เลกเชอร์ที่หายไป

“มินตรา... พี่ถามอีกครั้ง สมุดเลกเชอร์ของพี่หายไปไหน” น้ำเสียงของรินรดานิ่งสนิท ราวกับผิวน้ำที่ถูกแช่แข็งจนกลายเป็นแผ่นน้ำแข็งหนา แต่มันกลับกรีดลึกเข้าไปในความรู้สึกของมินตราจนสั่นไปทั้งร่าง มือเล็กของเฟรชชี่ปีหนึ่งกำชายเสื้อตัวเองแน่นจนยับยู่ยี่ ดวงตากลมโตสั่นระริกขณะจ้องมองรุ่นพี่ที่เธอเฝ้าถนอมความรู้สึกมาตลอดหลายเดือน “หนู... หนูวางไว้ที่โต๊ะในห้องสมุดตอนที่เราอ่านหนังสือด้วยกันเมื่อวานนะคะพี่ริน มินแค่เผลอหลับไปนิดเดียว พอตื่นมา...” “พอตื่นมาก็ไม่เห็นแล้วเหรอคะ?” รินรดาทวนคำ นัยน์ตาสีเข้มคู่นั้นไม่ได้มีแววตำหนิที่รุนแรง แต่มันกลับว่างเปล่าจนน่าใจหาย ความเย็นชาที่เคยเป็นเพียงกำแพงกั้น ตอนนี้ดูเหมือนจะแปรเปลี่ยนเป็นรั้วหนามที่กำลังทิ่มแทงหัวใจของคนที่พยายามปีนข้ามไป มินตรารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนคว้าง ข้อมูลในสมุดเลกเชอร์เล่มนั้นไม่ใช่แค่สรุปวิชาเรียน แต่มันคืองานวิจัยส่วนตัวที่รินรดารวบรวมมาตลอดหนึ่งปี เพื่อเตรียมส่งประกวดโครงการสำคัญของมหาวิทยาลัย การที่สมุดเลกเชอร์เล่มนั้นหายไป ไม่ต่างอะไรกับการทำลายหยาดเหงื่อและความฝันของรุ่นพี่ที่เธอรักที่สุด “มินขอโทษค่ะ... มินจะรีบตามหาให้เจอ มินจะหาให้ทั่วทั้งมหาวิทยาลัยเลยค่ะพี่ริน!” “มันไม่ใช่เรื่องที่แค่ ‘ตามหา’ แล้วจะจบนะคะมินตรา” รินรดาถอนหายใจยาว ปลายนิ้วเรียวสวยนวดขมับเบาๆ ท่าทีที่ดูเหนื่อยล้าเกินกว่าจะโกรธเกรี้ยวทำให้มินตราเจ็บปวดมากกว่าการถูกตะคอกเสียอีก “ในเล่มนั้นมีข้อมูลความลับของโครงการที่พี่ไม่ได้สำรองไฟล์ไว้ ถ้ามันหลุดไปถึงมือคู่แข่ง... พี่คงไม่จำเป็นต้องบอกใช่ไหมคะ ว่ามันหมายถึงอะไร” มินตราหน้าซีดเผือด เธอหันไปมองฟ้าใสที่ยืนตัวลีบอยู่ข้างหลังเพื่อนสนิท สายตาของฟ้าใสเต็มไปด้วยความกังวล แต่ในขณะเดียวกันก็มีความหวาดกลัวแฝงอยู่ลึกๆ เหมือนกับว่าพวกเธอทั้งคู่กำลังก้าวเท้าพลาดลงไปในกับดักที่มองไม่เห็น “พี่รินคะ... ให้มินช่วยอีกแรงนะ มินรู้จักคนเยอะ มินจะถามจากฝ่ายประชาสัมพันธ์ให้...” ฟ้าใสพยายามเอ่ยแทรก “พอเถอะค่ะ” รินรดาตัดบทเสียงเรียบ “ขอบคุณสำหรับความหวังดี แต่พี่คิดว่าพี่ควรจัดการเรื่องนี้ด้วยตัวเองดีกว่า มินตรา... ถ้าวันนี้หาไม่เจอ พรุ่งนี้รบกวนช่วยทำเรื่องลาออกจากการเป็นผู้ช่วยในชมรมด้วยนะคะ พี่คงไม่สามารถไว้ใจใครให้มาอยู่ใกล้โปรเจกต์สำคัญได้อีก” คำว่า ‘ลาออก’ เหมือนมีดคมที่กรีดลงบนหัวใจของมินตราโดยตรง ความสัมพันธ์ที่เธอพยายามถักทอด้วยความอ่อนหวานและเลกเชอร์ที่ตั้งใจจดให้ กำลังพังทลายลงด้วยความสะเพร่าของเธอเอง มินตราวิ่งออกมาจากตึกชมรมด้วยน้ำตาที่รื้นขึ้นขอบตา เธอวิ่งไปทั่วห้องสมุด วิ่งไปที่โรงอาหาร วิ่งไปจนสุดทางที่สวนหลังอาคารวิชาการ เธอหาทุกซอกทุกมุม