ความเงียบงันที่แสนทรมาน

"พี่รินคะ... ตกลงว่าวิชาเลือกเทอมนี้ มินต้องขอเลกเชอร์พี่เหมือนเดิมไหมคะ?" น้ำเสียงของมินตราแผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบของใบไม้ที่กำลังจะร่วงหล่น ทว่าสิ่งที่ได้รับกลับมาไม่ใช่รอยยิ้มบางๆ ที่คุ้นเคย หรือคำพูดปลอบประโลมใจอย่างที่เคยได้รับมาตลอดหนึ่งปีการศึกษา แต่กลับเป็นเพียงความเงียบงัน... เงียบงันจนน่าใจหาย ความเงียบที่ทำหน้าที่เป็นกำแพงน้ำแข็งกั้นกลางระหว่างคนสองคน รินรดายังคงก้มหน้าจัดเรียงเอกสารบนโต๊ะไม้โอ๊คตัวยาวในชมรมวิชาการ ปลายนิ้วเรียวยาวของรุ่นพี่ปีสี่ขยับอย่างเชื่องช้า ทว่าหนักแน่น มั่นคง ราวกับกำลังใช้ทุกวินาทีนั้นตัดสินใจบางอย่างที่ยิ่งใหญ่ "มินว่า... มินจัดการเองได้แล้วค่ะ พี่รินไม่ต้องลำบากหรอกนะคะ" มินตราพยายามคลี่ยิ้ม แม้ขอบตาจะเริ่มร้อนผ่าวด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดที่ก่อตัวขึ้นในอก รินรดาสะดุดมือไปชั่วขณะ ก่อนจะวางแฟ้มเล่มหนาลงบนโต๊ะเสียงดัง 'ปัง' สั่นสะเทือนไปถึงหัวใจของคนตัวเล็กที่ยืนรอคำตอบอยู่เบื้องหน้า ดวงตาคมสวยคู่นั้นเงยขึ้นสบตา สายตาของรินรดามีบางอย่างที่เปลี่ยนไป มันไม่ใช่ความเย็นชา ทว่าเป็นความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความนิ่งสงบ "เลกเชอร์น่ะ... ฉันเตรียมไว้ให้เธอไม่ได้อีกแล้ว" "ทำไมล่ะคะ?" มินตราถามแทรกขึ้นทันที หัวใจเต้นรัวด้วยความตื่นตระหนก "มินทำอะไรผิดไปหรือเปล่า พี่รินถึงไม่ยอมให้มินเข้าใกล้เหมือนเดิม" รินรดาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ความต่างของส่วนสูงไม่ได้ทำให้มินตราชินชาไปกว่าเดิม ยิ่งมองเห็นใบหน้าที่เคยอบอุ่นกลับเรียบเฉยไร้อารมณ์ ใจของมินตราก็ยิ่งสั่นไหว รินรดาสาวเท้าเข้ามาใกล้จนมินตราสัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมสะอาดอ่อนๆ ที่เป็นเอกลักษณ์ประจำตัวรุ่นพี่ กลิ่นที่มินตราเคยหลงใหล กลับกลายเป็นกลิ่นที่ตอกย้ำความห่างเหินในวินาทีนี้ "เธอไม่ผิดหรอกมินตรา" รินรดาเอ่ยเสียงเรียบ "เพียงแต่ฉันคิดว่า... การที่เธอมาขอเลกเชอร์ฉันทุกสัปดาห์ มันอาจจะไม่ใช่เรื่องที่ดีสำหรับตัวเธอเองอีกต่อไปแล้ว" "หมายความว่ายังไงคะ?" "หมายความว่า ฉันมีภาระที่ต้องรับผิดชอบมากขึ้น และคงไม่มีเวลามานั่งสอนหนังสือให้ใครคนใดคนหนึ่งเป็นพิเศษอีกแล้ว" รินรดาเบือนหน้าหนี มองออกไปนอกหน้าต่างชมรมที่เผยให้เห็นท้องฟ้าสีเทาหม่น "มินตรา... บางทีเราควรเว้นระยะห่างกันบ้างนะ เพื่อตัวของเธอเอง" คำว่า 'เว้นระยะห่าง' ราวกับมีดที่กรีดลงบนหัวใจของมินตรา ความหวังที่เคยฟูฟ่องตลอดหลายเดือนที่ผ่านมาถูกกระชากทิ้งอย่างไร้เยื่อใย มินตรามองเห็นกองสมุดเลกเชอร์ที่เธอเคยตั้งใจจดอย่างเป็นระเบียบวางกองอยู่ข้างๆ โต๊ะของรินรดา มันไม่มีประโยชน์อีกต่อไปแล้ว สมุดเหล่านั้นกลายเป็นเพียงกระดาษที่ไร้ค่าในเมื่อคนที่เป็นคนให้ไม่ได้ใส่ใจมันอีก "พี่รินพูดเหมือน... พี่กำลังไล่มิน" มินตราแค่นยิ้มทั้งน้ำตา รินรดาไม่ตอบ แต่ความสั่นไหวเล็กน้อยในแววตานั้นกลับฟ้องความจริงทั้งหมด มือของรุ่นพี่ปีสี่กำแน่นอยู่ข้างลำตัว สะกดกลั้นอารมณ์บางอย่างที่พรั่งพรูออกมาไม่ได้ "ฉันแค่กำลังโตขึ้น ในขณะที่เธอก็ต้องโตขึ้นเหมือนกันมินตรา การพึ่งพาคนอื่นไปตลอดชีวิตไม่ใช่ทางออกของความสำเร็จ" มินตรากำชายเสื้อตัวเองแน่นจนยับยู่ยี่ เธอพยักหน้าช้าๆ พยายามกลืนก้อนสะอื้นลงคอ ความเจ็บปวดนี้ช่างทรมานเกินกว่าจะเอื้อนเอ่ยคำใดออกมาได้ ความเงียบที่รินรดาสร้างขึ้นมาบัดนี้มันลุกลามจนมินตราเริ่มหายใจไม่ออก "เข้าใจแล้วค่ะ" มินตราตอบเสียงสั่น "ถ้าเลกเชอร์มันไม่มีความหมาย... มินก็คงไม่มีเหตุผลที่จะมาที่นี่อีกแล้ว" ร่างบางหมุนตัวเตรียมเดินออกจากห้องชมรม ทว่าในจังหวะที่มือจับกลอนประตูนั้นเอง เสียงของรินรดาก็ดังขึ้นอีกครั้ง มันเบาหวิวราวกับเสียงกระซิบของสายลมที่กำลังจะดับสูญ "มิน... รอเดี๋ยว" มินตราหยุดชะงัก หัวใจที่เต้นอ่อนแรงกลับมากระตุกวาบด้วยความหวังที่ริบหรี่ เธอหันกลับไปมองหวังจะเห็นรินรดาเดินเข้ามาดึงตัวเธอไว้ หรือพูดบางอย่างที่ทำลายกำแพงเหล่านั้นลง แต่สิ่งที่เธอเห็นกลับเป็นร่างของใครอีกคน... ใครบางคนที่เดินเข้ามาในชมรมจากประตูอีกฝั่ง ผู้หญิงในชุดเดรสสีขาวสะอาดตา ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มที่ทำให้บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง รินรดาไม่ได้มองมินตราอีกต่อไป แต่กลับหันไปรับกระเป๋าจากผู้มาใหม่ด้วยท่าทางสนิทสนม "ขอโทษที่มาช้าค่ะพี่ริน พอดีต้องรีบไปทำธุระเรื่องทุนต่อที่คณะ..." หญิงสาวคนนั้นเอ่ยเสียงใส มินตรายืนนิ่งเป็นรูปปั้น ความรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบพังทลายลงตรงหน้าเมื่อเห็นรินรดาหยิบสมุดเลกเชอร์เล่มใหม่... เล่มที่ไม่เคยปรากฏในสายตามินตรามาก่อน ยื่นส่งให้กับผู้หญิงคนนั้นด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความอ่อนโยน... สายตาแบบที่มินตราเคยได้รับเพียงคนเดียว ทุกอย่างชัดเจนแล้ว... ความเงียบงันที่แสนทรมานนี้ ไม่ใช่เพราะรินรดาไม่มีเวลาให้ใคร แต่เป็นเพราะมินตราไม่ใช่ 'ใครคนนั้น' อีกต่อไปแล้ว "ไปเถอะมินตรา" รินรดากล่าวโดยไม่หันมามอง "และหลังจากนี้... ไม่ต้องกลับมาขอเลกเชอร์ฉันอีกนะ" กลิ่นลิลลี่สีขาวขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและรักษาสัญญาใจผ่านตัวอักษรไปกับมินตราและพี่รินในตอนนี้ด้วยนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