ไฟที่ไม่มีวันมอด

ความเงียบงันภายในห้องทำงานกว้างในคฤหาสน์ตระกูลอัลดริจไม่ได้ให้ความรู้สึกสงบเลยแม้แต่น้อย มันกลับกดทับจนทรวงอกของลินินแทบระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ เงาร่างสูงใหญ่ที่ก้าวพ้นม่านราตรีเข้ามาไม่ได้ทำให้เธอกลัวเท่ากับประกายตาคู่คมกริบที่สะท้อนแสงไฟสลัว—ดวงตาของเรย์มอนด์ อัลดริจ ที่กำลังจ้องมองเธอราวกับสัตว์ป่ากำลังคุมเชิงเหยื่อในกรงขัง "คิดไม่ถึงล่ะสิ ว่าฉันจะกลับมาเร็วกว่ากำหนด..." เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าดังขึ้น พร้อมกับฝีเท้าหนักหน่วงที่ก้าวเข้ามาใกล้ทุกที ลินินถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังบอบบางแนบชิดติดกับชั้นหนังสือไม้สักทอง ไร้ทางหนี ร่างสูงใหญ่ของมาเฟียหนุ่มกดดันเข้ามาจนพื้นที่หายใจแทบไม่เหลือ ลมหายใจอุ่นจัดที่เจือกลิ่นอายบุหรี่ราคาแพงและน้ำหอมผู้ชายระחออยู่ข้างแก้มนวล ทำให้ขนกายของเธอ LITERALLY ลุกชันด้วยความตื่นกลัวและระอุร้อนในเวลาเดียวกัน "คุณ... คุณควรจะอยู่ที่ท่าเรือ" ลินินเค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามซ่อนความสั่นไหวในน้ำเสียงให้มากที่สุด แต่แววตากลับสั่นระริกฟ้องความตื่นตระหนก "ถ้าฉันไม่กลับมา... เธอคงจะแอบสอดมือเข้าไปรื้อค้นเอกสารลับของตระกูลฉันร่วมกับไอ้วินเซนต์จนเกลี้ยงตู้แล้วสินะ, ลินิน" เรย์มอนด์แค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากหยักลึก เขาเอื้อมมือหนาขึ้นมากุมปลายคางมนของเธอไว้แน่น บังคับให้เงยหน้าขึ้นรับการสบตา แรงบีบที่คางไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่หนักหน่วงพอที่จะทำให้เธอรู้ว่าตนเองตกเป็นเบี้ยล่างในกำมือเขาอย่างสมบูรณ์แบบ "เธอกล้ามากนะ ที่กล้าเล่นเกมข้ามเส้นกับฉัน" "ปล่อยฉันนะ!" ลินินสะบัดหน้าหนี พยายามใช้สองมือผลักอกแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม แต่มันก็ไม่ต่างอะไรกับการผลักกำแพงเหล็ก ร่างหนากลับยิ่งเบียดชิดเข้าหาจนหน้าอกแนบสนิท ความร้อนผ่าวจากร่างกายของเขาแผ่ซ่านทะลุเนื้อผ้าเข้ามาจนเธอรู้สึกราวกับถูกเปลวไฟแผดเผา "ปล่อยเหรอ? หึ... เธอยังไม่รู้หรอกว่าคนอย่างอัลดริจจัดการกับ 'แมวขโมย' ที่บังجาญลองดีอย่างไรบ้าง" เรย์มอนด์คำรามต่ำในลำคอ มืออีกข้างที่ว่างตวัดโอบกระชับเอวคอดกิ่วของเธอเข้าหาตัวอย่างแรงจนลมหายใจของลินินขาดห้วง ริมฝีปากหนาฉกวูบลงมาบดขยี้เรียวปากอิ่มทันทีโดยไม่มีการผ่อนปรนหรือให้ตั้งตัว มันไม่ใช่จูบแห่งความอ่อนโยน แต่มันคือการลงทัณฑ์... รสจูบที่ทั้งดุดัน ดิบเถื่อน และเปี่ยมไปด้วยแรงหึงหวงผสมผสานกับความโกรธเกรี้ยว ลินินเบิกตากว้างด้วยความตกใจ พยายามทุบตีและกัดริมฝีปากเขาเพื่อขัดขืน แต่รสสัมผัสที่ร้อนรุ่มและวาบหวามกลับค่อยๆ กัดเซาะความตั้งใจของเธอให้พังทลายลงทีละน้อย เมื่อลิ้นร้อนรุกรานเข้ามาตักตวงความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างไร้ความปรานี