงกระซิบข้างใบหูของเธอจนลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดลาดไหล่เนียน "ความพยศของเธอนี่แหละที่ทำให้ฉันคลั่งไคล้... ตกลง ตามแผนนี้ คืนนี้เธอจะต้องส่งข้อมูลรหัสผ่านห้องนิรภัยของเรย์มอนด์ให้ฉัน แล้วเราค่อยมาฉลองชัยชนะกันสองต่อสอง... ด้วยวิธีของผู้ใหญ่" ลินินสะบัดหน้าหนีสัมผัสคุกคามนั้นทันที หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวด้วยความโกรธเกรี้ยวและหวาดระแวง แต่เธอก็ต้องฝืนปั้นหน้าเรียบเฉย แสร้งทำเป็นพยักหน้ารับคำอย่างจำยอม "ก็ได้... ตามนั้น แต่อย่าลืมสัญญาของคุณก็แล้วกัน" ทว่า ในวินาทีที่เธอหันหลังเดินก้าวออกจากห้องนั้น รอยยิ้มเยือกเย็นก็ผุดขึ้นที่มุมปากของหญิงสาว *'คิดจะใช้ฉันเป็นเครื่องมือเหรอวินเซนต์... นายยังไม่รู้จักเรย์มอนด์ และไม่รู้จักฉันดีพอ'* รถยนต์หรูคันดำสนิทแล่นฝ่าความมืดมิดของมหานคร ลินินนั่งไขว่ห้างอยู่เบาะหลัง โทรศัพท์มือถือในมือสั่นไหวด้วยข้อความแจ้งเตือนจากเรย์มอนด์—ผู้ชายที่เธอเพิ่งประกาศกร้าวว่าจะทำลาย แต่ทว่า... ทันทีที่ประตูห้องชุดส่วนตัวถูกปิดลง ร่างสูงใหญ่ของเรย์มอนด์ก็พุ่งเข้าตรึงร่างของเธอติดกับผนังห้องทันทีอย่างไร้การปรานี ความมืดในห้องแทบจะกลืนกินทั้งคู่ แววตาดุดันราวกับซาตานของเรย์มอนด์จ้องมองเธอเขม็ง ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดรดรินอยู่ใกล้แค่ลมหายใจกั้น มือหนาบีบเข้าที่ข้อมือบางของเธอแน่นจนขึ้นรอยแดง แต่ไร้ซึ่งเสียงร้องประท้วง มีเพียงแรงปะทะทางอารมณ์ที่พุ่งพล่านจนแทบแผดเผา "กล้าดียังไงไปเหยียบถิ่นของมัน ลินิน!" เสียงคำรามต่ำลอดไรฟันของเรย์มอนด์เต็มไปด้วยความหึงหวงและความโกรธเกรี้ยวที่ถูกกดทับไว้จนระเบิดออก ลินินไม่หลบสายตา เธอยืดอกขึ้นท้าทายแม้จะถูกตรึงจนมุม "ทำไมล่ะ กลัวว่าแผนลับของคุณจะพังรึไง หรือว่ากลัวฉันจะหักหลังคุณจริงๆ กันแน่ เรย์มอนด์" "เธอไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะคิดหักหลังฉัน!" เรย์มอนด์คำรามลั่น ก่อนที่ริมฝีปากร้อนจัดจะทาบทับลงมาบดขยี้เรียวปากของเธออย่างไร้ความปรานี จูบที่ปะปนไปด้วยความโกรธ ความหึงหวง และแรงปรารถนาอันดิบเถื่อน รุกรานจนลินินแทบสิ้นเรี่ยวแรง เรียวลิ้นร้อนสอดแทกเข้าไปตักตวงความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ มือหนาปัดป่ายไปตามสรีระเย้ายวน ลากไล้ผ่านเนื้อผ้าซาตินบางเบาจนสะโพกกลมกลึงแนบชิดเข้ากับกายแกร่งที่ร้อนระอุราวกับเตาไฟ ลินินครางฮือในลำคอ ร่างกายทรยศต่อความคิด เธอยกมือขึ้นโอบรอบลำคอแกร่ง จิกเล็บลงบนแผ่นหลังกว้างเพื่อระบายความเสียวซ่านที่เขาสาดซัดเข้ามา ความโกรธแค้นในคราแรกมลายหายไปในพริบตา เหลือเพียงเพลิงสวาทที่แผดเผาร่างกายทั้งสองให้หลอมละลายเป็นหนึ่งเดียวในความมืดมิด เสื้อผ้าหลุดลุ่ยทีละชิ้นตามแรงอารมณ์ที่พุ่งทะยานถึงขีดสุด เรย์มอนด์อุ้มร่างระหงขึ้นแนบกายแล้วพาเดินไปที่เตียงนอนกว้าง ลินินถูกกดทับลงใต้ร่างหนาที่เปรียบเสมือนกรงขังอันเร่าร้อน เขาสอดประสานกายเข้าหาเธออย่างล้ำลึกและหนักหน่วง รสชาติแห่งความสุขสมกระชากวิญญาณจนเธอต้องร้องครางชื่อเขาออกมาซ้ำๆ ท่ามกลางเสียงหอบหายใจระทึกที่ประสานกันก้องห้องนอน หลายชั่วโมงผ่านไป ในความเงียบสงบยามตีสอง ลินินนอนลืมตาสว่างจ้องมองเพดานห้อง ขณะที่แขนแกร่งของเรย์มอนด์ยังคงกอดรัดเอวเธอไว้แน่นราวกับเครื่องพันธนาการ ทว่า ในขณะที่เธอกำลังจะหลับตาลง เสียงกริ่งประตูหน้าห้องพักส่วนตัวกลับดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง... มันไม่ใช่เสียงกริ่งธรรมดา แต่เป็นสัญญาณรหัสลับที่ใช้เฉพาะในยามฉุกเฉินเท่านั้น! เรย์มอนด์ลุกพรวดขึ้นจากเตียงในพริบตา ดวงตาดุดันฉายแววอันตรายยิ่งกว่าเดิม เขาคว้าปืนพกขึ้นมาปลดเซฟอย่างรวดเร็วก่อนจะเดินไปที่หน้าจอวงจรปิด และเมื่อเขาเห็นภาพของคนที่ยืนอยู่หน้าประตูห้อง... ร่างสูงก็ชะงักงبارค้างไปทันที ลินินรีบคว้าผ้าห่มมาคลุมกายแล้วเดินตามไปมองที่หน้าจอ หัวใจหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อเห็นร่างของ "ใครบางคน" ที่ไม่ควรจะอยู่ที่นี่... และไม่มีทางรู้ว่าที่นี่คือที่ไหน ยืนยิ้มเยาะมองตรงมาที่กล้องวงจรปิด ...วินเซนต์กำลังยืนถือแฟ้มเอกสารลับชิ้นสำคัญ พร้อมกับรอยยิ้มของปีศาจที่เอ่ยทักทายผ่านไมโครโฟนหน้าประตูว่า "เซอร์ไพรز... ฉันรู้หมดแล้วว่าพวกเธอกำลังเล่นเกมอะไรกันอยู่" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปในห้วงเสน่หาอันอันตรายนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