ศัตรูหัวใจปรากฏตัว

"ริน... เย็นนี้มีนัดหรือยังคะ พอดีผมเพิ่งได้บัตรคอนเสิร์ตวงออร์เคสตราที่รินชอบมาสองใบ ถ้าว่าง... ไปด้วยกันไหมครับ?" น้ำเสียงทุ้มนุ่มทว่าเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจของชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตสะอาดตา ดึงความสนใจของทุกคนในโรงอาหารคณะอักษรศาสตร์ให้หันไปมองเป็นตาเดียว มินตราที่นั่งถือสมุดเลกเชอร์แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว รินรดา ซึ่งนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามเงยหน้าขึ้นจากแฟ้มเอกสาร ดวงตาคู่สวยที่เคยเย็นชาและสงบนิ่งดุจผิวน้ำยามไร้ลม บัดนี้กลับมีความลังเลวูบผ่านเข้ามาเพียงชั่วครู่ ก่อนที่เธอจะคลี่ยิ้มบางๆ ซึ่งเป็นยิ้มแบบเดียวกับที่เธอใช้ปฏิเสธงานเลี้ยงสังสรรค์ในชมรมอยู่บ่อยครั้ง "ขอบคุณมากนะคะคุณนนท์ แต่รินคงไม่สะดวกจริงๆ ค่ะ ช่วงนี้งานชมรมยุ่งมาก อีกอย่าง..." รินรดาชำเลืองมองมินตราที่นั่งก้มหน้ามองโต๊ะด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก "รินมีนัดติวหนังสือให้น้องที่เพิ่งรับปากไว้แล้วค่ะ" มินตราสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำว่า 'น้อง' หัวใจที่เต้นรัวด้วยความกังวลค่อยๆ ผ่อนจังหวะลงเล็กน้อย แต่ทว่า... ความโล่งอกนั้นอยู่ได้ไม่นาน เมื่อชายหนุ่มที่ชื่อนนท์ไม่ได้ถอยทัพ แต่เขากลับเดินเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด ก่อนจะถือวิสาสะวางช่อดอกลิลลี่สีขาวช่อเล็กบนโต๊ะไม้ขัดมันข้างแฟ้มเอกสารของรินรดา "ไม่เป็นไรครับ ถ้างานยุ่ง... งั้นผมฝากดอกไม้แทนความห่วงใยไว้ให้รินเติมพลังนะคะ แล้ววันไหนรินว่างเมื่อไหร่ บอกผมได้เสมอ ผมรอได้เสมอครับ" นนท์ยิ้มให้รินรดาอย่างอ่อนโยน ก่อนจะปรายตามองมินตราที่นั่งอยู่ข้างๆ ด้วยรอยยิ้มที่ดูเป็นมิตร ทว่าในสายตาของเด็กสาวปีหนึ่งอย่างมินตรา มันกลับแฝงไปด้วยรัศมีของ 'คู่แข่ง' ที่เหนือกว่า ทั้งฐานะ การศึกษา และความมั่นใจในตนเอง "สวัสดีครับน้อง... น้องคงเป็นคนที่รินพูดถึงบ่อยๆ ใช่ไหมครับ พี่ชื่อนนท์นะ อยู่คณะบริหารธุรกิจ เห็นรินบอกว่าช่วงนี้ต้องดูแลติวเตอร์คนพิเศษ พี่เลยยิ่งอยากทำความรู้จักครับ" มินตราเม้มปากแน่น ความร้อนผ่าวแล่นขึ้นมาที่ใบหน้า ไม่ใช่เพราะความเขินอาย แต่เป็นเพราะความรู้สึก 'ต้อยต่ำ' ที่จู่โจมเข้ามาอย่างรวดเร็ว เธอเป็นใครกัน? แค่เฟรชชี่ที่อาศัยข้ออ้างเรื่องการขอเลกเชอร์เพื่อได้อยู่ใกล้รุ่นพี่ แต่สำหรับนนท์... เขาคือคนที่ยืนอยู่ในระดับเดียวกันกับพี่ริน "เอ่อ... สวัสดีค่ะพี่นนท์" มินตราพยายามเค้นเสียงให้ดูเป็นปกติที่สุด แม้หัวใจจะบีบตัวจนเจ็บแปลบ "มินตราค่ะ" "มินตรา..." นนท์ทวนชื่อเบาๆ คล้ายพิจารณา ก่อนจะหันไปหาหญิงสาวที่นั่งอยู่ตรงข้ามอีกครั้ง "รินครับ ผมไปก่อนนะ แล้วถ้าเปลี่ยนใจเรื่องคอนเสิร์ต ทักไลน์ผมมาได้ตลอดนะครับ" เมื่อร่างสูงของนนท์เดินลับสายตาไปจากโรงอาหาร