แรงต้านทานในมือของเธอก็เปลี่ยนเป็นกำเสื้อสูทของเขาแน่นโดยไม่รู้ตัว สัมผัสจากฝ่ามือหนาที่ลูบไล้ไปตามแผ่นหลังเนียนผ่านเนื้อผ้า ทำให้อุณหภูมิในร่างกายของลินินพุ่งสูงขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ ความโกรธแค้นและความชิงชังที่เคยมีถูกแผดเผาด้วยไฟสวาทที่เขาจงใจจุดขึ้นมาเพื่อทรมานเธอ ร่างกายของทั้งสองแนบชิดกันอย่างไร้ช่องว่างจนรับรู้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวโครมครามไม่เป็นจังหวะ เมื่อเรย์มอนด์ถอนริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง ลินินก็หอบหายใจโยนตัวด้วยความเหนื่อยอ่อน ดวงตาคู่สวยฉ่ำน้ำด้วยพิษเสน่หาและหยาดน้ำตาแห่งความคับแค้น ใบหน้าเนียนแดงก่ำราวกับผลไม้สุกงอม "คุณมัน... คนสารเลว อัลดริจ..." เธอพึมพำเสียงสั่นพร่า ร่างกายอ่อนปวกเปียกจนต้องพึ่งพาอ้อมแขนแข็งแกร่งของเขาในการพยุงตัวไม่ให้ทรุดลงไปกองกับพื้น "ใช่... ฉันมันเลว" เรย์มอนด์กระซิบชิดริมใบหูของเธอ น้ำเสียงทุ้มต่ำแหบพร่าสั่นไหวด้วยแรงอารมณ์ที่ยังค้างคา "และเธอก็เป็นคนเดียวที่ลากฉันลงมาในนรกขุมนี้ด้วยกัน... ลินิน" เขากวาดอุ้มร่างบางขึ้นแนบอกในท่าเจ้าสาวโดยไม่รอคำอนุญาต ลินินอุทานด้วยความตกใจและคล้องคอเขาไว้ตามสัญชาตญาณ ขายาวก้าวเดินฉับๆ ตรงไปยังประตูบานใหญ่ที่เชื่อมต่อไปยังห้องนอนส่วนตัวของเขาด้านใน แม้เธอจะพยายามดิ้นรนทักท้วงสักแค่ไหน แต่เรย์มอนด์ก็หาได้สนใจไม่ แววตาของเขามีประกายบางอย่างที่น่ากลัว... ประกายของความปรารถนาที่มืดบอดและพร้อมจะทำลายล้างทุกสิ่งที่ขวางหน้า ทันทีที่ร่างบางถูกวางลงบนเตียงนอนกว้างหนานุ่ม เรย์มอนด์ก็ทาบทับร่างสูงใหญ่ลงมาทันที ราวกับราชสีห์ที่ตะครุบเหยื่อผู้ดื้อรั้น ดวงตาคมกริบกวาดมองสำรวจเรือนร่างอรชรที่สะท้อนภายใต้แสงไฟสลัวอย่างหิวกระหาย มือหนากระชากกระดุมเสื้อเชิ้ตของตนเองออกอย่างไร้ความปรานี เผยให้เห็นแผงอกกว้างที่มีรอยแผลเป็นจากอดีต ซึ่งเปรียบเสมือนเครื่องเตือนใจถึงความเจ็บปวดที่เขาได้รับ "มองฉันให้เต็มตา, ลินิน..." เขากระซิบเสียงพร่าขณะใช้มือเรียวตรึงข้อมือทั้งสองข้างของเธอไว้เหนือหัวด้วยมือเดียว ส่วนมืออีกข้างเริ่มลูบไล้ไปตามเรียวขาเนียนภายใต้กระโปรงทำงาน "จำไว้ว่าผู้ชายคนนี้แหละ ที่จะทำให้เธอไม่มีวันลืมความเจ็บปวดครั้งนี้ไปตลอดชีวิต..." ความมืดมิดภายนอกหน้าต่างคฤหาสน์โอบล้อมพวกเขาไว้ ท่ามกลางเสียงลมพายุที่เริ่มคำรามก้อง แต่ภายในห้องนี้... ไฟแห่งแรงปรารถนาและความแค้นกลับลุกโชนขึ้นอย่างไม่มีวันมอดดับ และก่อนที่ลินินจะทันได้เอื้อnคำปฏิเสธใดๆ ออกมาจากริมฝีปาก เสียงเคาะประตูก็รัวดังสนั่นหวั่นไหวขึ้นจากด้านนอก พร้อมกับเสียงตะโกนกระหึ่มที่ทำให้ทั้งสองต้องชะงักงัน "นายครับ! แย่แล้วครับ! วินเซนต์พากำลังคนบุกเข้ามาล้อมคฤหาสน์แล้ว!" ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมอินไปกับความดาร์กเร่าร้อนนี้นะคะ