คำถามที่ไม่มีคำตอบ

“พี่รินชอบทำแบบนี้บ่อยเหรอคะ... เวลาที่ไม่อยากตอบคำถาม” มินตราเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในห้องสมุดเก่าแก่หลังอาคารเรียน เสียงของเธอมันไม่ได้ดัง แต่ทว่าหนักแน่นพอจะทำให้รินรดาที่กำลังจัดเรียงเอกสารบนโต๊ะไม้ตัวยาวชะงักมือลง มือเรียวบางที่กำลังหยิบปากกาเน้นข้อความวางนิ่งค้างไว้ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ หันกลับมาเผชิญหน้ากับรุ่นน้องปีหนึ่งด้วยแววตาที่เรียบเฉยจนน่าใจหาย “พี่ไม่ได้หมายความแบบนั้น มินตรา” รินรดาตอบเสียงเรียบ นัยน์ตาคมคายคู่นั้นไม่มีร่องรอยของความโกรธเคือง ทว่ามันกลับว่างเปล่า เหมือนผืนน้ำลึกที่ไม่มีใครมองเห็นก้นบึ้ง “เรื่องบางเรื่อง... มันไม่ใช่สิ่งที่ควรเอามาพูดคุยในเวลาที่เราต้องเตรียมตัวสอบนะ” “แต่เราสอบเสร็จไปแล้ว” มินตราแย้ง ก้าวขาเข้าไปใกล้โต๊ะอีกนิด “หรือว่าเรื่องที่มินถาม... เรื่องคนในรูปถ่ายใบนั้น... มันสำคัญกว่าข้อสอบของพี่รินอีกเหรอคะ?” บรรยากาศรอบข้างที่เคยอบอุ่นด้วยกลิ่นอายของหนังสือเก่าเริ่มเปลี่ยนเป็นความอึดอัดที่มองไม่เห็น รินรดาขยับแว่นสายตาเล็กน้อย นิ้วชี้เคาะไปที่หน้ากระดาษอย่างเป็นจังหวะ นี่คือท่าทางเวลาที่เจ้าตัวกำลังใช้ความคิด หรือไม่ก็กำลังพยายามหาทางหนีจากสิ่งที่เผชิญอยู่ “รูปนั้นมันก็นานมาแล้ว มินตรา” รินรดาถอนหายใจยาว ก่อนจะหยิบเลกเชอร์วิชาเศรษฐศาสตร์มหภาคเล่มหนาขึ้นมาส่งให้ “เลิกสนใจเรื่องอดีตของพี่ แล้วตั้งใจอ่านส่วนที่ไฮไลท์ไว้ดีกว่า เนื้อหาตรงนี้ออกสอบแน่นอน... พี่รับรอง” มินตรามองสมุดเล่มนั้นที่ถูกส่งมาตรงหน้า แทนที่จะรับมาด้วยความดีใจเหมือนทุกครั้ง เธอกลับยืนนิ่ง สายตาของเธอจับจ้องไปที่ดวงตาของรุ่นพี่ พยายามค้นหาความหมายที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความใจดีที่ดูจอมปลอมนั้น “พี่รินใจดีกับทุกคน จนมินไม่รู้ว่าที่พี่ทำดีกับมิน มันเป็นเพราะพี่อยากสอนน้องจริงๆ หรือเพราะพี่แค่ไม่อยากให้มินล้ำเส้นเข้าไปในชีวิตส่วนตัวกันแน่” คำถามนั้นจี้จุดจนรินรดาเผลอกำปากกาในมือแน่นขึ้นจนเส้นเลือดที่หลังมือปูดขึ้นมาเล็กน้อย สำหรับมินตรา... รอยยิ้มบางๆ ของรุ่นพี่ที่มักจะมอบให้เธอมันเหมือนกับกำแพงน้ำแข็งที่สวยงาม แต่หนาวเหน็บเกินกว่าจะสัมผัสได้จริง “มินตรา...” รินรดาเรียกชื่ออีกฝ่ายด้วยเสียงที่ทุ้มต่ำลง “คนเรามีพื้นที่ส่วนตัวเสมอ ไม่ว่าคนคนนั้นจะเป็นใคร หรือมีความสำคัญขนาดไหนก็ตาม การที่พี่ให้เลกเชอร์เธอ ไม่ได้แปลว่าเธอจะมีสิทธิ์ข้ามเส้นเข้ามาในเรื่องที่พี่ไม่สะดวกใจจะเล่า” คำพูดนั้นเหมือนเข็มเล่มเล็กๆ ที่แทงลงมากลางใจ มินตราหน้าชาไปวูบหนึ่ง เธอรู้ดีว่าเธอเอาแต่ใจ แต่ในวันที่ความสัมพันธ์ของพวกเขามันเริ่มขยับตัวเข้าหากันจนเกือบจะถึงคำว่า 'คนพิเศษ' การโดนผลักไสด้วยถ้อยคำที่สุภาพที่สุดกลับเจ็บปวดมากกว่าการถูกตะคอกใส่ “ขอโทษค่ะ” มินตราก้มหน้าลง เสียงสั่นเครือ “มินคงล้ำเส้นจริงๆ พี่รินไม่ต้องห่วงนะคะ มินจะทำตัวให้เหมือนเฟรชชี่ทั่วไปที่มาขอแค่เลกเชอร์... จะไม่มีคำถามแบบนี้อีก” รินรดานิ่งค้างไปเมื่อเห็นหยดน้ำตาที่ไหลลงมาอาบแก้มใส เธอขยับกายจะเอื้อมมือไปปลอบประโลมเหมือนทุกครั้งที่มินตรามีปัญหากับการเรียน แต่ทว่ามือที่ยกขึ้นกลางอากาศนั้นกลับชะงักค้าง ราวกับมีโซ่ตรวนที่มองไม่เห็นฉุดรั้งเธอเอาไว้... อดีตที่พังทลายและความกลัวที่จะเริ่มใหม่ ทำให้รินรดากลายเป็นคนขี้ขลาดในความสัมพันธ์ มินตราสูดลมหายใจเข้าลึก รับสมุดเล่มหนานั้นมาจากมือของรุ่นพี่เบาๆ สัมผัสจากปลายนิ้วที่แตะกันเพียงแผ่วเบาในครั้งนี้ มันช่างต่างจากครั้งก่อนๆ มันเย็นเฉียบ ไร้ความอบอุ่น “มินขอตัวก่อนนะคะ พรุ่งนี้จะเอาเลกเชอร์มาคืน” มินตราหันหลังกลับ ตั้งใจจะเดินจากไปให้เร็วที่สุดก่อนที่จะร้องไห้ออกมาต่อหน้าคนใจร้ายคนนี้ เธอหมุนตัวเดินตรงไปยังประตูทางออกของห้องสมุด โดยไม่คิดจะหันกลับมามองคนข้างหลังที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่กับที่ ทว่า... ในวินาทีที่มือของเธอกำลังจะผลักบานประตูหนักๆ นั้นออกไป เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นมาจากความมืดมิดในมุมอับของชั้นหนังสือชั้นที่อยู่ลึกที่สุด เสียงที่ทำให้มินตราต้องหยุดกึกและหันกลับไปมองด้วยความตกใจ “ถ้าเธออยากรู้ความจริงขนาดนั้น ทำไมไม่ลองถาม ‘เจ้าของรูป’ ที่กำลังยืนรอเธออยู่หน้าห้องสมุดดูล่ะ มินตรา?” รินรดาเบิกตากว้างจนแทบจะถลนออกมา สีหน้าของเธอเปลี่ยนจากความเฉยชาเป็นความตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเห็นเงาของใครบางคนก้าวออกมาจากหลังชั้นหนังสือ... คนที่มินตราไม่คิดว่าจะมีตัวตนอยู่จริงในโรงเรียนแห่งนี้ มินตรามองไปทางรินรดาอีกครั้ง พบว่ารุ่นพี่ที่แสนเยือกเย็นคนเดิม ตอนนี้กลับตัวสั่นเทาจนน่าใจหาย มือที่เคยหยิบจับตำราอย่างมั่นคงสั่นระริกไปหมด แล้วความลับที่ปิดตายมาตลอดสี่ปีก็กำลังจะถูกเปิดออกด้วยบุคคลที่สามที่ก้าวเข้ามาขวางกลางระหว่างพวกเขา... ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเจ็บปวดไปกับความสัมพันธ์ของพวกเขานะคะ - กลิ่นลิลลี่สีขาว