การเปรียบเทียบที่เจ็บปวด

"ถ้ามินไม่สามารถแยกความแตกต่างระหว่าง 'หน้าที่' กับ 'ความรู้สึก' ได้ พี่ว่าเราคงต้องทบทวนเรื่องการมาช่วยงานที่ห้องชมรมใหม่นะคะ" น้ำเสียงเรียบเรื่อยของพี่รินรดาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องชมรมวิชาการ กลิ่นไอของกระดาษเก่าและหมึกพิมพ์ที่มักจะทำให้มินตราอบอุ่นใจ บัดนี้กลับกลายเป็นบรรยากาศที่บีบคั้นจนแทบหายใจไม่ออก มินตรากำปากกาในมือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เธอไม่ได้มองหน้าอีกฝ่าย แต่กำลังจ้องมองกองเอกสารตรงหน้า... เอกสารที่คนชื่อ 'พรรณวดี' ทิ้งไว้ให้ในฐานะว่าที่ประธานชมรมรุ่นถัดไป พรรณวดี—หญิงสาวที่สมบูรณ์แบบราวกับรูปสลัก ใบหน้าสวยคม การแต่งกายที่เนี้ยบกริบตั้งแต่ปลายผมจรดปลายเท้า และที่สำคัญคือความเก่งกาจที่เข้าคู่กับพี่รินรดาได้อย่างไม่มีที่ติ "มินแค่... มินแค่เป็นห่วงค่ะ" มินตราเอ่ยเสียงแผ่ว พยายามสะกดกลั้นก้อนสะอื้นที่ตีตื้นขึ้นมาในลำคอ "ห่วง?" รินรดาเลิกคิ้วเล็กน้อย เธอวางแฟ้มในมือลงอย่างใจเย็น ก่อนจะหมุนเก้าอี้หันมาเผชิญหน้ากับมินตรา แววตาของรุ่นพี่ปีสี่คู่นี้มีความว่างเปล่าซ่อนอยู่ลึกๆ ราวกับกำแพงที่ไม่มีวันทะลุผ่านได้ "มินตรา การเป็นคนสำคัญในชีวิตใครสักคน ไม่ใช่แค่การเดินตามหลังเขาต้อยๆ เหมือนลูกสุนัขนะคะ เราต้องมีคุณค่าที่ทัดเทียม หรืออย่างน้อย... ก็ต้องรู้จักที่ทางของตัวเอง" คำว่า 'ที่ทางของตัวเอง' กรีดลงบนความรู้สึกของมินตราจนเป็นแผลลึก เธอไม่ใช่คนโง่ เธอรู้ดีว่าตัวเองเป็นเพียงเฟรชชี่ที่เข้ามาวุ่นวายในโลกของผู้ใหญ่ที่มีเป้าหมายชัดเจน มินตราเงยหน้าขึ้นมองรุ่นพี่ที่เธอแอบรักมาตลอดหลายเดือน รินรดาในชุดเชิ้ตสีขาวสะอาดตาดูงดงามและห่างไกลเหลือเกิน ในขณะที่เธอ... มินตราในชุดนักศึกษาที่ยับย่นเล็กน้อยจากการนั่งทำงานตลอดบ่าย กำลังรู้สึกเหมือนคนแปลกหน้าในพื้นที่ของคนสองคน "พี่รินหมายความว่า... พี่พรรณวดีเหมาะสมกับพี่มากกว่ามิน ใช่ไหมคะ" มินตราถามออกไป มือสั่นเทาจนเผลอทำปากกาล่วงลงกับพื้น เสียงกระทบของมันดังก้องไปทั่วห้อง รินรดาเงียบไปครู่หนึ่ง แววตาคู่นั้นวูบไหวเพียงชั่วครู่ก่อนจะกลับมาแข็งกร้าวเช่นเดิม "ความเหมาะสมเป็นเรื่องของผู้ใหญ่ค่ะมินตรา และตอนนี้... งานที่พี่ให้ทำก็ยังไม่เสร็จดีเลยนะคะ" "มินจะทำเดี๋ยวนี้ค่ะ" มินตราก้มลงเก็บปากกา พยายามซ่อนใบหน้าที่อาบไปด้วยหยาดน้ำตาที่เริ่มรื้นขึ้นมา ช่วงเวลานั้นเอง ประตูห้องชมรมก็ถูกผลักเข้ามาโดยไม่รอให้ใครอนุญาต กลิ่นน้ำหอมราคาแพงจางๆ ลอยมาก่อนจะปรากฏตัวของพรรณวดี