ความลับในอดีตของริน

“ถ้าไม่อยากให้เรื่องมันแย่ไปกว่านี้ พี่ว่าเราควรคุยกันตรงๆ นะคะ... หรือจะให้มินตราเป็นคนพูดเอง ว่าผู้หญิงที่ยืนอยู่หน้าห้องพี่รินเมื่อครู่ คือคนเดียวกับคนที่พี่เคยบอกว่า ‘จากไปแล้ว’ ในแฟ้มประวัติชมรม” คำถามของฉันไม่ได้ตะโกนออกไป แต่มันสั่นไหวและหนักอึ้งพอที่จะทำให้ความเงียบในคาเฟ่หลังมหาวิทยาลัยแห่งนี้กลายเป็นสุญญากาศ ฟ้าใสที่นั่งอยู่ตรงข้ามฉันขยับตัวด้วยความอึดอัด เธอเม้มปากแน่นก่อนจะถอนหายใจยาว พลางเหลือบมองซ้ายขวาราวกับกลัวว่าใครจะมาได้ยิน “มิน... ใจเย็นก่อนนะ” ฟ้าใสเอื้อมมือมากุมมือฉันไว้ ความเย็นของนิ้วเธอทำให้ฉันเพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองกำลังตัวเย็นเฉียบ “เรื่องพี่รินน่ะ... มันมีอะไรมากกว่าที่มินเห็นในแฟ้มข้อมูล” “ถ้ามันไม่มีอะไรทำไมต้องโกหกคะ? ทำไมต้องปิดบัง?” ฉันพยายามคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่น แต่นัยน์ตามันร้อนผ่าวไปหมด “คนที่ตายไปแล้ว... เดินเข้ามาหาพี่รินรดาเหมือนเจ้าของห้องด้วยท่าทางสนิทสนมขนาดนั้น เพื่อนสนิทอย่างฟ้าใสต้องรู้อะไรบ้างสิ ใช่ไหมคะ?” ฟ้าใสหลบตา เธอปล่อยมือฉันแล้วหยิบแก้วกาแฟขึ้นมาหมุนไปมาเป็นวงกลมบนโต๊ะไม้เก่าๆ เสียงเพลงแจ๊สคลอเบาๆ ในร้านยิ่งทำให้บรรยากาศดูน่าอึดอัดกว่าเดิม ราวกับเสียงนั้นกำลังตอกย้ำถึงความไม่รู้ของฉันที่โง่งมมาตลอดหลายเดือน “ที่พี่รินบอกว่าเธอเสียชีวิตไปแล้ว... ในความหมายของพี่ริน เธอคนนั้นตายไปจาก ‘โลกของพี่ริน’ แล้วจริงๆ มินตรา” ฟ้าใสตัดสินใจเงยหน้าขึ้น สายตาของเธอเต็มไปด้วยความเห็นใจ “ผู้หญิงคนนั้นชื่อ ‘เมลดา’ เธอเคยเป็นคนรักคนแรกและคนเดียวที่พี่รินรักจนหมดใจ แต่ความรักที่ว่านั่นแหละที่ทำลายพี่รินจนแทบไม่เหลือชิ้นดี” คำว่า ‘คนรักคนแรก’ ก้องอยู่ในหัวฉันเหมือนเสียงระฆังที่ถูกตีซ้ำๆ มันไม่ใช่แค่คำบอกเล่า แต่มันคือมีดที่กรีดลึกลงไปในความรู้สึกที่ฉันพยายามก่อร่างสร้างตัวขึ้นมา “ทำไมถึงทำลายคะ?” ฉันถาม เสียงแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน “พี่รินเป็นคนทุ่มเทค่ะ มินก็น่าจะรู้ดีเวลาพี่เขาตั้งใจทำอะไร แต่เมลดา... เธอเป็นคนฉลาด