ความสัมพันธ์ที่ไร้ชื่อเรียก

เสียงหอบหายใจแผ่วเบาที่ดังคลอไปกับเสียงเครื่องปรับอากาศในห้องทำงานส่วนตัวของประธานบริหาร ทำให้ทุกบรรทัดฐานของ ‘ความสัมพันธ์อันเหมาะสม’ พังทลายลงในค่ำคืนที่เข็มนาฬิกายังไม่ทันขยับข้ามเที่ยงคืน รินทร์ไม่ได้ถอยหลังหนี แม้ว่าแผ่นหลังของเขาจะแนบสนิทอยู่กับบานกระจกใสระเบียงห้อง ที่สะท้อนแสงไฟนีออนระยิบระยับของกรุงเทพมหานครยามดึกดื่น ดวงตาเรียวรีที่มักจะฉายแววท้าทายและเต็มไปด้วยความถือดีเสมอเวลาเผชิญหน้ากับคำสั่งบ้าๆ ของซีอีโอหนุ่ม บัดนี้กลับไหวระริก เจือไปด้วยประกายความตื่นตระหนกที่เจ้าตัวพยายามควบคุมไว้อย่างสุดความสามารถ "คุณจะมองหน้าผมแบบนั้นไปถึงไหน... รินทร์" เสียงทุ้มต่ำที่มักจะใช้สั่งงานหรือตักเตือนเรื่องโค้ดโปรแกรมในโปรเจกต์ บัดนี้แหบพร่าลงอย่างอันตราย คินน์โน้มตัวเข้าหาจนระยะห่างระหว่างใบหน้าเหลือเพียงแค่ลมหายใจกั้น ฝ่ามือหนาที่เคยจับปากกาเซ็นเอกสารนับร้อยล้าน วางทาบลงบนกระจกใสเพื่อกักขังร่างเพรียวบางเอาไว้ตรงกลาง สายตาคมกริบของอีกฝ่ายไม่ได้ดุร้ายเหมือนเวลาอยู่ในที่ประชุม แต่มันกำลัง ‘กินรวบ’ ทุกความรู้สึกของเขาจนแทบไม่เหลือพื้นที่ให้หายใจ "ท่านประธาน... กรุณาถอยออกไปให้ห่างจากเขตความรับผิดชอบของผมด้วยครับ" รินทร์เค้นเสียงลอดไรฟัน แม้หัวใจจะเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก สัญชาตญาณการเอาตัวรอดบอกให้ผลักอกกว้างนั่นออกไปเสีย แต่ขากลับไร้เรี่ยวแรงจะขยับ "เรากำลังทำเรื่องที่ละเมิดกฎบริษัท... และละเมิดข้อตกลงที่เราตกลงกันไว้" "กฎเหรอ?" คินน์แค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มมุมปากที่ปรากฏขึ้นมีความเย้ายวนและดื้อดึงในคราวเดียวกัน "อัลกอริทึมตัวไหนในหัวคุณที่บอกว่าความรู้สึกที่เรามีให้กัน มันต้องถูกจำกัดด้วยคำว่าเจ้านายกับลูกน้องตั้งแต่เมื่อไหร่กันล่ะ รินทร์" สรรพนามที่เปลี่ยนไปพร้อมกับปลายนิ้วอุ่นจัดที่เอื้อมมาแตะลงบนกรอบหน้าคมคายอย่างเบามือ ทำให้รินทร์สะท้านเฮือก สัมผัสนั้นแผ่วเบาราวกับขนนก แต่มันกลับทิ้งร่องรอยความร้อนลุ่มไว้บนผิวเนื้อราวกับถูกเปลวไฟเลียผ่าน ความถือดีที่รินทร์พยายามสร้างขึ้นเพื่อปกป้องตัวเองจากความคาดหวังของครอบครัวและโลกใบนี้ พังทลายลงทันทีเมื่อสบเข้ากับดวงตาคู่ที่เต็มไปด้วยความจริงจังและคลั่งไคล้อย่างไม่ปิดบังของซีอีโอหนุ่มคนนี้ "ผมไม่ใช่โค้ดในระบบของคุณนะ คินน์" รินทร์พยายามแข็งขืนด้วยการเชิดหน้าขึ้น แม้เสียงจะสั่นพร่า "คุณจะมาสั่งให้ผมรู้สึก... หรือไม่รู้สึกอะไรตามใจชอบไม่ได้" "ผมไม่ได้สั่ง" คินน์กระซิบชิดริมหู ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอจนรินทร์ต้องหดคอหนีด้วยความจั๊กจี้และวาบหวาม "แต่ผมกำลังขอร้อง... ในฐานะผู้ชายคนหนึ่งที่คลั่งรักโปรแกรมดื้อด้านคนนี้มานานเกินกว่าจะทนเก็บมันไว้ในโค้ดลับอีกต่อไปแล้ว" ประโยคสารภาพที่หลุดออกมาจากปากคนฟอร์มจัดอย่างคินน์ ทำให้รินทร์นิ่งค้างไปชั่วขณะ ความรู้สึกหน่วงหนับในอกที่สั่งสมมาจากการปะทะคารมกันนับครั้งไม่ถ้วน คลายตัวลงอย่างรวดเร็ว