การตัดสินใจของริน

“ปล่อยมือจากกระเป๋าของมินตราเดี๋ยวนี้ ธิชา” น้ำเสียงที่เปล่งออกมานั้นไม่ได้แผดดัง ทว่าความเย็นเยียบที่แฝงอยู่กลับกรีดลึกจนอากาศภายในห้องชมรมวิชาการแทบจับตัวเป็นน้ำแข็ง มินตรายืนตัวแข็งทื่อ ปลายนิ้วที่กำสายสะพายกระเป๋าของตัวเองสั่นระริกจนควบคุมไม่อยู่ ดวงตากลมโตที่เคยทอประกายสดใสเวลานี้รื้นไปด้วยหยดน้ำตา มวลความเจ็บปวดจากการเอ่ยคำสารภาพรักเมื่อครู่ยังไม่ทันจางหาย เธอก็ต้องเผชิญหน้ากับความจริงอันโหดร้ายตรงหน้า หญิงสาวร่างเพรียวระหงในชุดสูทลำลองดูภูมิฐาน—‘ธิชา’ อดีตรุ่นพี่คนสนิทผู้เคยคว้าทุนไปต่างประเทศ และเป็นเจ้าของคำว่า ‘ที่รัก’ ที่รินรดาเคยหลุดปากเรียกในอดีต กำลังยืนส่งรอยยิ้มเย้ยหยัน พลางถือวิสาสะดึงเอกสารสรุปเลกเชอร์ที่มินตราเพียรคัดลอกด้วยลายมือตัวเองออกจากกระเป๋าผ้า “อะไรกันริน... แค่จะดูว่าเด็กปีหนึ่งคนนี้มีดีอะไร ถึงทำให้ประธานชมรมคนเก่งยอมสละเวลาติวส่วนตัวให้ทุกเย็น” ธิชาหัวเราะในลำคอ สายตาที่กวาดมองมินตราตั้งแต่หัวจรดเท้าเต็มไปด้วยการประเมินที่เหยียดหยาม “ลายมือก็หวัด ความรู้พื้นฐานก็ธรรมดา หน้าตาก็งั้นๆ... นี่น่ะเหรอ ตัวแทนคนใหม่ที่เธอคิดจะเอามาแทนที่ฉัน?” คำพูดนั้นเหมือนเข็มพันเล่มที่ทิ่มแทงลงกลางใจอันเปราะบางของมินตรา ปมความไม่มั่นใจในตัวเองที่เธอพยายามก้าวข้ามผ่านการแอบมอง การแกล้งขอยืมสมุดเลกเชอร์ และการพยายามทำตัวให้คู่ควรกับรุ่นพี่ปีสี่ผู้สมบูรณ์แบบ พังทลายลงในพริบตา มินตราก้มหน้าลงต่ำ หยดน้ำตาหยดแรกร่วงเผาะลงบนหลังมือ เธออยากจะวิ่งหนีออกไปให้พ้นจากตรงนี้ อยากมุดแผ่นดินหนีความอับอายที่เผลอคิดไปเองว่าเธออาจจะมีความหมายในสายตาของรินรดาบ้าง ทว่า ก่อนที่มินตราจะได้ขยับถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว เงาร่างสูงโปร่งที่แสนคุ้นเคยก็ก้าวเข้ามาบดบังทัศนียภาพเบื้องหน้าจนมิด *พรึ่บ!* รินรดากระชากเอกสารเลกเชอร์ปึกนั้นกลับคืนมาด้วยความรวดเร็วและเด็ดขาด ก่อนจะใช้ท่อนแขนข้างหนึ่งดึงร่างของมินตราให้ถอยไปอยู่ด้านหลังของเธออย่างทะนุถนอม สองร่างแนบชิดจนมินตราได้กลิ่นหอมสะอาดของดอกลิลลี่สีขาวที่โชยมาจากเรือนกายของรุ่นพี่ แผ่นหลังของรินรดาที่มินตราเคยแอบมองด้วยความชื่นชมและสับสนเมื่อครู่ บัดนี้ตั้งตระหง่านดั่งปราการหินผาที่พร้อมจะปกป้องเธอจากพายุร้าย “อย่าแตะต้องของของมินตรา” รินรดาเอ่ยด้วยสายตาคมกริบ แววตาคู่นั้นไม่มีร่องรอยของความลังเลใจหรือความอ่อนไหวในอดีตหลงเหลืออยู่อีกต่อไป “และอย่าใช้สายตาดูถูกแบบนั้นมองเธอ ธิชา... เธอไม่มีสิทธิ์” “ริน! นี่เธอปกป้องเด็กนี่งั้นเหรอ?” ธิชาเบิกตากว้างอย่างไม่เชื่อสายตา สีหน้าเย่อหยิ่งเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความไม่พอใจ “เธอจำไม่ได้เหรอว่าเราเคยสัญญาอะไรกันไว้? ที่ฉันกลับมาที่นี่ ก็เพื่อจะมาสานต่อเรื่องของเราสองคนนะ!” “เรื่องของเรามันจบไปตั้งแต่วันที่เธอเลือกทิ้งทุกอย่างแล้วเดินจากไปโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามองแล้ว” น้ำเสียงของรินรดาราบเรียบ ทว่าทรงพลังจนทำให้บรรยากาศในห้องเงียบกริบ มินตราที่ซ่อนตัวอยู่ด้านหลังแอบจับชายเสื้อเชิ้ตของรุ่นพี่ไว้แน่น หัวใจดวงน้อยเต้นระทึกด้วยความรู้สึกที่ตีรวน ทั้งหวาดกลัว ทั้งประหลาดใจ และลึกๆ ในซอกหลืบของหัวใจ... มันกลับอบอุ่นอย่างประหลาดเมื่อรับรู้ได้ว่า มือข้างหนึ่งของรินรดาเอื้อมมากุมมือที่สั่นเทาของเธอเอาไว้แน่นอย่างไม่คิดจะปล่อย รินรดาหันกลับมาสบตามินตราเพียงเสี้ยววินาที แววตาคู่นั้นทอดมองเด็กสาวด้วยความอ่อนโยน ลึกซึ้ง และเต็มไปด้วยคำขอโทษที่ไม่ได้เอ่ยออกมาเป็นคำพูด ก่อนที่ประธานชมรมสาวจะหันกลับไปเผชิญหน้ากับอดีตของตนเองอีกครั้ง “มินตราไม่ใช่ตัวแทนของใคร” รินรดาเน้นย้ำทีละคำ ชัดเจนและก้องกังวาน “เธอไม่ต้องสมบูรณ์แบบ ไม่ต้องฉลาดล้ำเลิศเหมือนใคร แต่เธอคือคนที่ตั้งใจ คือคนที่พยายามอย่างสุดความสามารถในทุกๆ วัน... ลายมือหวัดๆ ในสมุดเล่มนี้ มันมีค่ามากกว่าผลงานสวยหรูที่ปราศจากความจริงใจของเธอหลายเท่านัก ธิชา” “ริน...” ธิชากัดริมฝีปากแน่นจนซีดเผือด เมื่อเห็นสายตาที่รินรดาใช้มองเด็กปีหนึ่งคนนั้น สายตาที่เต็มไปด้วยความทะนุถนอมอย่างที่เธอไม่เคยได้รับมาตลอดหลายปีที่ผ่านมา “และถ้าเธอยังคิดว่ามินตราเป็นแค่ ‘เด็กที่มาขอยืมเลกเชอร์’ ล่ะก็... ฉันจะบอกอะไรให้ฟังตรงนี้เลย” รินรดากระชับฝ่ามือที่กุมมือของมินตราให้แน่นขึ้น ดึงร่างเล็กให้ก้าวขึ้นมายืนเคียงข้างกันอย่างเปิดเผยและภาคภูมิ “มินตราคือคนเดียวที่ฉันยอมสละเวลาให้ และเธอคือคนเดียวที่ฉันตั้งใจจะเขียนเลกเชอร์หัวใจบทต่อไปร่วมกัน... ได้โปรดออกไปจากห้องชมรมของฉัน และอย่ากลับมารบกวน ‘คนของฉัน’ อีก” ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ ธิชาหน้าชาดิกด้วยความอับอาย เธอจ้องมองมือที่ผสานกันแน่นของคนทั้งสอง สลับกับแววตาเด็ดเดี่ยวไร้ความลังเลของรินรดา