เป็นนักวางแผนที่เก่งกาจ แต่เธอก็ใช้ความฉลาดนั้นปั่นหัวพี่รินเพื่อผลประโยชน์ของชมรมคู่แข่ง ในวันที่พี่รินกำลังจะขึ้นรับตำแหน่งประธาน เมลดาก็ฉวยโอกาสขโมยงานวิจัยชิ้นสำคัญที่พี่รินทำมาตลอดสามปีไปเป็นของตัวเอง ทิ้งให้พี่รินถูกสอบสวนจนเกือบพ้นสภาพนักศึกษา” ฉันนิ่งอึ้ง หัวใจเต้นผิดจังหวะ ภาพรอยยิ้มอบอุ่นที่พี่รินมักจะส่งให้ฉันในห้องสมุดยามดึก หรือจังหวะที่มือเราบังเอิญแตะกันตอนส่งเลกเชอร์ให้... ความทรงจำเหล่านั้นกำลังถูกย้อมด้วยสีหม่นของความเจ็บปวดที่ฉันไม่เคยล่วงรู้ “แล้วทำไมเธอถึงกลับมา?” ฉันถามต่อ ความรู้สึกโกรธเริ่มเข้ามาแทนที่ความเสียใจ “หลังจากทำลายเขาไปแล้ว จะกลับมาทำไมอีก?” “นั่นคือสิ่งที่ไม่มีใครรู้ค่ะ” ฟ้าใสโน้มตัวเข้ามาใกล้ขึ้น น้ำเสียงของเธอเปลี่ยนเป็นโทนต่ำและจริงจัง “แต่มีข่าวลือในกลุ่มสภานักศึกษาว่าเมลดาจะกลับมาทวงตำแหน่ง ‘ประธานชมรมวิชาการ’ คืน... ซึ่งพี่รินไม่ยอมแน่ๆ มินคะ พี่รินที่มินรู้จักน่ะ นิ่ง สุขุม และดูใจดีกับทุกคน แต่เวลาที่เขาสู้เพื่อสิ่งที่เขารัก... พี่รินน่ะดุดันจนน่ากลัวเลยนะ” ฉันนึกถึงแววตาของพี่รินในตอนที่เธอตั้งใจสอนบทเรียนยากๆ ให้ฉัน แววตาที่มุ่งมั่นและจริงจัง... นั่นสินะ ฉันรู้จักตัวตนของเธอแค่ผิวเผินจริงๆ “มินอยากรู้ความจริงไหมคะ?” ฟ้าใสถามแทรกความคิดของฉัน “ถ้ามินอยากรู้ว่าทำไมเมลดาถึงกลับมา และทำไมพี่รินถึงยอมให้เธอเข้าใกล้... คืนนี้พี่รินนัดเจอเธอที่หอประชุมเก่า ตอนเที่ยงคืน” “เที่ยงคืน?” ฉันทวนคำ หัวใจเต้นระรัว “ฟ้าใสกำลังบอกให้มินไปแอบดูงั้นเหรอ?” “ไม่ใช่แค่แอบดูค่ะ” ฟ้าใสหยิบแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลที่เธอเตรียมมาไว้ก่อนหน้านี้ออกมาวางบนโต๊ะ “นี่คือข้อมูลที่เมลดากำลังพยายามจะทำลาย พี่รินรดาเก็บไว้เพื่อเป็นหลักฐานความผิดของอีกฝ่าย แต่ตอนนี้เมลดาขู่จะเปิดเผยเรื่องที่พี่รินเคยช่วยปิดบังความผิดให้เพื่อนในชมรม... ถ้ามินอยากจะช่วยพี่ริน มินต้องเป็นคนตัดสินใจเองว่าจะเดินเข้าไปขัดจังหวะ หรือจะยืนมองคนที่เราแอบรักถูกทำลายอีกครั้ง” ฉันมองแฟ้มในมือด้วยมือที่สั่นเทา ความสับสนตีรวนอยู่ในอก ทั้งกลัว ทั้งอยากปกป้อง