คำเตือนจากรุ่นพี่คนอื่น

“อย่าบอกนะว่าเธอคิดจะเอาตัวไปกระแทกกับกำแพงเหล็กนั่นจริงๆ มินตรา?” น้ำเสียงกระด้างของรุ่นพี่ปีสามคนหนึ่งที่มินตราไม่ค่อยคุ้นหน้าเท่าไรนัก ดังแทรกขึ้นมาท่ามกลางความเงียบในห้องสมุด กลิ่นหอมจางๆ ของหนังสือเก่าที่มินตราเคยหลงใหลบัดนี้กลับให้ความรู้สึกเหมือนอากาศที่เริ่มเบาบางลง เธอวางสมุดเล็คเชอร์ที่จดด้วยลายมือบรรจงลงบนโต๊ะไม้ขัดเงา ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวตรงหน้าที่กำลังกอดอกด้วยแววตาสมเพชระคนเวทนา มินตราขมวดคิ้วเล็กน้อย พยายามรักษาสีหน้าให้เป็นปกติที่สุด “กำแพงเหล็ก... รุ่นพี่หมายถึงใครคะ?” หญิงสาวคนนั้นหัวเราะหึในลำคอ เธอขยับแว่นสายตาให้เข้าที่ ก่อนจะโน้มตัวลงมาจนเกือบชิดใบหูของมินตรา กลิ่นน้ำหอมราคาแพงฉุนจัดทำเอามินตราเผลอกลั้นหายใจ “ก็ ‘พี่รินรดา’ ขวัญใจของคณะน่ะสิ เธอน่ะมันก็แค่เด็กปีหนึ่งที่หลงระเริงไปกับรอยยิ้มจอมปลอมนั่น จำไว้ให้ดีนะมินตรา... กลิ่นลิลลี่ที่เธอเห็นว่าหอมหวานน่ะ จริงๆ แล้วมันก็แค่ดอกไม้ที่วางไว้กลบกลิ่นคาวเลือดของหัวใจคนอื่นที่ถูกเขาเหยียบย่ำมานักต่อนัก” มินตราชะงัก ความรู้สึกเหมือนมีก้อนหินหนักๆ วางลงบนอก เธอพยายามนึกถึงใบหน้านิ่งเฉยที่เปี่ยมไปด้วยความใจดีของรินรดา ภาพที่พี่เขาคอยหยิบยื่นเล็คเชอร์ให้ ภาพที่ปลายนิ้วเรียวสวยแตะลงบนหน้ากระดาษเพื่ออธิบายบทเรียนที่ซับซ้อน... นั่นคือรอยยิ้มจอมปลอมอย่างนั้นหรือ? “รุ่นพี่พูดแบบนี้หมายความว่ายังไงคะ?” มินตราถามเสียงสั่น แต่พยายามคุมให้ราบเรียบที่สุด “หมายความว่า... เลิกพยายามเสียเวลาเปล่า ก่อนที่เธอจะกลายเป็นรายต่อไปที่ต้องหอบน้ำตาเดินออกจากชมรมวิชาการ” คนพูดสะบัดหน้าเดินจากไป ทิ้งไว้เพียงคำเตือนที่กรีดลึกลงไปในความรู้สึก ฟ้าใสที่นั่งเงียบอยู่ข้างๆ มาตลอดรีบคว้าข้อมือเพื่อนรักไว้ สีหน้าของเพื่อนดูวิตกกังวลอย่างเห็นได้ชัด “มิน... อย่าไปฟังยัยนั่นเลยนะ คนพวกนี้เขาก็แค่ขี้อิจฉาที่พี่รินรดาไม่เคยชายตาแลใครต่างหากล่ะ” มินตราไม่ตอบ เธอหยิบสมุดเล็คเชอร์เล่มหนาที่รินรดาเคยให้ยืมขึ้นมาเปิดดู รอยหมึกสีน้ำเงินที่เขียนชื่อของรุ่นพี่ไว้ที่มุมกระดาษยังคงเป็นลายมือที่สวยงามและเป็นระเบียบ แต่ในวินาทีนี้ ลายเส้นเหล่านั้นกลับดูเย็นชาขึ้นมาอย่างประหลาด กลิ่นกระดาษที่คุ้นเคยเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความอึดอัดที่มินตราอธิบายไม่ถูก ตกเย็น มินตราตัดสินใจเดินมุ่งหน้าไปยังชมรมวิชาการ เธอไม่ได้ไปเพื่อหาเล็คเชอร์ แต่ไปเพื่อหาคำตอบของหัวใจตนเอง