อุปสรรคจากที่บ้าน

"ถ้ามินตราตัดสินใจเลือกทางที่ผิด ตั้งแต่วันนี้... ชีวิตในอนาคตที่แม่วางไว้ทั้งหมด ก็พังไม่เป็นท่า" เสียงของมารดารินรดายังคงก้องอยู่ในโสตประสาท แม้ปลายสายจะวางไปนานแล้ว ทว่ารินรดายังคงนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวเดิมในห้องชมรมที่เงียบเชียบ มือเรียวบางที่เคยจับปากกาเขียนสรุปเลกเชอร์อย่างคล่องแคล่ว บัดนี้สั่นเทาจนต้องกำเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดขึ้นเป็นแนว ซองเอกสารสีน้ำตาลที่วางอยู่ตรงหน้า—ทุนการศึกษาต่อต่างประเทศและเงื่อนไขการแต่งงานทางธุรกิจ—เปรียบเสมือนโซ่ตรวนที่มองไม่เห็น มินตราที่ยืนตัวลีบอยู่ตรงประตูทางเข้าห้องชมรมชะงักค้าง เธอเห็นแผ่นหลังที่ดูโดดเดี่ยวของรุ่นพี่คนเก่งผ่านช่องว่างระหว่างบานประตู คำพูดที่ได้ยินแว่วมาเมื่อครู่บีบคั้นหัวใจจนเธอแทบหายใจไม่ออก นี่ไม่ใช่แค่เรื่องเรียน แต่เป็นเรื่องของ 'อนาคต' ที่รินรดาไม่มีสิทธิ์เลือกด้วยตัวเอง "พี่ริน..." มินตราตัดสินใจเคาะประตูเบาๆ แล้วก้าวเข้าไปช้าๆ น้ำเสียงของเธอสั่นพร่าไม่ต่างกัน รินรดาสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะรีบปาดน้ำตาที่เพิ่งไหลริน เธอคว้าสมุดเลกเชอร์ขึ้นมาบังเอกสารฉบับนั้นไว้ทันที รอยยิ้มจางๆ ที่พยายามฝืนทำเป็นปกติช่างดูน่าเวทนาในสายตามินตราเสียเหลือเกิน "มินตรา... มาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ? พี่กำลังจะจัดการธุระเรื่องเอกสารพวกนี้ให้เสร็จพอดีเลย" รินรดาเอ่ยเสียงเรียบ แต่ดวงตาที่แดงก่ำนั้นหลอกใครไม่ได้ มินตราเดินเข้าไปใกล้ขึ้น เธอไม่ได้สนใจสมุดเลกเชอร์เล่มหนาที่รุ่นพี่พยายามจะหยิบยื่นให้เหมือนทุกครั้ง แต่มือเล็กกลับเอื้อมไปแตะที่ข้อมือบางของอีกฝ่ายเบาๆ "มินได้ยินหมดแล้วค่ะ เรื่องที่บ้านของพี่... เรื่องที่เขากดดันพี่" รินรดาชะงัก เธอพยายามจะชักมือหนีด้วยความเคยชินที่ต้องแบกรับทุกอย่างไว้คนเดียว แต่แรงบีบกระชับจากมินตรากลับรั้งเธอไว้ ความอบอุ่นจากฝ่ามือของรุ่นน้องส่งผ่านความรู้สึกโหยหาที่เธอพยายามกดทับมาตลอด "มันไม่ใช่เรื่องของมินค่ะ" รินรดาเค้นเสียงตอบ ลมหายใจเธอขาดห้วง "พี่จัดการเองได้ มินตราไม่ต้องเอาตัวเองเข้ามาเสี่ยงกับปัญหาของผู้ใหญ่หรอกนะคะ ไปอ่านหนังสือเตรียมสอบเถอะค่ะ อนาคตของมินเพิ่งจะเริ่มต้น..." "แล้วอนาคตของพี่ล่ะคะ?" มินตราสวนกลับ เสียงของเธอสั่นเครือแต่แฝงด้วยความเด็ดเดี่ยว "พี่จะยอมทิ้งความฝันของตัวเอง เพื่อไปอยู่ในที่ที่พี่ไม่ได้เลือกจริงๆ เหรอคะ? แล้วมิน... มินจะอยู่ที่ไหนในอนาคตของพี่?" คำถามนั้นราวกับมีดคมที่กรีดลงกลางใจ รินรดาหลับตาลงแน่น หยาดน้ำตาที่กลั้นไว้ไหลทะลักออกมา เธอไม่เคยกลัวอนาคตมากเท่าวันนี้ ไม่ใช่เพราะกลัวความลำบาก แต่เพราะกลัวว่าภาพจำของมินตราจะเลือนหายไปจากชีวิตเธอหลังจากก้าวข้ามประตูบานนี้ออกไป "ถ้าพี่ไป... พี่จะไม่มีวันมีความสุขเลยนะคะ" มินตรากระซิบชิดริมหู เธอโผเข้ากอดรินรดาแน่น ซบหน้าลงกับไหล่ที่สั่นเทาของคนรัก "พี่รินไม่ต้องเก่ง ไม่ต้องเป็นลูกที่ดีที่เชื่อฟังคำสั่งใครก็ได้... แค่เป็นพี่รินที่มีความสุขกับมินตราไม่ได้หรือคะ?" บรรยากาศในห้องชมรมที่เคยอบอวลด้วยกลิ่นกระดาษและน้ำหมึก บัดนี้กลับตลบอบอวลไปด้วยความอึดอัดและโศกนาฏกรรมแห่งความรัก รินรดายกมือขึ้นโอบกอดมินตราตอบเป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือน อ้อมกอดนี้ไม่ได้เปี่ยมไปด้วยความหวัง แต่มันคือการยึดเหนี่ยวครั้งสุดท้ายก่อนที่พายุจะพัดพาเอาทุกอย่างไป "มินตราคะ..." รินรดาผละตัวออกจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตที่คลอไปด้วยน้ำตา "ถ้าพี่ตัดสินใจเลือกมิน... พี่จะเหลือเพียงแค่ตัวเปล่า ไม่มีแม้กระทั่งโอกาสที่ครอบครัวจะยอมรับเรา... มินจะยังเลือกพี่อยู่ไหม?" มินตราไม่ลังเล เธอขยับเข้าไปใกล้จนปลายจมูกจรดกัน "มินไม่ต้องการอะไรเลยค่ะ นอกจากพี่..." ทว่า ในจังหวะที่หัวใจของทั้งสองประสานเป็นหนึ่งเดียว เสียงผลักประตูบานใหญ่ก็ดังขึ้นอย่างแรง จนทั้งคู่ต้องผละออกจากกันด้วยความตกใจ ร่างของหญิงวัยกลางคนในชุดสูทหรูหราที่ดูคุ้นตาปรากฏขึ้นที่หน้าประตู พร้อมกับสายตาที่คมกริบดุจมีดโกนที่จ้องมองมายังพวกเธอด้วยความเย็นชา "รินรดา... แม่ให้เวลาแกตัดสินใจเรื่องเอกสารชุดนั้นถึงแค่เย็นนี้" เสียงของมารดารินรดาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน ก่อนจะเบนสายตามาที่มินตราด้วยแววตาเหยียดหยาม "และดูเหมือนว่า... แม่จะรู้แล้วนะว่าทำไมแกถึงได้ดื้อรั้นนัก!" หญิงวัยกลางคนก้าวเข้ามาในห้อง กลิ่นน้ำหอมราคาแพงลอยปะทะจมูกจนมินตราสำลัก เธอหยิบซองเอกสารที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมาแล้วโยนลงบนพื้นต่อหน้ามินตรา "เก็บข้าวของซะ รินรดา... เย็นนี้เรามีนัดกับผู้ใหญ่ทางฝั่งนั้น และหลังจากนั้น... หนูจะไม่ได้พบกับเด็กคนนี้อีกตลอดกาล" กลิ่นลิลลี่สีขาวขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามเดินทางผ่านบททดสอบหัวใจครั้งสำคัญของรินรดาและมินตรามาถึงตรงนี้ด้วยกันนะคะ