รอยบาปในอดีต

"โอ้... ภาพบาดตาบาดใจจริงๆ อัลดริจ นึกไม่ถึงเลยว่านายจะยอมเอาชีวิตมาทิ้งในที่แบบนี้เพื่อผู้หญิงคนเดียว" เสียงหัวเราะเยาะหยันของวินเซนต์ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่เยือกเย็น ปลายกระบอกปืนสีดำสนิทสะท้อนแสงไฟสลัว เล็งตรงมาที่กลางหน้าอกของเรย์มอนด์อย่างแม่นยำ ลินินสะดุ้งสุดตัว หัวใจหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม ร่างบางพยายามจะขยับเข้าไปขวางหน้ามาเฟียหนุ่ม แต่ทว่าท่อนแขนแกร่งกลับรวบเอวเธอไว้แน่น ราวกับเหล็กกล้าที่ไม่มีวันหลุดรอด เรย์มอนด์ไม่แม้แต่จะกะพริบตา แววตาคมกริบของเขาไม่ได้มีความหวาดกลัวเจืออยู่เลยแม้แต่น้อย มีเพียงความเหี้ยมเกรียมและรอยยิ้มหยันที่มุมปาก คราบเลือดที่เปรอะเปื้อนใบหน้าคมคายยิ่งขับเน้นให้เขาดูราวกับซาตานหลุดมาจากขุมนรก "นายคิดว่ากระสุนในรังเพลิงนั่น จะปลิดชีพฉันได้จริงๆ หรือวินเซนต์?" เสียงทุ้มต่ำรอดไรฟันออกมาอย่างเยือกเย็น ราชาแห่งความมืดไร้ความเกรงกลัวต่อความตาย เพราะสำหรับเขา ชีวิตนี้พังทลายลงตั้งแต่วันนั้น... วันที่แม่ผู้ให้กำเนิดต้องจบชีวิตลงต่อหน้าต่อตาในกองเพลิงแห่งความโลภ วินเซนต์กัดฟันกรอด นิ้วชี้เริ่มออกแรงกดไกปืน "ปากดีให้ได้ตลอดเถอะวะ!" "หยุดนะ!" ลินินกรีดร้องออกมาสุดเสียง น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ไหลทะลักด้วยความตระหนก เธอมองหน้าเรย์มอนด์สลับกับปากกระบอกปืน ความโกรธแค้นในอดีตที่เคยมีต่อตระกูลอัลดริจพลันมลายหายไป เหลือเพียงความหวatกลัวว่าจะสูญเสียผู้ชายดิบเถื่อนคนนี้ไปตลอดกาล แรงดึงดูดระหว่างพวกเขารุนแรงเกินกว่าจะปล่อยให้ใครหน้าไหนมาพราก เรย์มอนด์ก้มลงมองหญิงสาวในอ้อมแขน สายตาที่เคยแข็งกร้าวและเย็นชาบัดนี้กลับไหววูบลงอย่างน่าประหลาด ความอุ่นร้อนจากร่างกายของลินินกำลังซึมซับเข้าไปในหัวใจที่ด้านชาของเขา มันเป็นความรู้สึกแปลกประหลาดที่เขาไม่เคยได้รับมานานนับสิบปี... ความรู้สึกของการมี "ใครบางคน" ยอมตายเคียงข้าง มือหนายกขึ้นประคองใบพักตร์เนียนนุ่มของเธอ นิ้วหัวแม่มือปาดคราบน้ำตาออกจากแก้มใสอย่างทะนุถนอมในเสี้ยววินาทีเป็นตาย ท่าทีที่อ่อนโยนจนผิดวิสัยทำให้วินเซนต์ถึงกับชะงักไปชั่วขณะ "ไม่ต้องกลัว ลินิน..." เสียงกระซิบของเรย์มอนด์นุ่มนวล ทว่าเด็ดเดี่ยว "ฉันไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาทำอะไรเธอทั้งนั้น... เหมือนกับที่ฉันปกป้องแม่ไม่ได้ในวันนั้น" คำพูดประโยคสุดท้ายหลุดออกมาจากริมฝีปากหยักลึก พร้อมกับแววตาร้าวลึกที่สะท้อนความเจ็บปวดอันดำมืด ลินินชะงักงัน หัวใจกระตุกวูบเมื่อสัมผัสได้ถึงรอยแผลเป็นในจิตวิญญาณของเขา บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกแช่แข็ง เรย์มอนด์ค่อยๆ หันกลับมาเผชิญหน้ากับวินเซนต์เต็มตา มือข้างหนึ่งยังคงกอดกระชับร่างบางไว้มั่น ก่อนที่เขาจะเอ่ยความจริงที่ถูกฝังกลบไว้ในกองเพลิงแห่งอดีตด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่าเล็กน้อยแต่เปี่ยมด้วยแรงแค้น "แกอยากรู้ไหมวินเซนต์... ทำไมฉันถึงเกลียดไอ้พวกทรยศนัก?" เรย์มอนด์แค่นหัวเราะในลำคอ แววตาดุดันฉายแววเจ็บปวดระคนแค้นเคือง "ตอนที่ฉันอายุได้เจ็ดขวบ บ้านหลังใหญ่โตของตระกูลถูกเผาจนวอดวาย แม่กอดฉันไว้แน่นในห้องนอนที่เต็มไปด้วยกลุ่มควันโขมง... กลิ่นไหม้ของเนื้อหนังและเสียงกรีดร้อง มันฝังอยู่ในโสตประสาทของฉันมาตลอดชีวิต" ลินินเบิกตากว้าง หายใจติดขัด เธอไม่เคยรู้เลยว่าเบื้องหลังความโหดเหี้ยมของมาเฟียผู้ทรงอิทธิพลคนนี้ จะซ่อนบาดแผลในวัยเด็กที่โหดร้ายถึงเพียงนี้ "พ่อของฉันถูกหักหลังโดยคนที่ไว้ใจที่สุด... คนที่ยืนถือคบเพลิงในวันนั้น ก็คือพ่อของแกไงล่ะ วินเซนต์!" สิ้นเสียงคำรามก้อง เรย์มอนด์ก็พุ่งตัวออกไปอย่างรวดเร็วดุจพยัคฆ์ร้าย เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหวทะลุกระจกแตกกระจาย แต่กระสุนกลับพลาดเป้าเพราะเรย์มอนด์ใช้ความเร็วกระชากข้อมือของวินเซนต์จนปืนหลุดจากมือ ก่อนจะประเคนหมัดหนักหน่วงเข้าที่ใบหน้าของศัตรูอย่างไม่ยั้งมือ ความแค้นสิบกว่าปีถูกปลดปล่อยออกมาในทุกหมัดที่กระแทกลงไป วินเซนต์ล้มลงกองกับพื้น เลือดกบปาก ร่างกายสะบักสะบอมจนแทบไร้เรี่ยวแรงจะสู้ต่อ ทว่าก่อนที่เรย์มอนด์จะทันได้ลั่นหมัดสุดท้ายเพื่อปิดบัญชีแค้น เสียงฝีเท้าจำนวนมากก็ดังกระหน่ำเข้ามาล้อมรอบโกดังร้างแห่งนี้ ลูกน้องของเรย์มอนด์ในชุดสูทสีดำสนิทนับสิบชีวิตกรูเข้ามาพร้อมอาวุธครบมือ นำโดยมือขวาคนสนิทที่ก้มศีรษะทำความเคารพอย่างรวดเร็ว "นายใหญ่ครับ เคลียร์พื้นที่เรียบร้อยแล้วครับ!" เรย์มอนด์หยุดชะงักมือที่กำแน่น เขายืนหอบหายใจเล็กน้อย ร่างกายเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อและคราบเขม่าควัน สายตาดุดันกวาดมองไปรอบตัว ก่อนจะหันกลับมามองลินินที่ยืนมองเขาด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง ไม่มีร่องรอยของความหวาดกลัวหรือความชิงชังอีกแล้ว มีเพียงความเข้าใจและความเห็นอกเห็นใจที่ฉายชัดในหน่วยตาคู่สวย ร่างสูงก้าวเข้าไปหาเธออย่างเชื่องช้า ก่อนจะคว้าข้อมือเรียวเล็กแล้วดึงเข้าสู่อ้อมอกกว้างอย่างไร้ความปรานี ลินินเซเข้าปะทะแผงอกแข็งแกร่ง กลิ่นอายบุรุษผสมกลิ่นเลือดจางๆ ลอยเข้าจมูก "กลับบ้านของเรา..." เรย์มอนด์กระซิบชิดริมหู น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยความโหยหาอย่างลึกล้ำที่ถูกเก็บกดไว้ "ไปป์... ลูกชายของเรากำลังรอเราอยู่" คำพูดนั้นทำให้ลินินช็อกค้าง ร่างกายชาวาบด้วยความตื้นตันใจ สายใยครอบครัวและความอบอุ่นที่เธอโหยหามาตลอดชีวิตซัด ทว่า... ในวินาทีที่เธอกำลังจะเอ่ยปากตอบรับและซบหน้าลงกับอกแกร่งนั้น เสียงฝีเท้าปริศนาก็ดังขึ้นจากมุมมืดด้านหลังกองลังไม้เก่า พร้อมกับเสียงปรบมือช้าๆ ที่ทำเอาบรรยากาศกลับมาเย็นยะเยือกขึ้นอีกครั้ง "ซาบซึ้งกินใจเสียจริง... อัลดริจ" น้ำเสียงแหบพร่าเย็นเยียบเอ่ยขึ้น พร้อมกับร่างสูงใหญ่ในเงาสลัวที่ก้าวออกมาจากความมืด และทันทีที่ใบหน้านั้นต้องแสงไฟ ลินินก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีดจนแทบสิ้นสติ! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมดำดิ่งสู่ห้วงเสน่หาอันอันตรายนี้ไปด้วยกันนะคะ - กุหลาบอาบแสงจันทร์