เธอเดินผ่านโถงทางเดินที่เงียบสงัด จนกระทั่งถึงหน้าห้องชมรม เสียงสนทนาเบาๆ จากด้านในทำให้ฝีเท้าของเธอหยุดชะงัก “ริน... เรื่องที่สัญญากันไว้เมื่อปีก่อนล่ะ คุณจะยังยืนยันคำเดิมเหรอ?” เสียงของผู้ชายที่มินตราจำได้ว่าเป็นรองประธานชมรมฯ ดังลอดออกมา ความเงียบปกคลุมอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่เสียงของรินรดาจะตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ เย็นชา และดูไร้หัวใจที่สุดเท่าที่มินตราเคยได้ยิน “ความรู้สึกน่ะหรือ? มันเป็นเรื่องไร้สาระที่ฉันจัดการไปนานแล้ว ในเมื่อฉันให้สิ่งที่พวกคุณต้องการไม่ได้ ก็อย่าหวังว่าจะได้ใจอะไรจากฉันอีกเลย” มินตราตัวชาวาบ มือที่กำลังจะเคาะประตูกลายเป็นกำปั้นที่สั่นเทา เธอตัดสินใจจะหมุนตัวเดินหนี แต่ทันใดนั้น ประตูบานใหญ่ก็ถูกเปิดออกเสียก่อน รินรดายืนอยู่ตรงนั้น ในชุดนักศึกษาเรียบกริบ ดวงตาสีเข้มคู่สวยกวาดมองมาที่มินตราที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่หน้าห้อง แววตาของรุ่นพี่ไม่ได้มีความอ่อนโยนเหมือนทุกครั้ง แต่มันกลับว่างเปล่า... ว่างเปล่าเสียจนมินตรากลัว “มีธุระอะไรหรือเปล่าคะ... มินตรา?” รินรดาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ร่องรอยของความรู้สึกใดๆ เหมือนที่เพิ่งพูดกับคนข้างในไม่มีผิด มินตราเม้มปากแน่น หัวใจเต้นรัวจนแทบจะหลุดออกมาจากอก เธอรวบรวมความกล้าเงยหน้าขึ้นสบตาคนตรงหน้า ก่อนจะตัดสินใจถามคำถามที่กัดกินใจมาตลอดทั้งวัน “พี่คะ... ที่รุ่นพี่คนอื่นเขาเตือนหนูมา ว่ารินรดาคนนี้ไม่ได้มีหัวใจเหมือนคนปกติ... เรื่องนั้นมันเป็นเรื่องจริงหรือเปล่าคะ?” รินรดานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะขยับยิ้มที่มุมปาก... เป็นยิ้มที่มินตราไม่เคยเห็นมาก่อน เป็นยิ้มที่ดูเหมือนจะพังทลายทุกความเชื่อที่มินตราเคยมีเกี่ยวกับรุ่นพี่คนนี้ลงอย่างไม่เหลือชิ้นดี “ถ้าฉันบอกว่าจริง... เธอจะเลิกยุ่งกับฉันไหมล่ะคะ?” รินรดาก้าวเข้ามาใกล้จนมินตราถอยหลังไปชนกับผนังทางเดิน รุ่นพี่โน้มใบหน้าลงมาจนชิด พร้อมกับเสียงกระซิบที่ฟังดูเหมือนคำประกาศิต “หรือเธอจะเลือกเป็น ‘ของเล่น’ ชิ้นใหม่ที่ฉันจะเขี่ยทิ้งเมื่อไหร่ก็ได้กัน?” กลิ่นลิลลี่ที่เคยหอมอบอวลในความทรงจำ บัดนี้จางหายไปสิ้น เหลือเพียงกลิ่นอายของพายุที่กำลังจะถาโถมเข้าใส่ชีวิตของมินตราอย่างไม่มีทางหลีกเลี่ยง ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับความเปราะบางของหัวใจในตอนนี้ด้วยกันนะคะ หวังว่าจะอยู่เคียงข้างมินตราไปจนจบเรื่องเลยนะคะ