ความกลัวในใจมินตรา

"พี่รินคะ... ที่ทำอยู่ทั้งหมดนี่ เพราะพี่อยากช่วยน้องเขา หรือเพราะพี่ไม่อยากอยู่คนเดียวคะ?" คำถามของฉันดังแทรกขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในห้องทำงานสโมสรนักศึกษา สายตาของฉันจ้องมองแผ่นหลังของ 'พี่รินรดา' ที่กำลังจัดเรียงเอกสารอยู่ตรงหน้าโดยไม่ยอมหันกลับมามอง ประโยคที่หลุดปากออกไปไม่ใช่ความอยากรู้อยากเห็น แต่มันคือการพยายามกรีดคว้านเอาความจริงที่ฉันกลัวที่สุดออกมา พี่รินชะงักมือไปครู่หนึ่ง กลิ่นหอมจางๆ ของน้ำหอมกลิ่นดอกไม้สีขาวที่พี่เขาใช้ประจำอบอวลอยู่ในอากาศ แต่มันกลับทำให้ฉันรู้สึกหนาวสั่นจนต้องกอดแขนตัวเองไว้แน่น "มินตรา... ทำไมถึงถามแบบนั้นล่ะคะ?" เสียงราบเรียบของพี่รินตอบกลับมา น้ำเสียงนั้นนิ่งสนิทจนฉันเดาไม่ออกว่าภายในใจเขากำลังคิดอะไรอยู่ "หนูแค่สงสัยค่ะ... ระหว่างพี่กับเมลดา ระหว่างพี่กับประธานสโมสรคนนั้น" ฉันกลืนก้อนความรู้สึกขมปร่าลงคอ "ความใส่ใจที่พี่มีให้หนู มันพิเศษจริงๆ หรือหนูก็เป็นแค่ทางผ่านเพื่อแก้เหงาในวันที่โลกของพี่มันวุ่นวายกันแน่คะ?" พี่รินค่อยๆ หมุนตัวกลับมา สายตาคู่คมที่มักจะอ่อนโยนเสมอในยามมองฉัน บัดนี้กลับดูหม่นแสงลงราวกับมีม่านหมอกมาบดบัง ฉันเห็นการกระตุกของมุมปากเขาเพียงเล็กน้อย แต่มันก็เลือนหายไปอย่างรวดเร็ว "ในสายตาของมินตรา พี่เป็นคนแบบนั้นเหรอคะ?" พี่รินถามสวนกลับ พลางก้าวเข้ามาใกล้หนึ่งก้าว ระยะห่างที่ลดน้อยลงทำให้หัวใจของฉันเต้นรัวจนเจ็บหน้าอก "พี่ให้ความสำคัญกับทุกคน แต่เรื่องของเมลดา... มันมีเหตุผลที่พี่อธิบายให้ฟังตอนนี้ไม่ได้" "เหตุผล หรือข้ออ้างคะ?" ฉันเค้นเสียงถาม ทั้งที่ในใจอยากจะถอยหนีไปให้ไกลที่สุด ฉันกลัว... กลัวเหลือเกินว่าความอบอุ่นที่ได้รับมาตลอดหลายเดือนจะเป็นเพียงแค่ภาพลวงตา ฉันเป็นแค่น้องปีหนึ่งที่น่าเอ็นดู เป็นเพียงพื้นที่ปลอดภัยชั่วคราวให้พี่รินได้พักพิงยามที่ชีวิตของเขารายล้อมไปด้วยความกดดันจากทั้งเมลดาและเรื่องราวในสโมสร พี่รินนิ่งไปนาน ราวกับกำลังชั่งใจว่าจะเอ่ยอะไรออกมาดี ความเงียบที่ทอดตัวยาวนานทำให้ความมั่นใจที่ฉันเคยมีแตกสลายลงทีละน้อย ฉันพยายามมองหาความจริงใจในแววตาคู่นั้น แต่สิ่งที่พบกลับเป็นเพียงกำแพงหนาที่พี่เขาสร้างขึ้นมาปกป้องตัวเองเสมอมา "มินตราฟังพี่นะ..." มือเรียวบางของพี่รินเอื้อมมาเกือบจะแตะไหล่ฉัน แต่แล้วเขาก็ชะงักไปก่อนจะดึงมือกลับไปกำไว้ที่ข้างลำตัว "โลกของผู้ใหญ่ไม่ได้มีแค่ขาวกับดำ และบางครั้ง การที่พี่เลือกจะเงียบ มันไม่ได้แปลว่าพี่ไม่รู้สึกอะไร" "แต่การเงียบของพี่ มันกำลังฆ่าหนูนะคะ!" ฉันเผลอตะคอกออกไปจนเสียงสั่น "หนูอยากรู้ว่าหนูคือใครในชีวิตพี่? หนูคือคนที่พี่อยากร่วมทางด้วยจริงๆ หรือเป็นแค่... แค่ตุ๊กตาแก้เหงาในวันที่พี่รู้สึกโดดเดี่ยวกันแน่!" ท่ามกลางความตึงเครียดที่พุ่งสูงถึงขีดสุด ประตูห้องทำงานสโมสรก็ถูกผลักออกอย่างแรงโดยไม่มีการเคาะบอก "ขอโทษที่มาขัดจังหวะนะคะพี่ริน... แต่เรื่องที่ฉันคุยกับพี่ค้างไว้เมื่อเช้า มันรอไม่ได้แล้วค่ะ" เสียงคุ้นหูที่เอ่ยขึ้นมาอย่างถือดีทำให้ฉันต้องหันไปมองทันที เมลดายืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้าเรียบเฉยแต่แฝงไปด้วยประกายตาแห่งชัยชนะ และข้างๆ เธอ... คือ 'ประธานสโมสรนักศึกษา' คนที่ตกเป็นข่าวว่าคอยช่วยเหลือเมลดามาตลอด เขาก้าวเข้ามาในห้องด้วยท่าทีที่ดูสนิทสนมกับพี่รินเกินกว่าคนรู้จักทั่วไป เขามองมาที่ฉันด้วยสายตาที่ยากจะอ่านออก ก่อนจะเบนความสนใจไปหาพี่รินแล้วพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "ริน... เรื่องที่เธอกำลังจะทำ มันจะส่งผลต่อความเชื่อใจที่คนทั้งมหา'ลัยมีต่อตัวเธอ เลือกให้ดีนะคะว่าจะเอาอนาคตที่สร้างมาทั้งหมด ไปวางไว้ที่เด็กคนนี้ หรือจะเลือกคนที่เข้าใจเกมของเธอดีที่สุด" คำพูดนั้นราวกับมีดที่ปักลงมากลางใจฉัน พี่รินหันไปมองคนพูดด้วยสายตาที่ว่างเปล่า ความหวังอันน้อยนิดที่ฉันพยายามยึดเหนี่ยวไว้กำลังพังทลายลงต่อหน้าต่อตา ฉันไม่รอให้พี่รินได้ตอบอะไรทั้งนั้น ฉันหมุนตัววิ่งออกจากห้องนั้นทันที ท่ามกลางเสียงเรียกเบาๆ ของพี่รินที่ตามหลังมา แต่ฉันไม่หันกลับไปมองอีก... เพราะวินาทีนั้นเอง ฉันเพิ่งสังเกตเห็นบางอย่างที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานของพี่ริน... รูปถ่ายใบหนึ่งที่ถูกคว่ำไว้เผยให้เห็นมุมขอบของมัน มันคือรูปของฉัน... ที่ถูกฉีกขาดเป็นสองส่วนโดยมีรูปของเมลดาแนบอยู่คู่กัน! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ยังคงร่วมเดินทางและเอาใจช่วยความรักของมินตรานะคะ... กลิ่นลิลลี่สีขาว