ก่อนจะสะบัดหน้าแล้วก้าวพรวดพราดออกจากห้องไปพร้อมกับเสียงปิดประตูดังสนั่น ความเงียบสงบกลับคืนสู่ห้องชมรมวิชาการอีกครั้ง แสงไฟนีออนสีนวลส่องกระทบใบหน้าของคนทั้งสอง มินตราที่ยังคงตกตะลึงกับคำประกาศกร้าวเมื่อครู่ ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองรุ่นพี่ปีสี่ หัวใจของเธอเต้นกระหน่ำจนแทบจะหลุดออกมานอกอก ความสับสน ความเจ็บปวด และความรู้สึกมากมายพรั่งพรูจนกลั่นออกมาเป็นคำถามเสียงแผ่ว “พี่ริน... ที่พูดเมื่อกี้... พี่พูดจริงเหรอคะ?” รินรดาไม่ตอบในทันที เธอค่อยๆ ปล่อยมือที่กุมไว้ เลื่อนปลายนิ้วเรียวขึ้นไปแตะที่พวงแก้มใสของมินตราอย่างอ่อนโยน ปลายนิ้วโป้งเกลี่ยซับคราบน้ำตาที่เปรอะเปื้อนออกให้อย่างเบามือ สัมผัสที่อบอุ่นและสายตาที่ทอดมองมานั้นไร้ซึ่งกำแพงที่เคยขวางกั้นไว้อีกต่อไป “พี่ยังไม่ได้ตอบคำสารภาพรักของเธอเลยนี่นา... มินตรา” รินรดาระบายยิ้มละมุน ยิ้มที่มินตราไม่เคยได้รับจากใครมาก่อน “สมุดเลกเชอร์ที่เธอยืมไปทุกวันน่ะ พี่ตั้งใจจดสรุปให้เธอแค่คนเดียวมาตลอด... แล้วแบบนี้ เธอยังคิดว่าพี่โกหกอีกเหรอคะ?” มินตรายิ้มทั้งน้ำตา ความอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย ทว่าในวินาทีที่รินรดากำลังจะโน้มใบหน้าลงมาใกล้เพื่อกระซิบคำตอบที่หัวใจทั้งสองดวงเฝ้ารออยู่นั้น... *แกร๊ก!* เสียงลูกบิดประตูดังขึ้นอีกครั้ง ทั้งสองชะงักและผละออกจากกันตามสัญชาตญาณ แต่คนที่ก้าวเข้ามากลับไม่ใช่ธิชา หรือฟ้าใสเพื่อนสนิทที่น่าจะรออยู่ด้านนอก หากแต่เป็นอาจารย์ที่ปรึกษาชมรมที่เดินเข้ามาพร้อมกับซองเอกสารสีน้ำตาลประทับตรามหาวิทยาลัยต่างประเทศในมือ “รินรดา... ผลการคัดเลือกทุนวิจัยเร่งด่วนที่เธอส่งไปเมื่อต้นปีเพิ่งประกาศออกมา” อาจารย์เอ่ยด้วยสีหน้าเคร่งเครียด พลางวางเอกสารลงบนโต๊ะ “เธอผ่านการคัดเลือกรอบสุดท้าย และทางมหาวิทยาลัยที่อังกฤษต้องการให้เธอเดินทางไปรายงานตัวภายในสี่สิบแปดชั่วโมงนี้... เธอต้องตัดสินใจเดี๋ยวนี้ว่าจะเซ็นรับ หรือจะสละสิทธิ์ตลอดไป” รินรดาตัวแข็งทื่อ สายตาที่เพิ่งส่งมอบความรักให้มินตราเมื่อครู่ลดต่ำลงมองซองเอกสารตรงหน้าด้วยแววตาที่สั่นไหวอย่างรุนแรง ขณะที่มินตราได้แต่ยืนมองแผ่นกระดาษใบนั้นด้วยหัวใจที่ดิ่งวูบลงสู่หุบเหวแห่งความไม่แน่นอนอีกครั้ง *** ขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและคอยส่งกำลังใจให้ความรักของพี่รินกับน้องมินตราเสมอนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