ความรู้สึกที่เริ่มเกินเลย

“พี่รินรดาคะ... ถ้าหนูอยากรู้อะไรที่มากกว่า ‘วิชาการ’ พี่จะสอนหนูได้ไหมคะ?” คำถามที่พรั่งพรูออกไปนั้นราวกับเข็มนาฬิกาที่หยุดเดินไปชั่วขณะ ภายในห้องสมุดส่วนตัวของชมรมที่เงียบเชียบจนได้ยินเสียงหัวใจของมินตราเต้นรัวราวกับกลองเพล รินรดาลดปากกาหมึกซึมในมือลงช้าๆ นัยน์ตาคมคู่นั้นไม่ได้หลบเลี่ยง แต่กลับจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเด็กสาวปีหนึ่งอย่างพินิจพิเคราะห์ เหมือนกำลังอ่านตัวหนังสือที่เขียนด้วยหมึกล่องหนบนใบหน้าของเธอ “หมายความว่ายังไงคะ มินตรา” รินรดาถามเสียงเรียบ ทว่ามีแรงสั่นไหวบางอย่างซ่อนอยู่ภายใต้ความนิ่งสงบนั้น มินตรากำสมุดเลกเชอร์ในมือแน่นจนปกยับยู่ยี่ เธอไม่ได้ตั้งใจจะพูดออกไปแบบนั้น แต่มันเหมือนความรู้สึกที่อัดอั้นมาตลอดสิบเอ็ดตอนที่ผ่านมามันล้นทะลักออกมา เธอหลงใหลในความสุขุม ความใจดี และกลิ่นหอมจางๆ ของดอกลิลลี่ที่ติดตัวรุ่นพี่คนนี้มาโดยตลอด มันไม่ใช่แค่ความชื่นชมในฐานะรุ่นพี่ที่เก่งกาจ แต่มันคือความหวงแหน ความอยากครอบครองพื้นที่เล็กๆ ในใจที่รินรดาปิดตายเอาไว้ “ก็... ก็วิชาที่คนเราจะเข้าใจกันจริงๆ ไงคะ ไม่ใช่แค่การจดเลกเชอร์ตามตำรา” มินตราเม้มริมฝีปากแน่น พยายามบังคับไม่ให้เสียงตัวเองสั่น “หนูรู้สึกว่า... หนูอยากรู้จักพี่ให้มากกว่าที่ใครๆ รู้จัก” รินรดาขยับตัวลุกขึ้นยืน ความสูงที่มากกว่าของรุ่นพี่ทำให้มินตราต้องแหงนหน้ามอง ร่างสูงโปร่งเดินอ้อมโต๊ะไม้ตัวใหญ่เข้ามาใกล้ กลิ่นหอมอ่อนๆ ที่มินตราหลงใหลฟุ้งกระจายจนเธอแทบหยุดหายใจ รินรดาไม่ได้ตอบคำถามนั้นทันที แต่กลับหยิบสมุดเลกเชอร์เล่มนั้นไปจากมือของมินตรา ก่อนจะวางมันลงบนโต๊ะเบาๆ “ความรู้เรื่องใจคนน่ะ มันไม่มีสูตรตายตัวหรอกนะ” รินรดากระซิบ น้ำเสียงนุ่มทุ้มทว่าเย็นชาในที “และส่วนใหญ่... มันก็มักจะจบลงด้วยความเจ็บปวดมากกว่าความเข้าใจ เธอแน่ใจแล้วเหรอว่าอยากจะ ‘เรียน’ วิชาที่ต้องแลกด้วยน้ำตาแบบนี้” “ถ้าคนสอนคือพี่ริน... หนูว่าหนูพร้อมจะสอบตกค่ะ” มินตราสวนกลับทันควัน ดวงตาที่เคยขี้อายกลับเป็นประกายกล้าหาญอย่างที่เธอเองก็ไม่เคยเป็นมาก่อน รินรดาชะงักไป วินาทีนั้นมินตราเห็นเงาบางอย่างในแววตาของรุ่นพี่—ความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ใต้กำแพงหนา รินรดาเอื้อมมือขึ้นมาเหมือนจะแตะที่ใบหน้าของมินตรา