ความเย็นชาที่เปลี่ยนไป

“ขอโทษนะคะพี่ริน แต่พอดีมินไม่เข้าใจตรงสมการหน้า 45 ค่ะ ถ้าพี่ไม่ว่าอะไร… ช่วยอธิบายให้มินฟังอีกรอบได้ไหมคะ?” น้ำเสียงของชายหนุ่มรุ่นพี่คณะวิศวะฯ คนนั้นดูนุ่มนวลเกินความจำเป็น สายตาของเขาทอดมองไปยังรินรดาด้วยประกายบางอย่างที่ชัดเจนเกินกว่าจะเป็นเพียงการปรึกษาเรื่องเรียน มินตราที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามขยับตัวยุกยิก ความรู้สึกเหมือนมีมดไต่ไปทั่วร่างไม่ได้มาจากความตื่นเต้น แต่มันคือความหงุดหงิดที่อธิบายเป็นคำพูดไม่ได้ รินรดาที่กำลังก้มหน้าตรวจสอบเอกสารเงยหน้าขึ้น ดวงตาเรียบนิ่งภายใต้กรอบแว่นสายตาดูสุขุมเหมือนเช่นทุกครั้ง ทว่าในจังหวะที่มือเรียวสวยของเธอกำลังจะหยิบสมุดเลขาคณิตขึ้นมา มือนั้นกลับถูกใครบางคนคว้าไว้เสียก่อน “มินว่า... ตรงนี้มินพอจะช่วยพี่รินอธิบายได้นะคะ” มินตราเอ่ยแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงที่พยายามคุมให้ราบเรียบที่สุด เธอยันตัวลุกขึ้นยืนจนเก้าอี้ไม้ส่งเสียงครืดดังไปทั่วห้องสมุดเงียบสงัด ฝ่ามือของมินตรากดลงบนโต๊ะข้างๆ รินรดาอย่างถือวิสาสะ บังคับให้ระยะห่างระหว่างเธอกับรุ่นพี่ปีสี่ลดลงจนแทบจะชิดกัน รินรดาชะงักไปเล็กน้อย เธอเลิกคิ้วมองเด็กปีหนึ่งข้างกายที่จู่ๆ ก็ทำตัวกล้าหาญผิดปกติ แววตาที่มักจะนิ่งเฉยของรินรดาไหววูบไปชั่วครู่ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปาก “มินเข้าใจบทนี้แล้วเหรอคะ?” “เข้าใจมากค่ะ เข้าใจจนอยากสอนคนอื่นเลย” มินตราตอบสวนทันควัน พลางปรายตามองชายหนุ่มรุ่นพี่ที่ยืนงงอยู่ตรงหน้า “รุ่นพี่คะ ถ้าจะรีบไปเรียนคลาสถัดไป ก็เชิญนะคะ เดี๋ยวเลกเชอร์ส่วนนี้ มินจัดการดูแลพี่รินต่อเองค่ะ” บรรยากาศรอบโต๊ะเงียบกริบลงถนัดตา ชายหนุ่มคนนั้นหน้าเสียไปเล็กน้อยก่อนจะพยักหน้าอย่างเก้อๆ แล้วรีบเก็บของเดินจากไป ทิ้งให้เหลือเพียงกลิ่นหอมจางๆ ของน้ำหอมมินต์เย็นๆ ที่ลอยมาจากตัวของรินรดา เมื่อลับหลังผู้รบกวน รินรดาก็เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ดวงตาคมกริบคู่นั้นสำรวจใบหน้าของมินตราที่ยังคงแดงระเรื่อด้วยอารมณ์บางอย่าง “มินคะ... ทำไมต้องดุเขาขนาดนั้นล่ะคะ?” “มินไม่ได้ดุค่ะ มินแค่... รู้สึกว่าเขาถามคำถามเดิมซ้ำๆ เกินไป มันเสียเวลาพี่ริน” มินตราก้มหน้าหลบสายตา นิ้วมือเล็กๆ จิกขอบกระโปรงตัวเองแน่น รินรดาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูอบอุ่นและมีเสน่ห์จนมินตรารู้สึกใจสั่น มือเรียวของรินรดายื่นมาปัดปอยผมที่ปรกหน้าเด็กสาวอย่างเบามือ สัมผัสแผ่วเบานั้นทำให้มินตรารู้สึกเหมือนโลกหยุดหมุนไปชั่วขณะ “ปกติมินเป็นเด็กเรียบร้อยนี่คะ วันนี้ดูหวงเลกเชอร์... หรือหวงคนสอนกันแน่ หืม?” “พี่ริน!” มินตราเงยหน้าขึ้นมองด้วยความตกใจ ใบหน้าเห่อร้อนจนแทบจะระเบิด “ก็... พี่รินเป็นของมิน... หมายถึง เป็นรุ่นพี่ที่มินจองตัวไว้ติวให้คนเดียว จะให้คนอื่นมาวุ่นวายได้ยังไงคะ” รินรดาไม่ได้ตอบคำถามนั้นทันที เธอโน้มตัวเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบจะสัมผัสกัน กลิ่นอายความเย็นชาที่เคยมีกลับละลายหายไป แทนที่ด้วยความอ่อนโยนที่มินตราไม่เคยได้รับมาก่อน “ถ้างั้น... ก็ต้องพิสูจน์ให้พี่เห็นนะคะ ว่ามินจริงจังแค่ไหน” มินตรากลั้นหายใจ หัวใจเต้นรัวเหมือนกลองรบ เธอรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี จ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยของรุ่นพี่ “พี่รินไม่ต้องกังวลเรื่องนั้นหรอกค่ะ เพราะมินไม่ปล่อยให้พี่รินไปเป็นของใครง่ายๆ แน่นอน” ทว่าในจังหวะที่บรรยากาศกำลังหวานล้ำ ฟ้าใสเพื่อนสนิทของมินตราก็วิ่งหน้าตั้งเข้ามาในห้องสมุด สีหน้าของเพื่อนสาวดูตื่นตระหนกจนผิดสังเกต “มิน! พี่ริน! แย่แล้วค่ะ มีเรื่องด่วนที่ชมรม... พี่รดาคะ คนที่พี่ไม่อยากเจอที่สุด... เขามาปรากฏตัวที่หน้าตึกแล้วนะคะ!” รินรดาชะงักกึก มือที่เคยสัมผัสเส้นผมมินตราตกลงข้างตัวทันที ใบหน้าที่เคยอ่อนโยนเปลี่ยนเป็นขาวซีดจนน่าตกใจ ความเย็นชาที่มินตราคิดว่าละลายไปแล้ว กลับเข้ามาห่อหุ้มตัวรินรดาอีกครั้งในชั่วพริบตา “เขา... กลับมาแล้วเหรอ?” รินรดาพึมพำกับตัวเอง เสียงนั้นสั่นพร่าจนมินตราต้องเอื้อมมือไปกุมมือรุ่นพี่ไว้แน่น มินตรามองออกไปนอกหน้าต่างห้องสมุด เห็นร่างสูงโปร่งของใครบางคนที่ยืนพิงรถหรูอยู่เบื้องล่าง รอยยิ้มของคนคนนั้นที่เงยหน้าขึ้นมองมายังห้องสมุดทำให้มินตรารู้สึกเย็นวาบไปถึงสันหลัง นั่นไม่ใช่แค่คนรู้จักธรรมดา... แต่นี่คือจุดเริ่มต้นของพายุที่มินตราไม่เคยเตรียมตัวรับมือมาก่อน ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านหัวใจของมินตราและพี่รินมาถึงจุดนี้ด้วยกันนะคะ กลิ่นลิลลี่สีขาวจะอยู่เคียงข้างทุกคนเสมอค่ะ