วันเกิดของรินรดา

“ถ้ามินตราทำพังอีกรอบ... จะเลิกทำแล้วนะ!” ฉันพึมพำกับตัวเองขณะหยิบด้ายเส้นสุดท้ายขึ้นมาขมวดปม มือที่สั่นเทาเล็กน้อยไม่ได้เกิดจากความหนาว แต่มันเกิดจากความประหม่าที่พุ่งสูงจนคุมไม่อยู่ บนโต๊ะทำงานที่รกไปด้วยเศษผ้าและกระดาษแข็งที่ถูกตัดแต่งจนกลายเป็น ‘อัลบั้มรูปทำมือ’ ที่รวบรวมทุกความทรงจำเล็กๆ ตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมาไว้ในนั้น พรุ่งนี้... วันเกิดของพี่รินรดา “มินตรา อย่าถอดใจนะแก!” เสียงฟ้าใสตะโกนแทรกเข้ามาทางวิดีโอคอลผ่านหน้าจอแท็บเล็ต “ของขวัญแฮนด์เมดน่ะ มันไม่ใช่แค่ของ แต่มันคือการสารภาพรักในรูปแบบที่คนถูกให้ต้องใจสั่นจนทำอะไรไม่ถูกเลยล่ะ” “แต่พี่รินรดาเพอร์เฟกต์ขนาดนั้น พี่เขาจะชอบของบ้านๆ แบบนี้เหรอคะ” ฉันถอนหายใจ แอบชำเลืองมองกรอบรูปโพลารอยด์ที่แอบถ่ายตอนพี่รินรดานั่งตรวจงานในห้องชมรม มุมปากของรุ่นพี่ที่ยกขึ้นเล็กน้อยนั่นแหละ คือโลกทั้งใบของฉัน “อย่าดูถูกความพยายามของตัวเองสิ ยัยเด็กดื้อ” ฟ้าใสแค่นยิ้ม “พี่รินรดาไม่ใช่คนมองคนจากมูลค่าของสิ่งของหรอกนะ แต่เขามองเห็น ‘คนให้’ ในสิ่งที่ได้รับเสมอ... เชื่อฉันเถอะ” ฉันวางเข็มลงในกล่อง เก็บกวาดโต๊ะให้เรียบร้อยเหมือนทุกครั้งที่พี่รินรดาชอบสอน การจัดระเบียบความคิดคือจุดเริ่มต้นของการแก้โจทย์ที่ยากที่สุด และตอนนี้ ‘โจทย์หัวใจ’ ของฉันก็กำลังรอการส่งคำตอบในเช้าวันพรุ่งนี้ --- เช้าวันต่อมา อากาศในมหาวิทยาลัยดูสดใสผิดปกติ แม้ฉันจะรู้สึกเหมือนหัวใจเต้นผิดจังหวะอยู่ตลอดเวลาก็ตาม ฉันยืนรอพี่รินรดาอยู่ที่ใต้ตึกคณะเหมือนทุกวัน ในมือถือถุงผ้าใบเล็กที่บรรจุของขวัญห่ออย่างทะนุถนอม สายตาจดจ้องไปที่ทางเดินยาวที่เชื่อมต่อระหว่างอาคารบริหารกับตึกเรียนรวม เมื่อเงาร่างคุ้นตาในชุดนักศึกษาที่รีดเรียบกริบปรากฏขึ้น ฉันก็รู้สึกเหมือนลมหายใจจะสะดุด “รอนานไหมคะ” เสียงนุ่มทุ้มที่คุ้นเคยเอ่ยทัก พี่รินรดาหยุดยืนตรงหน้าฉัน พร้อมกับรอยยิ้มจางๆ ที่ทำให้หัวใจฉันเต้นแรงจนแทบหลุดออกมา “วันนี้ไม่มีเรียนเช้าไม่ใช่เหรอ” “คือ... มินตรามีเรื่องอยากให้ค่ะ” ฉันก้มหน้า พยายามซ่อนความร้อนผ่าวบนใบหน้า “เรื่องอะไรคะ? หรือว่าเลกเชอร์วิชาสถิติที่พี่บอกว่าเข้าใจยาก มินตราอยากให้พี่สอนซ้ำเหรอ” พี่รินรดาเอียงคอถามด้วยแววตาอ่อนโยน กลิ่นน้ำหอมจางๆ อ่อนละมุนเหมือนดอกไม้สีขาวสะอาดตาโชยมาแตะจมูก