เส้นขนานที่เริ่มบรรจบ

"พี่รินคะ... เลกเชอร์วิชานี้ มินตราสรุปมาให้ใหม่แล้วค่ะ เผื่อพี่รินจะเอาไปดูทบทวนก่อนสอบปลายภาค" มินตราเอ่ยประโยคนั้นออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่าเล็กน้อยขณะวางสมุดโน้ตปกสีครีมลงบนโต๊ะไม้ตัวยาวในห้องสมุดเงียบเชียบ มือของเธอเผลอกำชายเสื้อของตัวเองแน่นจนขึ้นข้อขาว ความเงียบหลังจากประโยคนั้นกินเวลานานเกินไปจนคนตัวเล็กแทบจะหยุดหายใจ รินรดาที่กำลังง่วนอยู่กับการตรวจเอกสารโครงการชมรมเงยหน้าขึ้น ดวงตาคมสวยคู่นั้นกวาดมองสมุดเล่มนั้นสลับกับใบหน้าของมินตรา ความนิ่งเฉยที่ฉาบไว้บนใบหน้าของรุ่นพี่ปีสี่มักจะเป็นกำแพงที่ทำให้มินตราหวั่นใจเสมอ แต่วันนี้... แววตานั้นดูต่างออกไป "ทำไมถึงสรุปมาให้พี่ละเอียดขนาดนี้ล่ะคะมินตรา" รินรดาถามเสียงเรียบ แต่มือของเธอกลับเอื้อมไปเปิดหน้ากระดาษอย่างแผ่วเบา "ปกติแค่สรุปของตัวเองก็เหนื่อยแย่แล้ว ไม่ใช่เหรอ" "เพราะมินตราอยากให้พี่รินอ่านง่ายๆ ค่ะ" มินตราตอบพลางหลบสายตา "มินตราเห็นพี่รินยุ่งมาตลอดทั้งสัปดาห์ ไหนจะงานชมรม ไหนจะเรียน... มินตราแค่อยากเป็นส่วนหนึ่งที่ช่วยแบ่งเบาพี่ได้บ้าง" รินรดานิ่งงันไปครู่หนึ่ง ปลายนิ้วเรียวยาวไล้ไปตามลายมือที่เป็นระเบียบในสมุด สัมผัสถึงความตั้งใจที่ถูกถ่ายทอดผ่านหมึกปากกา กลิ่นหอมจางๆ จากตัวเด็กสาวคนตรงหน้าลอยมาแตะจมูก มันไม่ใช่กลิ่นน้ำหอมฉุนกึก แต่มันเป็นกลิ่นสะอาดเหมือนดอกลิลลี่หลังฝนตก... กลิ่นที่ทำให้หัวใจที่เคยปิดตายของเธอเริ่มมีรอยร้าว "มินตรา" "คะ?" มินตราเงยหน้าขึ้นสบตาโดยไม่ทันตั้งตัว "ขอบคุณนะ" รินรดาระบายยิ้มออกมา เป็นยิ้มที่บางเบาที่สุด แต่สำหรับมินตรา มันเหมือนกับดอกไม้ที่ผลิบานกลางฤดูหนาว "พี่ไม่เคยได้รับความใส่ใจแบบนี้จากใคร... นานมากแล้วเหมือนกัน" คำพูดนั้นทำให้หัวใจของคนฟังเต้นรัวเหมือนกลองรบ มินตราเม้มปากแน่นก่อนจะตัดสินใจก้าวข้ามเส้นที่ตัวเองขีดไว้ "ที่พี่รินบอกว่าพี่มีกำแพง... มินตราไม่รู้ว่ากำแพงนั้นสูงแค่ไหน แต่ถ้าพี่อนุญาต มินตราขอเป็นคนที่คอยนั่งอยู่ข้างๆ กำแพงนั้นได้ไหมคะ ไม่ต้องให้พี่รินก้าวออกมาหามินตราหรอก แค่ให้มินตราได้รู้ว่าพี่สบายดีก็พอ" รินรดาชะงัก เธอวางปากกาในมือลงแล้วหมุนเก้าอี้หันมาหาเด็กสาวเต็มตัว บรรยากาศรอบข้างที่เคยเงียบสงัดกลับดูอึดอัดขึ้นมาด้วยความรู้สึกที่ถาโถมเข้ามาโดยไม่ทันตั้งตัว รินรดาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่ใสซื่อนั้น