เธอเดินเข้ามาด้วยท่วงท่าสง่างาม วางแก้วกาแฟเย็นๆ ลงบนโต๊ะของรินรดาด้วยความคุ้นเคยอย่างน่าใจหาย "งานของคณะเสร็จแล้วนะริน ส่วนเรื่องสัมมนาอาทิตย์หน้า ฉันจัดการดีลกับทางภาควิชาเรียบร้อยแล้วค่ะ" พรรณวดีหันมาส่งยิ้มให้มินตรา เป็นยิ้มที่ดูใจดีแต่กลับสร้างความอึดอัดใจอย่างประหลาด "น้องมินตราก็ขยันดีนะ แต่ถ้าเหนื่อยก็พักบ้างเถอะค่ะ งานเอกสารพวกนี้ให้พี่ทำแทนก็ได้ รินเขาชอบงานละเอียด ถ้าปล่อยให้คนไม่ชำนาญทำ เดี๋ยวพี่เขาจะปวดหัวเอาเปล่าๆ" มินตราเม้มปากแน่น ความน้อยเนื้อต่ำใจแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย เธอรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเพียงเศษฝุ่นที่พยายามจะเกาะเกี่ยวเสื้อผ้าของเจ้าหญิงผู้สูงศักดิ์ เธอหันไปมองพี่รินรดา หวังเพียงคำปฏิเสธหรือคำปลอบโยนสักคำ... แต่รุ่นพี่คนนั้นกลับเพียงแค่พยักหน้ายอมรับข้อเสนอของพรรณวดีอย่างเห็นดีเห็นงาม "ขอบคุณค่ะพรรณ งั้นมิน... มินขอตัวไปห้องสมุดก่อนนะคะ" มินตราคว้ากระเป๋าเป้ของตัวเองแล้วรีบก้าวออกจากห้องไปโดยไม่หันกลับมามอง ความเจ็บปวดจากการถูกเปรียบเทียบมันกัดกินหัวใจเธอจนไม่เหลือชิ้นดี เธอไม่ได้อยากเก่งกาจเหมือนพรรณวดี เธอแค่ต้องการพื้นที่ในใจของรินรดา แม้จะเป็นเพียงมุมเล็กๆ ก็ตาม เธอเดินเหม่อลอยไปตามทางเดินของตึกคณะ แสงไฟนีออนที่กะพริบถี่ๆ ดูหม่นหมองในความรู้สึกของเธอ ก่อนที่มือของใครบางคนจะคว้าข้อมือเธอไว้แน่นในมุมมืดของบันไดหนีไฟ "มินตรา!" เสียงกระซิบที่คุ้นเคยทำเอาหัวใจของมินตรากระตุกวูบ มินตราหันไปมองด้วยความตกใจ ร่างสูงโปร่งของคนที่ไม่น่าจะมาอยู่ที่นี่ได้ในเวลานี้กำลังจ้องมองเธอด้วยแววตาที่สับสนและรุ่มร้อน... มันไม่ใช่สายตาของรินรดาที่เธอมองเห็นเป็นประจำ แต่มันเป็นความลับบางอย่างที่อีกฝ่ายพยายามซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากที่เยือกเย็น "พี่ริน..." "อย่าเพิ่งถามอะไรทั้งนั้น" รินรดากระซิบ น้ำเสียงของเธอสั่นเครืออย่างที่มินตราไม่เคยได้ยินมาก่อน "ที่พี่ไล่มินออกมา... เพราะถ้ามินยังอยู่ตรงนั้น อีกไม่กี่นาทีข้างหน้า มินอาจจะได้เห็นสิ่งที่ทำลายทุกอย่างที่เราเคยสร้างมาด้วยกัน" รินรดาดึงตัวมินตราเข้าไปในอ้อมกอด ก่อนจะกดล็อกประตูบันไดหนีไฟ แล้วเงยหน้าขึ้นมองกล้องวงจรปิดที่มุมห้องซึ่งกำลังกะพริบไฟสีแดงอย่างผิดปกติ... พวกเขากำลังถูกจับจ้องโดยใครบางคนที่เธอไม่อยากให้มินตราได้รู้จักเลยแม้แต่นิดเดียว ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดนี้กับมินตราและพี่รินนะคะ ด้วยรักจากกลิ่นลิลลี่สีขาวค่ะ