และที่สำคัญที่สุด... ฉันกลัวว่าหากฉันก้าวเข้าไปในหอประชุมนั้น สิ่งที่ฉันจะได้เห็นจะไม่ใช่แค่การเจรจา แต่มันคือการตัดสินใจที่อาจจะทำให้ฉันสูญเสียพี่รินไปตลอดกาล ตกดึก หอประชุมเก่าของมหาวิทยาลัยตั้งตระหง่านท่ามกลางความเงียบสงัด แสงจันทร์สลัวลอดผ่านหน้าต่างบานสูงลงมาเป็นลำ ส่องกระทบกับเงาร่างของคนสองคนที่ยืนเผชิญหน้ากันอยู่กลางเวที ฉันหลบอยู่หลังม่านกำมะหยี่หนา กั้นหายใจเมื่อเห็นร่างสูงโปร่งของพี่รินรดายืนกอดอกนิ่ง ใบหน้าของเธอเรียบเฉย ทว่าแววตาคู่นั้นกลับเย็นเยียบอย่างที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน ตรงข้ามกับเธอคือผู้หญิงสวยคมที่ดูมั่นใจในตัวเองสูง—เมลดา “เธอไม่ควรกลับมาที่นี่ เมลดา” เสียงของพี่รินราบเรียบ หากแต่ทรงพลังจนน่าขนลุก “ฉันให้โอกาสเธอไปแล้วครั้งหนึ่ง ในวันที่เธอทิ้งฉันไปพร้อมกับอนาคตที่ฉันพยายามสร้างมา” เมลดาหัวเราะเบาๆ เดินย่างสามขุมเข้าไปใกล้พี่รินรดา ก่อนจะใช้ปลายนิ้วไล้ไปตามปกเสื้อของรุ่นพี่ที่ฉันหลงรัก “อนาคตเหรอคะริน? เธอก็แค่เด็กโง่ที่หลงรักงานมากกว่าตัวเอง... และตอนนี้ เธอก็ดูเหมือนจะหลงรักเด็กปีหนึ่งคนนั้นจนลืมไปแล้วสินะว่าความลับของเธออยู่ในมือฉัน” พี่รินรดาชะงักไปชั่วครู่ ดวงตาของเธอวูบไหวด้วยอารมณ์ที่ฉันอ่านไม่ออก ก่อนที่เธอจะโน้มตัวลงไปกระซิบที่ข้างหูของเมลดา ซึ่งทำให้คนฟังถึงกับหน้าซีดเผือด “ถ้าเธอคิดจะใช้เด็กคนนั้นมาเป็นเครื่องต่อรอง... เธอคิดผิดแล้วค่ะ เพราะคนเดียวที่ฉันจะยอมให้พังชีวิตฉันได้ ก็มีแค่ตัวฉันเองเท่านั้น” ทันใดนั้นเอง เสียงฝีเท้าที่ดังมาจากประตูด้านหลังเวทีก็ทำให้ทั้งสองคนหันขวับมาทางที่ฉันซ่อนตัวอยู่... ฉันไม่ได้ทำเสียงดัง แต่ทำไมถึงมีใครบางคนเดินเข้ามาที่นี่ในเวลานี้? และในวินาทีที่แสงไฟจากโทรศัพท์ของบุคคลนั้นส่องเข้ามายังจุดที่ฉันยืนอยู่... หัวใจฉันแทบหยุดเต้น ไม่ใช่แค่พี่ริน ไม่ใช่แค่เมลดา... แต่คนที่ยืนอยู่ตรงนั้นคือ ‘ประธานสโมสรนักศึกษา’ คนที่เพิ่งตกเป็นข่าวว่าคอยช่วยเหลือเมลดามาโดยตลอด! ขอบคุณรี้ดเดอร์ที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนที่ 24 ด้วยกันนะคะ หวังว่าความลับนี้จะทำให้ใจของทุกคนสั่นไหวไปกับมินตราด้วยกันนะคะ