แต่แล้วเธอก็ชะงักมือไว้กลางอากาศก่อนจะเปลี่ยนเป็นเพียงการจัดเส้นผมที่ปรกลงมาทัดหูให้มินตราอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่เย็นเยียบแต่กลับทำให้ผิวแก้มของมินตราร้อนผ่าว “อย่ามาล้อเล่นกับความรู้สึกของคนอื่น ถ้าเธอยังไม่รู้เลยว่าตัวเองกำลังวิ่งเข้าหาอะไร” รินรดากล่าวเสียงพร่า “ไปพักผ่อนเถอะค่ะ เย็นมากแล้ว” มินตราเดินออกมาจากห้องชมรมด้วยความรู้สึกที่ปั่นป่วน เธอไม่ได้เสียใจที่ถูกปฏิเสธ แต่เธอรู้สึกถึงจังหวะหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะ นี่ไม่ใช่แค่ความชื่นชมอย่างที่เคยบอกตัวเองมาตลอด แต่มันคือความรู้สึกที่ ‘เกินเลย’ ไปไกลจนเธอไม่สามารถดึงตัวเองกลับมาได้แล้ว ในขณะที่เธอกำลังก้าวลงบันได เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากด้านหลัง “มินตรา! เป็นไงบ้าง แผนที่ฉันบอกได้ผลไหม?” เสียงของฟ้าใสที่โผล่พรวดเข้ามาทำเอาเธอสะดุ้งสุดตัว “ฟ้าใส... ฉันว่าฉันพลาดแล้วล่ะ” มินตราพูดเสียงเบา “ฉันดันพูดอะไรที่มัน... ล้ำเส้นไปหน่อย” “ล้ำเส้น? ดีแล้ว! ถ้าไม่ล้ำเส้น พี่เขาก็ไม่รู้ตัวหรอกว่ามีคนกำลังบุกรุกพื้นที่หัวใจอยู่” ฟ้าใสยักคิ้วอย่างมีเลศนัย ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดรูปภาพหนึ่งให้มินตราดู “แต่ก็นะ... ฉันว่าเธออาจจะต้องเร่งมือหน่อยแล้วล่ะ เพราะดูเหมือนว่า ‘อดีต’ ของพี่รินเขากำลังจะกลับมาทวงคืนตำแหน่งแล้ว” ในหน้าจอโทรศัพท์ คือภาพถ่ายของรินรดากำลังยืนคุยกับหญิงสาวร่างสูงโปร่งใบหน้าคุ้นตาคนหนึ่งที่ลานจอดรถ—หญิงสาวคนเดียวกับที่เคยอยู่ในรูปถ่ายเก่าๆ ในล็อกเก็ตที่รินรดาเก็บไว้เป็นความลับ มินตราใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม เมื่อเห็นภาพรินรดาที่ดูอ่อนโยนและมีรอยยิ้มแบบที่เธอไม่เคยได้รับมาก่อน ทว่า สิ่งที่ทำให้มินตราหยุดหายใจไม่ใช่ภาพนั้น แต่เป็นข้อความที่แจ้งเตือนเด้งขึ้นมาบนหน้าจอของฟ้าใสทันทีที่รินรดาเดินผ่านหญิงสาวปริศนาคนนั้น—ข้อความที่ส่งมาจากไอดีที่เธอจำได้แม่นว่าเป็นของรินรดา *“พี่ตัดสินใจแล้ว... พี่จะกลับไปเริ่มต้นใหม่กับเขา”* กลิ่นลิลลี่สีขาวที่มินตราเคยหลงใหล บัดนี้ดูเหมือนจะกำลังจางหายไปแทนที่ด้วยกลิ่นอายของพายุที่กำลังจะถาโถมเข้ามาในชีวิตของเธอ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับความรักที่แสนอบอุ่นในหัวใจของมินตรานะคะ หวังว่าตอนต่อไปจะทำให้ทุกคนใจฟูและลุ้นไปกับก้าวต่อไปของพวกเธอค่ะ ด้วยรักจากใจ กลิ่นลิลลี่สีขาวค่ะ