แม้กระทั่งถังขยะเธอก็ยอมรื้อค้น แต่มันว่างเปล่า... ความว่างเปล่าที่ตอบโต้เธอกลับมาอย่างโหดร้าย “มิน ใจเย็นๆ ก่อนแก” ฟ้าใสคว้าแขนเพื่อนไว้เมื่อเห็นมินตราเริ่มมีอาการสติหลุด “แกคิดดีๆ เมื่อวานตอนแกเผลอหลับ มีใครเดินผ่านมาใกล้ๆ บ้างไหม?” มินตราพยายามเค้นสมอง ความทรงจำเริ่มฉายซ้ำเหมือนฟิล์มภาพยนตร์ที่ติดขัด... เสียงฝีเท้าเบาๆ กลิ่นน้ำหอมจางๆ ที่ไม่คุ้นเคย และเงาร่างของใครบางคนที่ยืนอยู่มุมมืดของชั้นวางหนังสือในตอนที่เธอสะลึมสะลือตื่นขึ้นมา “มีค่ะ...” มินตราพึมพำ “มีคนเดินผ่านไป... ใส่ชุดนักศึกษาคณะบริหาร... พี่รินมีศัตรูในคณะนั้นด้วยเหรอคะ?” ฟ้าใสหน้าเปลี่ยนสีทันที “คณะบริหาร? แกจำหน้าเขาได้ไหม?” “ไม่ชัดค่ะ... แต่เขาทำของบางอย่างตกไว้” มินตราล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกง หยิบวัตถุชิ้นเล็กๆ ออกมา มันคือเข็มกลัดประจำชมรมวิชาการคู่แข่งที่ทำตกไว้ในที่เกิดเหตุ ทว่าสิ่งที่ทำให้หัวใจของมินตราแทบหยุดเต้นไม่ใช่เข็มกลัดนั้น แต่เป็นข้อความในกระดาษโน้ตใบเล็กที่แนบมากับเข็มกลัด ซึ่งเธอเพิ่งสังเกตเห็นว่ามันเปื้อนหมึกจนแทบอ่านไม่ออก *‘ความลับของรินรดา ไม่ได้มีแค่ในสมุดเลกเชอร์หรอกนะ... อยากรู้ความจริงไหมล่ะ?’* ขณะที่มินตรากำลังจะพลิกดูด้านหลังของกระดาษ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากด้านหลังของพุ่มไม้ พร้อมกับเสียงหัวเราะเบาๆ ที่แฝงไปด้วยความเย้ยหยัน มินตราหันขวับไปมอง สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาคือร่างของชายหนุ่มคนหนึ่งที่เธอมักเห็นเดินตามรินรดาอยู่ห่างๆ ในฐานะอาจารย์พิเศษ แต่ในมือของเขากลับถือสมุดเลกเชอร์เล่มสีน้ำเงินเล่มนั้นไว้อย่างจงใจ “มองหาอะไรอยู่เหรอครับ น้องมินตรา?” ชายคนนั้นแสยะยิ้ม “ของที่เธอทำหาย... ดูเหมือนว่ามันจะไม่ได้อยู่ที่เธออีกต่อไปแล้วล่ะนะ และถ้าเธออยากได้มันคืน เธอก็ควรเลิกยุ่งกับรินรดาเสียตั้งแต่วันนี้” รินรดาเดินพ้นมุมตึกออกมาทันเวลาพอดี เธอเห็นเหตุการณ์ทั้งหมด... ดวงตาของรินรดาเบิกกว้างด้วยความตกใจ ไม่ใช่เพราะสมุดที่หายไป แต่เป็นเพราะภาพชายที่เธอกลัวที่สุดในชีวิตกำลังยืนประจันหน้ากับคนสำคัญที่เธอพยายามปกป้องมาตลอด “ถอยออกมา มินตรา!” รินรดากรีดเสียงร้องเตือนอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน แต่ทุกอย่างดูเหมือนจะสายเกินไป เมื่อชายคนนั้นเปิดสมุดเลกเชอร์ออก แล้วภาพถ่ายใบหนึ่งที่ถูกซ่อนไว้ในหน้าสุดท้ายของเลกเชอร์ก็ร่วงหล่นลงสู่พื้น... ภาพถ่ายที่เป็นความลับซึ่งรินรดาพยายามฝังมันไว้ในอดีตตลอดกาล ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความรู้สึกสับสนและปมที่กำลังจะเปิดเผยในครั้งนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนต่อไปค่ะ