เหลือเพียงความอุ่นวาบที่แผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย รินทร์เม้มริมฝีปากแน่น ดวงตากลมโตไหวระริกด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน ทั้งเขินอาย โกรธนิดๆ ที่โดนหยอด และพ่ายแพ้อย่างราบคาบต่อความจริงใจที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความปากร้ายนั้น "คุณมัน... บ้าที่สุด" รินทร์พึมพำเบาๆ พร้อมกับหลบสายตา "ถ้าความบ้ามันทำให้ผมได้ข้ามเส้นความสัมพันธ์บ้าๆ นี่มาอยู่ตรงนี้ได้..." คินน์กระซิบชิดริมฝีปากนุ่มที่เผยอขึ้นเล็กน้อยจากการหอบหายใจ "ผมยอมบ้าไปตลอดชีวิตเลยดีกว่า" และก่อนที่รินทร์จะได้ทันโต้เถียงด้วยคำพูดคมคายใดๆ คินน์ก็ไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดมือ ร่างสูงตัดสินใจปิดกั้นบทสนทนาทั้งหมดด้วยการประคองใบหน้าเนียนให้เงยขึ้นรับสัมผัสที่รอคอยมาเนิ่นนาน ริมฝีปากอุ่นร้อนทาบทับลงมาอย่างนุ่มนวลแต่ทว่าหนักแน่นและเรียกร้องในคราวเดียวกัน สัมผัสที่เริ่มต้นด้วยความลังเลและตื่นเต้น ค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความลึกซึ้งและร้อนแรงตามจังหวะหัวใจที่เต้นตรงกัน รินทร์หลับตาลงปล่อยให้รสสัมผัสวาบหวามนี้กลืนกินความรู้สึกนึกคิดทั้งหมด มือเรียวที่เคยดันแผงอกอีกฝ่ายไว้ ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นกำสาบเสื้อเชิ้ตเนื้อดีของคินน์แน่นเพื่อยึดเหนี่ยวร่างตัวเองไม่ให้ลอยเคว้งคว้างไปกับบรรยากาศ ความรู้สึกที่ไร้ชื่อเรียก ถูกนิยามขึ้นใหม่ในค่ำคืนนี้ ผ่านสัมผัส ลมหายใจ และอุณหภูมิที่หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว ไม่มีอีกแล้วเจ้านาย ไม่มีอีกแล้วลูกน้อง มีเพียงคนสองคนที่ยอมจำนนต่อหัวใจของตัวเองอย่างหมดสภาพ ทว่า... ในวินาทีที่ความหอมหวานกำลังแผ่ซ่านไปทั่วทุกอณูความรู้สึก เสียงเคาะประตูดัง "ก๊อก ก๊อก" สองครั้งติดกันอย่างเร่งรีบ พร้อมกับเสียงเปิดประตูห้องทำงานที่ถูกผลักเข้ามาโดยไม่รอให้อذنุญาต ก็ดังแทรกขึ้นทำลายความเงียบงัน "คุณคินน์คะ เอกสารสรุปงบประมาณด่วนสำหรับประชุมพรุ่งนี้เช้า... อุ๊ย!" ร่างของเลขาฯ สาวหน้าห้องที่ก้าวเข้ามาพร้อมแฟ้มเอกสารในมือ ชะงักกึก ดวงเบิกกว้างด้วยความตกใจจนแฟ้มในมือแทบจะร่วงหล่นลงพื้น เมื่อภาพสะท้อนตรงหน้าคือท่านประธานหนุ่มผู้เคร่งขรึม กำลังยืนประชิดตัวและมีท่าทีแนบชิดเกินกว่าขอบเขตความเป็นเจ้านายลูกน้องกับโปรแกรมหนุ่มคนเก่งอย่างชัดเจน รินทร์สะดุ้งสุดตัว ผลักร่างของคินน์ให้ออกห่างอย่างแรงด้วยสัญชาตญาณ ใบหน้าขาวเนียนแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู หัวใจที่เคยเต้นระรัวด้วยความหวาน กลับกระหน่ำซัดด้วยความตกใจสุดขีดกับสถานการณ์เฉพาะหน้าที่คาดไม่ถึง คินน์ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่สบอารมณ์ นัยน์ตาคมกริบตวัดมองผู้บุกรุกด้วยความเย็นชาที่พร้อมจะแช่แข็งคนให้กลายเป็นจุลในทันที... หวังว่ารี้ดเดอร์จะฟินจิกหมอนกับความละมุนปนความแซ่บในตอนนี้กันนะคะ แล้วมาลุ้นต่อในตอนหน้าด้วยกันค่ะ! — หมอกไม้ไผ่