การเผชิญหน้า

"ทำไมต้องเลี่ยงสายตาฉันตลอดเลยล่ะคะ... พี่ริน" เสียงของมินตราไม่ได้สั่นเครือ แต่มันแฝงไปด้วยความหนักแน่นจนน่าตกใจ ความเงียบงันในห้องสมุดส่วนตัวของชมรมวิชาการดูจะบีบคั้นขึ้นทันทีเมื่อคำถามนั้นถูกโยนออกไป รินรดาที่กำลังจัดเรียงสมุดบันทึกบนชั้นไม้หยุดชะงัก ฝ่ามือเรียวสวยของรุ่นพี่ปีสี่กำสันหนังสือแน่นจนขึ้นข้อขาว เธอไม่ยอมหันกลับมามองใบหน้าของเด็กสาวปีหนึ่งที่กำลังยืนจ้องมองแผ่นหลังของเธอด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยคำถาม มินตราก้าวเข้าไปอีกก้าว กลิ่นหอมอ่อนๆ ของกระดาษเก่าและกลิ่นกายประจำตัวของพี่รินที่เธอมักจะโหยหาในยามปกติ กลับทำให้หัวใจของเธอเต้นรัวด้วยความอัดอั้น "มินไม่ได้อยากเป็นคนเซ้าซี้ แต่ระยะห่างที่พี่สร้างขึ้น... มันมากเกินกว่าที่มินจะแกล้งทำเป็นมองไม่เห็นนะคะ" รินรดาค่อยๆ วางหนังสือลง เสียงกระทบของปกแข็งกับชั้นไม้ดังชัดเจนในความเงียบ เธอหมุนตัวกลับมา เผยให้เห็นแววตาที่ซับซ้อนเกินกว่าที่มินตราจะคาดเดาได้ มันไม่มีความเย็นชาเหมือนที่ผ่านมา แต่กลับเป็นความเจ็บปวดที่ถูกฉาบไว้ด้วยรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปาก "ถ้าพี่บอกว่าบางเรื่อง... การไม่รู้ความจริงอาจจะดีกับมินมากกว่าล่ะคะ?" รินรดากล่าวเสียงเรียบ ทว่าสั่นไหวเล็กน้อย "ดีกับมิน? หรือดีกับความรู้สึกของพี่กันแน่คะ?" มินตราสวนกลับทันควัน ดวงตาคู่สวยคลอไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความน้อยใจ "มินถามหาเลกเชอร์ มินถามหางานกิจกรรม มินพยายามทุกวิถีทางเพื่อที่จะได้อยู่ใกล้ๆ พี่ แต่สิ่งที่มินได้รับกลับมาคือกำแพง... กำแพงที่พี่ก่อขึ้นมาเพื่อขังตัวเองไว้ในอดีตคนเดียว" รินรดาเบือนหน้าหนี มองออกไปนอกหน้าต่างกระจกที่สะท้อนภาพเงาของตัวเองและมินตราซ้อนทับกัน เรื่องราวในอดีตที่เธอเคยพยายามลบเลือน ความทรงจำเกี่ยวกับใครบางคนที่เคยทำให้เธอหวาดกลัวต่อการเปิดใจกำลังย้อนกลับมาเหมือนคลื่นใต้น้ำ มินตราเป็นเด็กดี เป็นแสงสว่างที่เธอก็อยากจะคว้าไว้ แต่เธอก็กลัว... กลัวว่าความสดใสของมินตราจะต้องดับวูบเพราะเงาดำในใจของเธอเอง "มินตราคะ..." รินรดาเอ่ยเสียงแผ่ว "บางครั้งความรักมันไม่ได้สวยงามเหมือนในตำราที่มินชอบอ่านหรอกนะคะ พี่แค่ไม่อยากให้ความบริสุทธิ์ของมินต้องมาแปดเปื้อนกับสิ่งที่พี่แบกรับอยู่" "มินไม่ได้ต้องการความรักที่สวยงามในตำราค่ะ มินต้องการพี่... รินรดาที่เป็นคนขี้เล่นคนนั้น พี่ที่คอยสอนมิน พี่ที่ยิ้มให้มินด้วยสายตาที่อบอุ่นที่สุด..." มินตราตัดสินใจรวบรวมความกล้า เอื้อมมือไปคว้าข้อมือของรุ่นพี่ไว้แน่น "บอกมินมาเถอะค่ะว่าเกิดอะไรขึ้น พี่ไปเจออะไรมา ถึงได้ตัดสินใจจะผลักไสมินออกไปแบบนี้" รินรดาสะดุ้งเฮือกเมื่อสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากมินตรา เธอจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่ใสซื่อนั้น มันไม่มีแววของการเสแสร้ง มีเพียงความจริงใจที่ทำให้กำแพงในใจของรินรดาเริ่มสั่นคลอน รินรดาถอนหายใจยาว ก่อนจะขยับเข้ามาใกล้จนลมหายใจของทั้งคู่เริ่มประสานกัน "ถ้าพี่พูดออกไปแล้ว... มินอาจจะเปลี่ยนใจก็ได้นะคะ" รินรดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ลดระดับลงจนแทบจะเป็นเสียงกระซิบ "ไม่มีทางค่ะ" มินตราตอบทันที ไม่มีร่องรอยของความลังเล "ต่อให้สิ่งที่พี่เจอมามันจะโหดร้ายแค่ไหน มินสัญญาว่าจะไม่ปล่อยมือพี่เด็ดขาด" ทว่าในจังหวะที่รินรดากำลังจะตัดสินใจพูดความจริงที่เธอปิดบังมาตลอดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังแทรกเข้ามาในโถงทางเดิน หน้าประตูห้องชมรมปรากฏร่างของรุ่นพี่ปีสี่อีกคน—ประธานสภานักศึกษาที่รินรดาพยายามหลบหน้ามาตลอดหนึ่งสัปดาห์ "รินรดา... ฉันบอกแล้วใช่ไหมว่าอย่ามายุ่งกับเด็กคนนี้อีก" น้ำเสียงของอีกฝ่ายเย็นเยียบ แฝงไปด้วยคำสั่งที่ไร้ความปรานี รินรดาตัวแข็งทื่อทันทีที่ได้ยินเสียงนั้น ใบหน้าของเธอซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด เธอรีบดึงมือออกจากมินตราและถอยห่างออกมาโดยอัตโนมัติ ทิ้งให้มินตราได้แต่ยืนงงงันกับสถานการณ์ที่พลิกผันอย่างกะทันหัน ความลับที่รินรดาซ่อนไว้อาจไม่ได้เป็นเพียงแค่เรื่องราวในอดีต แต่มันคือพันธนาการที่กำลังจะทำลายทุกอย่างที่มินตราพยายามสร้างขึ้นมา กลิ่นลิลลี่สีขาวขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความสับสนและหัวใจที่กำลังสั่นไหวของมินตราและพี่รินในตอนนี้ด้วยนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