มาตรฐานของซีอีโอ

“นี่มันหมายความว่ายังไง... รินทร์?” เสียงทุ้มต่ำที่ลอดผ่านไรฟันของคินน์ไม่ได้ราบเรียบอย่างที่เจ้าตัวพยายามควบคุม มันเจือไปด้วยกระแสความหงุดหงิดที่พร้อมจะระเบิดได้ทุกเมื่อ นิ้วเรียวยาวภายใต้เสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนขึ้นถึงข้อศอกกำลังเคาะลงบนพื้นโต๊ะทำงานกระจกใสเสียงดัง *ก๊อก ๆ* เป็นจังหวะเดียวกับความดันในห้องประชุมใหญ่ที่พุ่งสูงขึ้นจนเกือบแตะจุดเดือด รินทร์ไม่ได้สะดุ้ง เขายังคงยืนกอดอกพิงสะโพกกับขอบโต๊ะประชุมด้วยท่าทางสบายจนน่าหมั่นไส้ ดวงตากลมโตสีนิลจ้องมองหน้าจอแท็บเล็ตในมือซีอีโอหนุ่มผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเนี๊ยบระดับโรคจิต ก่อนจะเงยขึ้นสบตาอีกฝ่ายตรง ๆ โดยไม่มีแววหวาดกลัวแม้แต่น้อย “หมายถึงฟังก์ชันการคัดกรองความรู้สึกของบอทเวอร์ชันล่าสุดค่ะท่านซีอีโอ หรือว่าสมองกลของบริษัทเราอัปเกรดจนอ่านภาษาคนไม่ออกแล้ว ถึงไม่เข้าใจว่าคำว่า ‘ใช้งานได้สมบูรณ์แบบ’ มันแปลว่าอะไร” รอยยิ้มมุมปากของโปรแกรมเมอร์หนุ่มช่างกวนประสาทเสียจนคินน์อยากจะคว้าแฟ้มเอกสารฟาดหน้ามนุษย์ตรงหน้าสักที สองปีที่ผ่านมาในฐานะผู้บริหารสูงสุด คินน์ไม่เคยเจอพนักงานคนไหนกล้าต่อปากต่อคำกับเขาด้วยน้ำเสียงประชดประชันและสายตาท้าทายเท่ารินทร์มาก่อนเลยสักคน “สมบูรณ์แบบงั้นเหรอ?” คินน์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบกวาดมองตัวเลขสถิติบนหน้าจอแท็บเล็ตด้วยความไม่สบอารมณ์ “โค้ดที่คุณเขียนขึ้นมาเพื่อคัดกรองความรู้สึกซึ้งกินใจจากคอมเมนต์ของลูกค้า แต่มันดันบล็อกทุกข้อความที่มีคำว่า ‘รัก’ หรือ ‘ชอบ’ ทิ้งหมดเกลี้ยง เพราะอัลกอริทึมงี่เง่าของคุณมองว่ามันคือ ‘สแปม’ แบบนี้รึเปล่าที่คุณเรียกว่าความสมบูรณ์แบบ!” บรรยากาศในห้องประชุมเงียบกริบจนได้ยินเสียงแอร์ทำงาน ทีมงานคนอื่น ๆ ที่นั่งอยู่มุมห้องต่างพากันกลั้นหายใจ ไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัว เพราะรู้ดีว่าเวลานี้พายุลูกใหญ่กำลังก่อตัวขึ้นแล้ว ทว่ารินทร์กลับถอนหายใจออกมาเบา ๆ อย่างเหลืออด เขายืดตัวตรง ก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะทำงานกระจกที่กั้นกลางระหว่างเขากับซีอีโอหนุ่ม จนระยะห่างลดลงเหลือเพียงแค่ไม่กี่คืบ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจาง ๆ เจือกลิ่นเปปเปอร์민ต์บนตัวคินน์ลอยเข้ามารบกวนประสาทสัมผัส แต่มันไม่ได้ทำให้รินทร์ถอยหลัง มีแต่จะยิ่งเชิดหน้าขึ้นท้าทาย “ถ้าท่านซีอีโอใช้วิจารณญาณที่ผ่านการกรองด้วยสมองไม่ใช่แค่อารมณ์ ท่านก็จะเห็นว่าฟังก์ชันนั้นถูกออกแบบมาเพื่อป้องกันความเสี่ยงจากบอทโจมตีในระบบไลฟ์สตรีมมิ่งช่วงเปิดตัวผลิตภัณฑ์ใหม่ต่างหากล่ะคะ” รินทร์ร่ายยาวด้วยน้ำเสียงฉะฉาน แววตาเป็นประกายวาววับด้วยความมั่นใจในฝีมือตัวเอง “มันเป็นมาตรการชั่วคราวเพื่อความปลอดภัย ไม่ใช่เพราะอัลกอริทึมงี่เง่าอย่างที่ท่านกล่าวหา ถ้าไม่อ่านรายละเอียดให้ครบถ้วนแล้วเอาแต่ใช้อารมณ์ตัดสิน ผมเกรงว่าตำแหน่งผู้บริหารระดับสูงของท่านอาจจะกำลังสะท้อนความบกพร่องทางไอคิวมากกว่าความสามารถในการบริหารนะคะ” *เพล้ง!* (ในความรู้สึกของคนทั้งห้อง) คินน์ชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกตะลึง ปากเก่ง! กล้าหาญ! และไร้ความเกรงกลัว! รินทร์คือสิ่งมีชีวิตประเภทเดียวที่กล้าวิจารณ์สติปัญญาของเขาต่อหน้าพนักงานนับสิบชีวิตแบบนี้ คินน์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แรงกดดันจากส่วนสูงและออร่าความน่าเกรงขามแผ่ซ่านจนอุณหภูมิในห้องดูลดฮวบลง เขาก้าวเข้ามาประชิดขอบโต๊ะฝั่งตรงข้าม โน้มใบหน้าหล่อเหลาที่เต็มไปด้วยความดุดันลงมาหาคนอวดดีที่ยังคงยืนยันคำเดิมด้วยสีหน้าไม่รู้ร้อนรู้หนาว “ปากดีนักนะรินทร์ คิดว่าตัวเองเก่งมากจนแตะต้องไม่ได้รึไง?” เสียงกระซิบต่ำลอดไรฟันของคินน์เต็มไปด้วยความคุกคาม แต่ในขณะเดียวกัน หัวใจเจ้ากรรมกลับเต้นรัวผิดจังหวะเมื่อใบหน้าหวานที่เชิดขึ้นท้าทายนั้นอยู่ใกล้แค่เอื้อม ผิวเนียนละเอียด ดวงตากลมโตที่สะท้อนเงาของเขาชัดเจน มันทำให้สมาธิที่เคยมีกระเจิงหายไปในพริบตา “ผมไม่ได้คิดว่าตัวเองแตะต้องไม่ได้ครับ... แต่ผมคิดว่าผลงานของผมมันพิสูจน์ตัวเองได้ดีกว่าคำวิจารณ์ไร้เหตุผลของคนบางคน” รินทร์สวนกลับทันควันโดยไม่ยอมหลบสายตา หัวใจดวงน้อยเต้นแรงจนแทบจะทะลักออกมานอกอกเมื่อความใกล้ชิดนี้มันเริ่มอันตรายเกินไป กลิ่นกายสะอาดผสมความเย่อหยิ่งของซีอีโอหนุ่มกำลังทำให้เขาเสียศูนย์ แต่ศักดิ์ศรีมันค้ำคออยู่ จะให้ก้มหัวยอมแพ้หรือ? ไม่มีทางเสียหละ “นี่คุณ...!” คินน์ยื่นมือออกไปหมายจะคว้าแขนเรียวเพื่อสั่งสอนให้รู้สำนึก แต่จังหวะนั้นเอง ประตูห้องประชุมกระจกฝ้าก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท พร้อมกับเสียงใสแจ๋วของเลขาหน้าห้องที่ดังแทรกเข้ามาขัดจังหวะความตึงเครียด “ท่านซีอีโอคะ! ทางบอร์ดบริหารเรียกประชุมด่วนค่ะ เกิดเรื่องใหญ่แล้ว... ระบบเซิร์ฟเวอร์หลักกำลังโดนเจาะข้อมูลค่ะ!” คินน์ชะงักมือที่กำลังจะคว้าข้อมือรินทร์ทันที เขาสบถเบา ๆ ในลำคอด้วยความหัวเสีย หันไปมองเลขาด้วยแววตาดุดันก่อนจะหันกลับมามองหน้าโปรแกรมเมอร์ปากเก่งที่ยืนกอดอกยิ้มเยาะอยู่ตรงหน้า “รอดตัวไปนะรินทร์...” คินน์กระซิบเสียงต่ำด้วยความเคืองแค้นปนเอ็นดูที่เขาเองก็ไม่อยากยอมรับ “งานนี้จบเมื่อไหร่ ผมจะคิดบัญชีกับคุณทั้งเรื่องโค้ดบ้า ๆ นี่ และเรื่องปากกล้า ๆ ของคุณด้วย เตรียมตัวรับมือไว้ให้ดีก็แล้วกัน!” พูดจบ ซีอีโอหนุ่มก็คว้าสูทพาดบ่าแล้วก้าวฉับ ๆ ออกจากห้องประชุมไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้รินทร์ยืนมองตามแผ่นหลังกว้างนั้นด้วยรอยยิ้มบาง ๆ ที่ซ่อนความรู้สึกปั่นป่วนแปลกประหลาดไว้ในอก *เชิญคิดบัญชีตามสบายเลยค่ะท่านซีอีโอ... เพราะคนอย่างรินทร์ ไม่เคยกลัวใครอยู่แล้ว!* *** ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะมาสัมผัสความปั่นป่วนชวนใจเต้นไปด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!