ดาวบนฟ้ากับความในใจ

“ถ้าพี่รินไม่ลำบากใจ... ช่วยเลิกมองหนูเหมือนกำลังมองคนแปลกหน้าได้ไหมคะ?” คำถามที่กลั่นออกมาจากความอัดอั้นในใจมินตราดังก้องท่ามกลางความเงียบงันบนดาดฟ้าหอพัก มินตรากำชายเสื้อยืดตัวโคร่งของตัวเองไว้แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เธอไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าสบตากับร่างสูงโปร่งที่ยืนพิงราวระเบียงเหล็กอยู่ข้างๆ ความเย็นเยียบของค่ำคืนไม่ได้ทำให้ความร้อนผ่าวในดวงตาของเธอลดลงเลยแม้แต่นิดเดียว รินรดาชะงักไปครู่หนึ่ง กลิ่นหอมจางๆ จากน้ำหอมกลิ่นดอกไม้สีขาวที่เธอมักใช้ลอยมาแตะจมูกมินตรา ก่อนที่รุ่นพี่สาวจะถอนหายใจยาว แววตาของรินรดาที่เคยเรียบเฉยกลับไหวระริกเหมือนผิวน้ำที่ถูกหย่อนก้อนหินลงไป “มินตรา... บางทีการเป็นคนแปลกหน้าที่ปลอดภัย อาจจะดีกว่าการเป็นคนสำคัญที่ต้องแบกรับความเจ็บปวดนะคะ” น้ำเสียงของรินรดานุ่มนวล แต่บาดลึก มินตราเงยหน้าขึ้นมองเสี้ยวหน้าด้านข้างที่ดูเศร้าสร้อยของรุ่นพี่ แสงไฟจากเมืองเบื้องล่างสะท้อนกับดวงตาคู่สวยที่เธอมักแอบมองอยู่เสมอในห้องเลกเชอร์ วันนี้พี่รินดูเปราะบางกว่าทุกวัน เหมือนเครื่องปั้นดินเผาชั้นดีที่มีรอยร้าวซ่อนอยู่ใต้เคลือบเงา “หนูไม่กลัวความเจ็บปวดหรอกค่ะ” มินตราก้าวเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด ระยะห่างที่เคยมีเริ่มลดน้อยลง “ถ้าความเจ็บปวดนั้นทำให้หนูได้รู้จักพี่จริงๆ... ไม่ใช่แค่รินรดา ประธานชมรมที่แสนสมบูรณ์แบบที่ใครๆ ต่างก็เกรงใจ” “มินตรา...” รินรดาหันมาเผชิญหน้า มือเรียวยาวเอื้อมขึ้นมาหมายจะแตะแก้มนวล แต่แล้วก็ชะงักค้างไว้กลางอากาศ เหมือนกำลังต่อสู้กับอะไรบางอย่างในใจ “เธอไม่รู้อะไรเลย เมลดา... อดีตของพี่มันไม่ใช่แค่เรื่องที่ผ่านมาแล้วผ่านไป มันคือตราบาปที่พี่สร้างขึ้นเอง” ชื่อนั้น... ชื่อที่พี่รินมักจะหลีกเลี่ยงเสมอเมื่อเอ่ยถึงความลับเรื่องความรักครั้งเก่า มินตราใจกระตุกวูบ เธอรู้ดีว่าคำถามที่ทิ้งค้างไว้จากเหตุการณ์ก่อนหน้าคือความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนระหว่างพี่รินกับคนคนนั้น แต่วินาทีนี้ หัวใจของเด็กสาววัยปีหนึ่งกลับเรียกร้องมากกว่าเหตุผล “ถ้าเป็นตราบาป... ให้หนูช่วยลบมันออกได้ไหมคะ?” มินตราตัดสินใจรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี เอื้อมมือไปกุมมือที่สั่นเทาของรุ่นพี่เอาไว้ ความอบอุ่นจากฝ่ามือของเธอส่งผ่านไปถึงคนตรงหน้า รินรดาสะดุ้งเล็กน้อย แต่กลับไม่ยอมดึงมือออก เธอจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของมินตรา ราวกับจะค้นหาคำตอบว่าทำไมเด็กคนนี้ถึงยอมเสี่ยงที่จะก้าวเข้ามาในโลกที่มืดมนของเธอ “พี่อาจจะทำร้ายเธอได้นะ... มินตรา” รินรดากระซิบ เสียงของเธอสั่นเครือ “ถ้ารู้ความจริงทั้งหมด เธออาจจะเกลียดพี่... เหมือนที่พี่เกลียดตัวเอง” “หนูไม่มีวันเกลียดพี่” มินตราแย้งขึ้นทันที แววตาของเธอสั่นไหวด้วยความมั่นคง “เลกเชอร์บทเรียนไหนที่ว่ายาก หนูยังพยายามเรียนรู้จนเข้าใจได้ แล้วหัวใจของพี่... ทำไมหนูจะเรียนรู้ที่จะรักมันไม่ได้คะ?” บรรยากาศรอบข้างดูเหมือนจะหยุดนิ่งไปชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจที่สอดประสานกัน มินตราขยับเข้าไปใกล้จนรับรู้ถึงความอุ่นจากร่างกายของอีกฝ่าย เธอรวบรวมความกล้าที่จะเอ่ยความในใจที่เก็บงำมานานนับปี ความรู้สึกที่เริ่มจากการชื่นชมในฐานะรุ่นพี่ สู่ความรักที่หยั่งรากลึกลงไปในความรู้สึก “พี่รินคะ... ที่หนูพยายามตามหาเลกเชอร์ของพี่ ไม่ใช่เพราะหนูเรียนไม่เก่งหรอกนะคะ แต่เพราะ...” ในวินาทีที่มินตรากำลังจะพูดคำว่า ‘รัก’ ออกไป เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากทางเข้าดาดฟ้า ทั้งคู่รีบผละออกจากกันอย่างรวดเร็ว มินตราใจหายวาบเมื่อเห็นเงาร่างของบุคคลที่เดินเข้ามาใกล้ด้วยท่าทีคุกคาม “พี่ริน... ไม่คิดจะบอกความจริงน้องเขาหน่อยเหรอครับ ว่านอกจากเรื่องเมลดามีเรื่องอะไรที่พี่ซ่อนไว้อีก?” เสียงทุ้มต่ำและเย็นชาดังขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของชายหนุ่มที่ถือซองเอกสารสีน้ำตาลในมือ รินรดาหน้าถอดสีทันทีที่เห็นหน้าเขา ในขณะที่มินตราได้แต่ยืนตัวแข็งทื่อเมื่อเห็นรอยยิ้มเย้ยหยันจากชายคนนั้น—คนที่เธอไม่เคยคาดคิดว่าจะมาปรากฏตัวที่นี่ในเวลานี้ “คุณมาที่นี่ทำไม...” รินรดาแค่นเสียงถาม มือที่ว่างอยู่กำแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ “ก็มาดูให้เห็นกับตาไง ว่ารุ่นพี่ผู้สูงส่ง กำลังจะหลอกล่อเด็กใสซื่อให้ตกนรกไปพร้อมกับความลับที่เธอกำลังจะเปิดเผย... หรือจริงๆ แล้ว พี่เองนั่นแหละที่หนีความจริงไม่พ้น?” ชายคนนั้นโยนซองเอกสารลงบนม้านั่งไม้ข้างๆ ก่อนจะหันมาสบตามินตราด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสมเพช “ถ้าอยากรู้ความจริง ว่าทำไมเมลดาถึงต้องหายไป... ก็ลองเปิดดูข้างในนั้นสิ แล้วเธอจะรู้ว่า ‘รุ่นพี่’ ของเธอน่าสมเพชแค่ไหน” มินตรามองซองเอกสารสลับกับใบหน้าที่เจ็บปวดของรินรดา หัวใจของเธอกำลังถูกบีบคั้นด้วยความกลัว หรือนี่จะเป็นจุดจบของความรักที่เธอเพิ่งจะเริ่มถักทอ... ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางมาด้วยกันจนถึงตอนนี้ และฝากเป็นกำลังใจให้มินตราในตอนต่อไปด้วยนะคะ หวังว่าความรักครั้งนี้จะผ่านพ้นมรสุมนี้ไปได้ค่ะ