คำดูถูกที่ฝังใจ

“ถ้าเธอคิดว่าความใกล้ชิดที่ฉันมอบให้มันคือความรัก... งั้นเธอก็คงเป็นคนประเภทเดียวกับพวกเด็กไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม ที่มองโลกแค่จากมุมที่ตัวเองอยากเห็นเท่านั้นแหละค่ะ” น้ำเสียงของรินรดาราบเรียบ หากแต่คำพูดแต่ละคำเปรียบเสมือนเข็มที่พุ่งตรงมาปักลงกลางใจของมินตรา เสียงเครื่องปรับอากาศในห้องชมรมที่เคยเงียบสงบ กลับดูหวีดหวิวผิดปกติในความรู้สึกของคนฟัง ร่างบางของรุ่นพี่ปีสี่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานไม้โอ๊คตัวใหญ่ แสงจากโคมไฟตั้งโต๊ะดวงเดียวขับให้ใบหน้าคมสันนั่นดูเย็นชาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน มินตรากำสมุดเลกเชอร์ในมือแน่นจนปกยับยู่ยี่ หัวใจดวงน้อยสั่นสะท้าน ไม่ใช่ด้วยความกลัวเพียงอย่างเดียว แต่มันคือความเจ็บปวดที่ถูกกระชากหน้ากากของ ‘ความหวัง’ ออกไปอย่างไร้เยื่อใย “ริน... พี่รินคะ มินไม่ได้หมายความแบบนั้น มินแค่...” “แค่ต้องการคำตอบ?” รินรดาแทรกขึ้นทันควัน เธอวางปากกาในมือลงบนโต๊ะเสียงดัง ‘กึก’ ก่อนจะประสานมือไว้ใต้คาง สายตาคมกริบราวกับจะมองทะลุเข้าไปในม่านตาของเฟรชชี่ตัวน้อยตรงหน้า “คำตอบของฉันคือ เธอควรถอยออกไปเสียที การที่ฉันเคยใจดีกับเธอ ไม่ได้หมายความว่าเธอจะมีสิทธิ์มายืนในพื้นที่ที่คนธรรมดาอย่างเธอไม่มีวันเอื้อมถึง” มินตราเม้มปากแน่นจนห้อเลือด ความมั่นใจที่เคยสะสมมาตลอดหนึ่งปีพังทลายลงในพริบตา คำว่า ‘คนธรรมดา’ มันสะท้อนปมในใจเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า ใช่... เธอเป็นแค่เด็กปีหนึ่งที่ไม่มีอะไรโดดเด่น เป็นแค่เงาที่คอยเดินตามหลังประธานชมรมผู้เพียบพร้อม แล้ววันนี้ เธอก็ถูกเงาของตัวเองตอกย้ำให้รู้ว่าตำแหน่งที่ยืนอยู่นั้นมันช่างห่างไกลกันเหลือเกิน “พี่รินมีคนอื่นใช่ไหมคะ... หรือจริงๆ แล้วมินเป็นได้แค่ตัวตลกในสายตาพี่มาโดยตลอด” มินตราเค้นเสียงถาม ทั้งที่หยาดน้ำใสๆ เริ่มคลอหน่วยตา รินรดาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเดินช้าๆ อ้อมโต๊ะเข้ามาหา มินตราถอยหลังหนีโดยสัญชาตญาณจนแผ่นหลังไปชนเข้ากับประตูห้องชมรมที่ล็อกไว้อย่างแน่นหนา กลิ่นหอมอ่อนๆ ประจำตัวของรุ่นพี่ที่มินตราเคยหลงใหล บัดนี้กลับให้ความรู้สึกเหมือนสารเคมีที่บีบคั้นลมหายใจ นิ้วเรียวยาวของรินรดาเชยคางมินตราขึ้นบังคับให้สบตา แรงบีบที่ปลายคางนั้นไม่ได้เบามือเหมือนความอ่อนโยนที่เคยได้รับ “ความทะเยอทะยานน่ะดีค่ะมินตรา แต่มันต้องรู้ว่าควรวางไว้ที่ไหน” รินรดาโน้มใบหน้าลงมาจนชิดริมหู ลมหายใจอุ่นๆ ที่รดรินอยู่ช่างขัดแย้งกับความเย็นชาในคำพูด “ฉันขีดเส้นตายให้เธอแล้วในตอนที่แล้ว วันนี้ฉันจะบอกให้ชัดขึ้น... อย่าเอาตัวเข้ามาใกล้ฉันอีก อย่าเอาความรู้สึกงี่เง่าของเด็กๆ มาพัวพันกับชีวิตที่ฉันวางแผนไว้ ถ้าเธอไม่อยากถูกบดขยี้จนไม่เหลือแม้แต่ความภูมิใจในตัวเอง” “มินรักพี่...” คำสารภาพสั่นเครือหลุดรอดออกมา รินรดาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ความสุขที่สุดเท่าที่มินตราเคยได้ยินมา “รักเหรอคะ? เด็กแบบเธอเข้าใจคำว่ารักจริงๆ เหรอ หรือแค่หลงใหลในภาพลักษณ์ที่ฉันสร้างขึ้นกันแน่? ลองถามตัวเองดูนะคะว่า ถ้าวันนี้ฉันไม่ใช่ประธานชมรมผู้สูงส่ง แต่เป็นแค่คนธรรมดาที่ไม่มีอะไรเลย... เธอจะยังอยาก ‘ขอเลกเชอร์’ จากฉันอยู่หรือเปล่า” คำถามนั้นเปรียบเสมือนมีดที่กรีดลงบนแผลเดิม มินตราสั่นสะท้านไปทั้งร่าง ความเงียบเข้าปกคลุมห้องชมรมอีกครั้ง มีเพียงเสียงหัวใจของมินตราที่เต้นรัวราวกับจะหลุดออกมาข้างนอก รินรดาถอนหายใจยาว ก่อนจะผละออกห่างราวกับรังเกียจสัมผัสของตัวเอง “กลับไปซะ แล้วอย่าได้กลับมาเหยียบที่นี่อีก ถ้าเธอยังพอมีศักดิ์ศรีเหลืออยู่บ้าง” มินตราไม่ได้ขยับตัว เธอเหมือนคนถูกสาปให้กลายเป็นหิน น้ำตาหยดหนึ่งร่วงหล่นลงบนหลังมือ รินรดาไม่หันกลับมามองอีกเลย เธอเดินกลับไปนั่งที่เก้าอี้และหยิบแฟ้มงานขึ้นมาเปิดอ่านราวกับเหตุการณ์เมื่อครู่ไม่เคยเกิดขึ้น ในขณะที่มินตรากำลังจะหมุนลูกบิดประตูเพื่อหนีออกไปจากนรกขุมนี้ เสียงโทรศัพท์มือถือของรินรดาก็ดังขึ้นทำลายความเงียบ รินรดาเหลือบมองหน้าจอแล้วชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกดรับสายด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง—น้ำเสียงที่อ่อนหวานและเปี่ยมไปด้วยความโหยหาที่มินตราไม่เคยได้รับ “ค่ะ... รินรออยู่ค่ะ... จะมาหาที่นี่จริงๆ เหรอคะ?” มินตราหยุดยืนนิ่งอยู่ที่หน้าประตู หูของเธอได้ยินประโยคถัดมาของรินรดาที่พูดกับปลายสายชัดเจนจนหัวใจแทบหยุดเต้น “ไม่ต้องห่วงค่ะ... เด็กคนนั้นไปแล้ว รินจัดการเรียบร้อยแล้วค่ะ... ค่ะ... ที่รัก” มินตราหันขวับกลับไปมองแผ่นหลังของคนที่เธอเพิ่งสารภาพรักไปเมื่อครู่นี้ ด้วยความสับสนและเจ็บปวดที่พุ่งทะลุขีดจำกัด ประตูห้องชมรมค่อยๆ เปิดแง้มออก เผยให้เห็นใครบางคนที่ก้าวเข้ามาด้านใน... คนที่มินตราไม่เคยคาดคิดว่าจะเป็นคนเดียวกันกับที่รินรดาเรียกว่า ‘ที่รัก’ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ยังคงเคียงข้างและเอาใจช่วยความรักที่เจ็บปวดในครั้งนี้ของน้องมินนะคะ แล้วมาลุ้นกันต่อในตอนหน้านะคะ—กลิ่นลิลลี่สีขาว