เธอเห็นทั้งความหวัง ความกลัว และความจริงใจที่ปิดไม่มิด "มินตรา" รินรดาเอ่ยเสียงแผ่ว ทว่าหนักแน่น "เธอรู้ไหมว่าการที่เธอเข้ามาอยู่ในชีวิตพี่แบบนี้... มันทำให้พี่ไม่กล้าจะผลักไสเธอออกไปอีกแล้ว" "นั่นคือเรื่องดีไม่ใช่เหรอคะ" มินตราถามเสียงสั่น "มันเป็นเรื่องดี... แต่พี่กลัวว่าสักวันพี่จะกลายเป็นคนเห็นแก่ตัว ที่อยากเก็บเธอไว้ข้างกายตลอดไป" คำพูดนั้นเปรียบเสมือนกุญแจที่ไขล็อกหัวใจของทั้งสองคนให้ขยับเข้าหากันโดยไม่มีเส้นขนานมากั้นอีกต่อไป มินตราก้าวเข้าไปหาอีกก้าวหนึ่ง จนระยะห่างระหว่างเขาทั้งสองเหลือเพียงไม่กี่คืบ ความร้อนผ่าวที่ใบหน้าของมินตราไม่ได้มาจากความอาย แต่มันมาจากความตระหนักรู้ว่า... นับจากวินาทีนี้ ความสัมพันธ์ของพวกเธอจะไม่มีวันเหมือนเดิมอีกต่อไป "ถ้าพี่รินกลัวจะเห็นแก่ตัว... มินตราก็ยินดีที่จะถูกพี่เก็บไว้ข้างๆ ตลอดไปค่ะ" คำสารภาพที่เรียบง่ายแต่ทรงพลังทำให้รินรดาถึงกับพูดไม่ออก เธอเอื้อมมือไปแตะปอยผมของมินตราที่ตกลงมาปรกหน้า สัมผัสนั้นแผ่วเบา ทว่าเนิ่นนานและเต็มไปด้วยความหมายที่เกินกว่าจะบรรยายเป็นตัวอักษร ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังจะดำเนินไปสู่ความหวานซึ้ง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังแทรกขึ้นท่ามกลางความเงียบสงัดของห้องสมุด รินรดารีบดึงมือกลับทันที ทั้งสองคนหันไปมองต้นเสียงพร้อมกัน เงาร่างของหญิงสาวในชุดนักศึกษาที่ดูคุ้นตาปรากฏขึ้นที่หน้าประตูห้องสมุด เธอหยุดยืนนิ่ง แววตาที่จ้องมองมายังรินรดาและมินตราเต็มไปด้วยความเย็นชาและสิ่งที่ซ่อนเร้นบางอย่าง "พี่รินคะ... หนูว่าเรามีเรื่องที่ต้องคุยกันให้จบเสียทีนะคะ เกี่ยวกับ 'เรื่องในอดีต' ที่พี่พยายามหนีมาตลอด" เสียงนั้นทำให้รินรดาหน้าถอดสีไปในทันที มือของเธอที่วางอยู่บนโต๊ะเริ่มสั่นเทาอย่างควบคุมไม่อยู่ มินตรามองสลับระหว่างใบหน้าของรินรดาที่ดูซีดเผือดกับผู้มาใหม่ที่ดูเหมือนจะกุมความลับบางอย่างไว้ ความรู้สึกหนาววาบแล่นผ่านสันหลังของมินตราไปอย่างรวดเร็ว "ใครคะพี่ริน...?" มินตราถามเสียงแผ่ว แต่มือกลับกำแน่นด้วยความรู้สึกสังหรณ์ใจว่า นี่อาจจะเป็นบททดสอบที่หนักหนาสาหัสที่สุดของพวกเธอ รินรดาไม่ตอบ เธอทำเพียงหลับตาลงแน่น ราวกับกำลังพยายามกั้นใจไม่ให้พังทลายลงต่อหน้าเด็กสาวที่เธอเพิ่งจะเปิดใจยอมรับ... ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดนี้กับมินตราและพี่รินนะคะ ด้วยรักจากกลิ่นลิลลี่สีขาวค่ะ