ฉันยื่นถุงผ้าไปข้างหน้าเบาๆ “สุขสันต์วันเกิดนะคะพี่ริน... มินตราตั้งใจทำเองกับมือเลย อาจจะไม่ได้สวยเหมือนของแบรนด์เนมที่พี่มี แต่ในนี้... มีความทรงจำของมินตรากับพี่เต็มไปหมดเลยค่ะ” พี่รินรดานิ่งไปครู่หนึ่ง สายตาที่มักจะมองผ่านกำแพงความเย็นชาบัดนี้สั่นไหวราวกับมีบางอย่างกระทบเข้าที่ใจ มือเรียวยาวเอื้อมมารับถุงผ้าไปอย่างทะนุถนอม เธอนิ่งเงียบไปนานจนฉันเริ่มใจเสีย “มินตราคะ...” เธอเรียกชื่อฉันเสียงเบา ก่อนจะเปิดอัลบั้มเล่มเล็กนั้นออกดู ภาพถ่ายใบแรกคือวันที่เราเจอกันครั้งแรกที่ห้องสมุด ตามมาด้วยภาพแอบถ่ายตอนเธอเผลอหลับ หรือแม้แต่รอยเปื้อนปากกาบนสมุดจดที่เธอเคยดุฉันว่าซุ่มซ่าม “พี่จำได้ทุกภาพเลยนะ” พี่รินรดาเงยหน้าขึ้น สายตาที่ประสานกันนั้นมีความหมายบางอย่างที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน มันมีความอบอุ่น มีความเปราะบาง และความสับสน “รู้ไหมว่าทำไมพี่ถึงพยายามรักษาระยะห่างกับมินตรามาตลอด” ฉันชะงัก ลมหายใจขาดห้วง “เพราะ... มินตราทำตัวน่ารำคาญเหรอคะ?” พี่รินรดาส่ายหน้าช้าๆ เธอก้าวเข้ามาใกล้ฉันอีกนิดจนระยะห่างที่เคยมีลดน้อยลงเหลือเพียงแค่ลมหายใจกั้น “เพราะพี่กลัว... กลัวว่าถ้าพี่ได้รับความใส่ใจที่อบอุ่นขนาดนี้จากคนอย่างมินตรา พี่จะไม่มีวันปล่อยให้มินตราจากไปไหนได้อีกเลย” คำสารภาพนั้นทำให้โลกของฉันหมุนเคว้ง ฉันอ้าปากค้างจะตอบกลับ แต่ยังไม่ทันที่คำพูดใดจะหลุดออกมาจากริมฝีปาก เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังแทรกขึ้นมาจากมุมตึก “อ้าว รินรดา! พี่มาเจอพอดีเลย วันเกิดปีนี้ พี่มีข่าวดีจากทางบ้านมาบอกน่ะ เรื่องงานแต่งงานที่ผู้ใหญ่คุยกันไว้... ทางนั้นเขาเร่งรัดมาแล้วนะ” ร่างสูงโปร่งของชายหนุ่มในชุดสูทเนี้ยบก้าวเข้ามาหยุดข้างๆ พี่รินรดา เขามองมาที่ฉันด้วยสายตาเรียบเฉยก่อนจะหันไปยิ้มให้พี่รินรดาอย่างถือสิทธิ์ มือของเขาเอื้อมมาจับที่ไหล่บางของพี่รินรดาแน่น จนฉันเห็นว่าพี่รินรดาตัวเกร็งไปทันที “มินตรา... พี่ขอโทษ” พี่รินรดากระซิบด้วยน้ำเสียงที่ร้าวรานที่สุดเท่าที่ฉันเคยได้ยิน ก่อนจะค่อยๆ ดึงมือที่ถือของขวัญของฉันไปกอดไว้แนบอก “พี่ว่าเราคง... ต้องคุยเรื่องเลกเชอร์หัวใจกันใหม่แล้วล่ะ” ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับความเปราะบางของหัวใจในตอนนี้ด้วยกันนะคะ หวังว่าจะอยู่เคียงข้างมินตราไปจนจบเรื่องเลยนะคะ