สัมผัสอันตราย

กลิ่นอับชื้นของคลังสินค้าเก่าริมท่าเรือร้างคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นดินปืนจางๆ แสงไฟนีออนสีส้มกระพริบสลัวสาดส่องลงบนโครงเหล็กขึ้นสนิม บรรยากาศรอบตัวอัดแน่นไปด้วยความตึงเครียดชนิดที่แทบจะใช้มีดกรีดให้ขาดออกจากกันได้ ลินินยืนนิ่งอยู่หลังลังไม้สูงทึบ หัวใจของเธอดังก้องอยู่ในโสตประสาทราวกับกลองศึก แผนการที่เธอแอบลักลอบเข้ามาเพื่อหาหลักฐานมัดตัววินเซนต์กำลังจะสำเร็จอยู่แล้วเชียว หากไม่ใช่เพราะฝีเท้าหนักหน่วงที่ก้าวเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้ามุมอับสายตาเสียก่อน "คิดว่าจะซ่อนตัวพ้นจากสายตาฉันได้งั้นเหรอ, ลินิน" น้ำเสียงทุ้มต่ำ เยียบเย็น และเปี่ยมไปด้วยอำนาจอันคุ้นเคยดังขึ้นในความมืด เรย์มอนด์ อัลดริจ ก้าวออกมาจากเงาสลัว ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มไร้รอยยับทำให้พื้นที่แคบๆ แห่งนี้แคบลงไปถนัดตา ดวงตาคมกริบคู่นั้นจ้องมองเธอด้วยประกายไฟที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งที่ขวางหน้า เขาไม่ได้มาคนเดียว แต่นี่คือพื้นที่อันตรายที่วินเซนต์อาจจะตลบหลังได้ทุกเมื่อ การที่เรย์มอนด์ก้าวเข้ามาในรัศมน่าตายนี้เพียงลำพังเพื่อตามหาเธอ—หรือเพื่อล่าเธอกันแน่—ทำให้สติของหญิงสาวกระเจิดกระเจิง ลินินสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกความมั่นคง เธอยืดตัวขึ้นสู้สายตาเขาแม้เรียวขาจะสั่นเทาเล็กน้อย "ฉันไม่ได้ขอให้คุณมาช่วย เรย์มอนด์ ถอยไป ซะ" เรย์มอนด์แค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและอันตรายยิ่งกว่าเสียงคำรามของสัตว์ป่า เขาไม่เพียงไม่ถอย แต่กลับก้าวประชิดเข้ามา ร่างกายกำยำเคลื่อนไหวรวดเร็วจนน่ากลัว ก่อนที่ลินินจะทันได้ขยับตัว แผ่นหลังของเธอก็ถูกดันแนบติดกับผนังเย็นเฉียบของตู้คอนเทนเนอร์ มือหนาข้างหนึ่งตรึงข้อมือทั้งสองข้างของเธอไว้เหนือหัวด้วยแรงมหาศาล ขณะที่มืออีกข้างไล้กรามมนของเธออย่างถือสิทธิ์ "ดื้อด้าน... และโง่เง่าสิ้นดี" เรย์มอนด์กระซิบชิดริมฝีปาก กลิ่นกายบุรุษผสมกลิ่นอายอันตรายของดินปืนและน้ำหอมราคาแพงโชยเข้าจู่โจมประสาทสัมผัสของเธอ "รู้ไหมว่าที่นี่มันเขตกระสุนตก วินเซนต์มันวางกับดักไว้ต้อนแกะโง่ๆ อย่างเธอ เธอกำลังเอาชีวิตมาทิ้งรู้ตัวไหม" "ปล่อยฉันนะ! คุณไม่มีสิทธิ์มาสั่งฉัน!" ลินินตวาดเสียงกร้าว พยายามดدิ้นรนขัดขืนแต่ก็ไร้ประโยชน์ แรงกายของผู้ชายคนนี้เหนือกว่าเธอราวฟ้ากับเหว ยิ่งดิ้น ร่างกายของพวกเขาก็ยิ่งเบียดเสียดแนบชิดจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นร้อนผ่าวที่แผ่ออกมาจากแผงอกกว้าง "ฉันมีสิทธิ์ทุกอย่าง... โดยเฉพาะสิทธิ์ในการสั่งสอนผู้หญิงอวดดีที่บังอาจท้าทายอำนาจของอัลดริจ" แววตาของเรย์มอนด์เปลี่ยนเป็นสีเข้มจัดยามที่มองริมฝีปากสั่นระริกของเธอ มันไม่ใช่แค่ความโกรธ แต่มันคือแรงปรารถนาอันดิบเถื่อนที่ถูกกดทับไว้ภายใต้ความเย็นชามานานนับเดือน ความตึงเครียดจากสถานการณ์รอบตัวหลอมรวมเข้ากับความเร่าร้อนทางอารมณ์ที่พุ่งพล่านอย่างไร้เหตุผล เขาก้มลงประกบเรียวปากลงมาทันทีโดยไม่ให้เธอได้ตั้งตัว การจูบครั้งนี้ไม่ใช่ความอ่อนโยน แต่มันคือการประกาศความเป็นเจ้าของและการลงทัณฑ์อันดุดัน ริมฝีปากหยักลึกบดขยี้กลีบปากนุ่มของเธออย่างไร้ความปรานี ลินินครางประท้วงในลำคอ พยายามเบือนหน้าหนีแต่ถูกมือใหญ่วัดล็อกท้ายทอยบังคับให้รับรสจูบที่ลึกซึ้งและเร่าร้อนยิ่งขึ้น ลิ้นร้อนรุกรานเข้ามาตักตวงความหวานภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ รสชาติของความโกรธ ความคิดถึง และความแค้นผสมปนเปกันจนกลายเป็นรสชาติอันตรายที่ทำให้ลินินแทบหลอมละลาย สัมผัสจากปลายนิ้วแข็งแกร่งที่ลากไล้ต่ำลงมาจากคางระหงผ่านลำคอระเหิดระหงลงมายังสาบเสื้อ ทำให้ลมหายใจของเธอกระชั้นชิด ร่างกายของลินินสั่นสะท้าน ไม่ใช่ด้วยความกลัว แต่เป็นเพราะแรงดึงดูดทางเพศที่รุนแรงเกินกว่าจะต้านทาน มือที่เคยขัดขืนค่อยๆ อ่อนแรงลงและเปลี่ยนเป็นกำลาบเสื้อสูทของเขาแน่นโดยไม่รู้ตัว เรย์มอนด์ผริมฝีปากออกช้าๆ ปล่อยให้เธอกอบโกยอากาศเข้าปอด ขณะที่หน้าผากของเขายังคงแนบชิดอยู่กับหน้าผากของเธอ ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดแก้มสาก "เธอทำให้ฉันคลั่ง, ลินิน... รู้ตัวไหม" เสียงกระซิบนั้นแหบพร่าและสั่นเครือเล็กน้อยด้วยอารมณ์ที่พุ่งทะยานถึงขีดสุด ในความเงียบงันของคลังสินค้าที่ถูกความตายรายล้อม ความสัมพันธ์ของทั้งคู่กลับร้อนระอุราวกับเปลวเพลิง เรย์มอนด์ไม่รอช้า เขาพลิกตัวเธอให้หันเข้าหาผนังโลหะเย็นเฉียบ ก่อนจะแนบร่างกายกำยำทาบทับลงมาจนแทบไม่เหลือช่องว่าง มือหนาสอดเข้าไปใต้ชายเสื้อผ้าไหมเนื้อบางของเธอ สัมผัสผิวกายเนียนนุ่มที่ร้อนผ่าวดั่งไฟทำให้เรย์มอนด์คำรามต่ำในลำคอด้วยความพึงพอใจ "อื้อ... เรย์มอนด์..." เสียงครางหวานเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากที่บวมเจ่อ เมื่อนิ้วมือหยาบกร้านลูบไล้ไปตามสัดส่วนโค้งเว้า ปลุกเร้าทุกอณูผิวให้ลุกโชนไปด้วยไฟสวาท ความเร่าร้อนดำเนินไปท่ามกลางบรรยากาศที่เสี่ยงเป็นเสี่ยงตาย เขามอบสัมผัสที่ทั้งดิบเถื่อนและลึกซึ้ง บดเบียดริมฝีปากจูบซับความหวานจากซอกคอขาวเนียนจนเกิดรอยแดงกุหลาบเด่นชัด ลินินแอ่นกายรับสัมผัสอันวาบหวามนั้นด้วยความเต็มใจ ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีทั้งหมดเลือนหายไปในความมืด เหลือเพียงเสียงหอบหายใจกระชั้นชิดและสัมผัสอันร้อนแรงที่เชื่อมโยงพวกเขาทั้งคู่เข้าหากันอย่างไร้ทางออก ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าฝูงใหญ่และเสียงเหล็กกระทบกันดังสะท้อนก้องมาจากทางเข้าโกดังด้านหน้า! เรย์มอนด์ชะงักกึก ดวงตาคมกริบเปลี่ยนกลับเป็นนักล่าผู้เยือกเย็นในเสี้ยววินาที เขาดึงสาบเสื้อของลินินให้เข้าที่อย่างรวดเร็ว พร้อมกับดึงร่างบางมาซ่อนไว้ด้านหลังลำตัวแกร่ง มืออีกข้างชักอาวุธปืนพกสีดำสนิทออกมาจากเอวอย่างเงียบเชียบที่สุด เงามืดที่ทอดตัวยาวเข้ามาตามทางเดินปรากฏร่างของชายฉกรรจ์ไม่ต่ำกว่าห้าคน พร้อมด้วยแสงไฟฉายที่กวาดส่องเข้ามาใกล้ทุกที เรย์มอนด์ก้มลงกระซิบข้างใบหูของลินิน น้ำเสียงของเขาจริงจังและเฉียบขาดจนไม่มีที่ให้โต้เถียง "เงียบซะ... และอย่าขยับไปไหนเด็ดขาดจนกว่าฉันจะบอก" แต่ก่อนที่เรย์มอนด์จะทันได้ก้าวออกไปเผชิญหน้ากับศัตรู เสียงปรบมือช้าๆ พร้อมกับรอยยิ้มเย้ยหยันก็ดังขึ้นจากความมืดเบื้องหน้า "โอ้... ภาพบาดตาบาดใจจริงๆ อัลดริจ นึกไม่ถึงเลยว่านายจะยอมเอาชีวิตมาทิ้งในที่แบบนี้เพื่อผู้หญิงคนเดียว" เสียงของวินเซนต์ดังขึ้น พร้อมกับกระบอกปืนที่ยกขึ้นเล็งตรงมาที่กลางหน้าอกของเรย์มอนด์พอดี! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามความเร่าร้อนนี้ร่วมกันนะคะ