บรรยากาศรอบโต๊ะก็กลับเข้าสู่ความเงียบที่น่าอึดอัด มินตรานั่งตัวแข็งทื่อ สายตาจับจ้องอยู่ที่ดอกลิลลี่สีขาวบนโต๊ะ กลิ่นหอมอ่อนๆ ของมันช่างบาดลึกหัวใจเหลือเกิน "พี่ริน... พี่นนท์ดูใจดีจังเลยนะคะ" มินตราเอ่ยขึ้นก่อนจะหัวเราะฝืดๆ ในลำคอ "ดูเขา... ใส่ใจพี่รินดีจังเลย" รินรดาไม่ได้ตอบในทันที เธอหยิบช่อดอกไม้ขึ้นมา พลิกดูการ์ดใบเล็กที่เสียบอยู่ ก่อนจะวางมันลงข้างๆ อย่างไม่ใส่ใจนัก ดวงตาคมกริบคู่นั้นตวัดกลับมามองมินตราที่กำลังก้มหน้าหลบสายตา "ความใจดี กับ ความเหมาะสม... มินคิดว่าสองสิ่งนี้เหมือนกันไหมคะ?" รินรดาถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ จนมินตราต้องเงยหน้าขึ้นมอง "มินไม่รู้ค่ะ... แต่ถ้าพี่รินมีความสุข มินก็..." "ถ้างั้นมินก็คงจะโกหกตัวเองอยู่สินะ" รินรดาตัดบท คำพูดนั้นเหมือนลูกศรที่พุ่งตรงมาปักกลางใจมินตรา "พี่รินหมายความว่ายังไงคะ?" รินรดาถอนหายใจแผ่วเบา เธอวางปากกาในมือลง แล้วยื่นมือมาแตะที่หลังมือของมินตราเบาๆ สัมผัสนั้นเย็นเยียบทว่าสั่นไหวหัวใจคนได้รับจนแทบหยุดเต้น "พี่ไม่ได้ชอบคนใจดีหรอกมินตรา... พี่ชอบคนที่ไม่ว่าจะอยู่ในสถานการณ์ที่ลำบากแค่ไหน ก็ยังกล้าที่จะถามหาเลกเชอร์ที่พี่ไม่อยากจะจดให้อยู่เรื่อย" มินตราเบิกตากว้าง ลมหายใจสะดุดกึก ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีและคำถามมากมายตีกันวุ่นในหัว เธอคิดว่าพี่รินไม่รู้ตัวเสียอีกว่าเธอจงใจเข้าหา "พี่รินรู้...?" "พี่ดูคนออกนะคะ โดยเฉพาะคนที่ตั้งใจแอบมองพี่จากมุมตึก หรือคนที่พยายามหาข้ออ้างมานั่งใกล้ๆ พี่ที่ห้องสมุดทุกวันอังคารและพฤหัส" รินรดาขยับตัวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด กลิ่นหอมจางๆ จากกายสาวรุ่นพี่ที่อบอุ่นและสุขุมทำเอามินตราทำตัวไม่ถูก "แต่ที่พี่ไม่พูด... ไม่ได้แปลว่าพี่ไม่ได้สังเกตเห็นนะคะ" รินรดาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเด็กสาว เธอโน้มใบหน้าลงมาจนระยะห่างระหว่างกันเหลือเพียงคืบเดียว ลมหายใจอุ่นๆ ของคนพี่รดรินอยู่บนแก้มใสของคนน้อง "แต่วันนี้... สงสัยพี่คงต้องให้ความสำคัญกับ 'ศัตรูหัวใจ' ที่พี่เพิ่งได้รับมาหน่อยแล้วล่ะค่ะ" จู่ๆ รินรดาก็หยิบมือถือของมินตราขึ้นมา แล้วพิมพ์บางอย่างลงไปอย่างรวดเร็ว ก่อนจะส่งคืนให้พร้อมรอยยิ้มที่ดูมีเลศนัย มินตราก้มมองหน้าจอด้วยหัวใจที่เต้นโครมคราม เพราะสิ่งที่ปรากฏบนหน้าจอไม่ใช่แค่เบอร์โทรศัพท์ แต่เป็นข้อความจากแชทของนนท์ที่รินรดาเพิ่งกดส่งข้อความบางอย่างไปหาเขา... "พี่ริน... พี่ส่งอะไรไปคะ!?" รินรดายกนิ้วชี้ขึ้นแตะริมฝีปากตัวเองเป็นเชิงให้เงียบ ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง "ก็แค่บอกให้เขารู้ ว่าเย็นนี้... พี่มีนัดสำคัญที่สำคัญกว่าคอนเสิร์ตวงออร์เคสตราน่ะค่ะ... มินตรา" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดนี้กับมินตราและพี่รินนะคะ ด้วยรักจากกลิ่นลิลลี่สีขาวค่ะ