บั๊กในโค้ดคือปัญหา บั๊กในใจคือความวุ่นวาย

"ถ้าโค้ดชุดนี้พังก่อนเที่ยง คุณรินทร์เตรียมตัวหางานใหม่ได้เลยครับ" เสียงทุ้มต่ำที่ราบเรียบเย็นชาจนเกือบจะไร้อารมณ์ดังขึ้นเหนือศีรษะ รินทร์ไม่ต้องเงยหน้าขึ้นมองก็รู้ว่าเป็นใคร กลิ่นน้ำหอมกลิ่นซีดาร์ผสมความสะอาดแบบผู้ชายเนี้ยบกริบที่ลอยวนอยู่ในรัศมีหนึ่งเมตรนี้ มีอยู่คนเดียวเท่านั้นในบริษัทเดเวลอปเมนต์ซอฟต์แวร์ยักษ์ใหญ่แห่งนี้—ปกรณ์ หรือ 'คินน์' ซีอีโอหนุ่มไฟแรงผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเนี๊ยบและวาจาเชือดเฉือนยิ่งกว่ามีดโกน รินทร์สูดหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์ นิ้วเรียวชะงักจากการเคาะแป้นคีย์บอร์ดชั่วครู่ ก่อนจะหันกลับไปเผชิญหน้า รอยยิ้มการค้าถูกปั้นแต่งขึ้นบนใบหน้าเรียวสวยอย่างท้าทาย ดวงตากลมโตฉายแววพยศอย่างปิดไม่มิด "ขอบคุณสำหรับคำเตือนนะคะท่านประธาน แต่รบกวนถอยหลังไปสามก้าวด้วยค่ะ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงของคุณกำลังรบกวนอัลกอริทึมในสมองฉัน ทำให้การแก้บั๊กช้าลงไปตั้งสามวินาทีแน่ะ" คินน์เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง ร่างสูงในชุดสูทตัดเย็บเนี๊ยบกริบก้าวเข้ามาใกล้กว่าเดิมจนรินทร์ต้องเป็นฝ่ายเอนตัวหนีโดยอัตโนมัติ สันจมูกโด่งคมสันขยับเข้าใกล้ขณะที่ดวงตาคู่คมกวาดตามองหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่เต็มไปด้วยตัวเลขและโค้ดสีส้มแดงระเกะระกะ "ปากเก่งไม่เปลี่ยน" คินน์แค่นหัวเราะในลำคอ น้ำเสียงเยียบเย็นแต่แฝงความกรุ่นโกรธจางๆ "หวังว่าฝีมือคุณจะคมเหมือนปากนะรินทร์ โปรเจกต์นี้ไม่ได้มีไว้ให้เด็กฝึกงานมาเล่นขายของ ถ้าฟังก์ชันคัดกรองความรู้สึกของ AI ตัวนี้ล่มในงานพรีเซนต์กับนักลงทุนบ่ายนี้ คุณรู้ใช่ไหมว่าจะเกิดอะไรขึ้น" "รู้ค่ะ รู้จนขึ้นใจเลยล่ะ" รินทร์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แม้จะเตี้ยกว่าอีกฝ่ายอยู่ช่วงไหล่ แต่แววตาที่จ้องกลับไม่ได้มีความหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย "เพราะความคาดหวังระดับโปรเฟสชันแนลของคุณมันน่ารำคาญจนฉันอยากจะลาออกไปนอนเกาพุงอยู่ที่บ้านตั้งแต่วันแรกที่รับปากกาเซ็นสัญญาแล้วเหมือนกัน" บรรยากาศรอบตัวราวกับมีประกายไฟสパークแล่บออกมา รินทร์เกลียดความสมบูรณ์แบบที่อีกฝ่ายกดดันใส่ แต่น่าแปลก... ทุกครั้งที่คินน์เข้าใกล้ด้วยท่าทีดุดันแบบนี้ หัวใจเจ้ากรรมกลับเต้นผิดจังหวะอย่างไม่มีเหตุผล มันไม่ใช่ความกลัว แต่มันคือความเร้าใจประหลาดที่ทำให้เขาอยากเอาชนะผู้ชายคนนี้ให้ได้สักครั้ง คินน์จ้องมองริมฝีปากที่ขยับเถียงฉอดๆ นั้นด้วยแววตาที่ลึกล้ำขึ้นชั่วขณะ สัญชาตญาณดิบในตัวสั่งให้เขาอยากจะจัดการความดื้อรั้นนี้ให้สิ้นซากด้วยการปิดปากนั่นเสีย แต่สถานการณ์รอบตัวและภาระหน้าที่ค้ำคอทำให้ทำได้แค่เพียงขบกรามแน่น "งั้นก็พิสูจน์ให้ผมเห็นสิ" คินน์โน้มใบหน้าลงมาจนชิด กระซิบด้วยน้ำเสียงต่ำพร่าที่ทำให้แผ่นหลังของรินทร์เย็นวาบ "ทำให้ผมเห็นว่าคุณสมควรนั่งตรงนี้ ไม่ใช่แค่เก่งแต่พูด" พูดจบ คินน์ก็สะบัดตัวเดินจากไปทิ้งไว้เพียงความหงุดหงิดระคนว้าวุ่นที่ตีรวนอยู่ในอก รินทร์ทิ้งตัวลงนั่งหน้าจออีกครั้ง มือเรียวรัวแป้นพิมพ์ด้วยความเร็วสูงเพื่อปัดเป่าความปั่นป่วนในใจ ทว่าโค้ดที่ควรจะเรียงร้อยต่อกันอย่างไร้รอยต่อกลับมีจุดผิดพลาดซ้ำซาก บั๊กในระบบคอมพิวเตอร์อาจใช้เวลาแก้ง่ายๆ เพียงแค่ห้านาที แต่บั๊กความรู้สึกที่อีกฝ่ายทิ้งไว้ในใจตอนนี้... ดูท่าทางจะใช้เวลาชั่วชีวิตก็คงเคลียร์ไม่จบ เวลาผ่านไปเนิ่นนานจนเข็มนาฬิกาใกล้แตะเลขสิบสอง ความกดดันถาโถมเข้ามาจนหน้าผากของรินทร์มีเหงื่อซึมบางๆ ในที่สุด แถบสถานะการคอมไพล์โค้ดก็ขึ้นสีเขียวสมบูรณ์ รินทร์ถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก เอื้อมมือไปหยิบแก้วกาแฟขึ้นมาจิบเพื่อเตรียมตัวพริ้นต์เอกสารเข้าห้องประชุมใหญ่ ก๊อกๆ! เสียงเคาะประตูกระจกห้องทำงานดังขึ้นสองครั้งสั้นๆ รินทร์เงยหน้าขึ้นมองด้วยความแปลกใจ นึกว่าจะเป็นคินน์ที่กลับมาทวงงานอีกรอบ แต่ทว่า... บุคคลที่ผลักประตูเข้ามาพร้อมรอยยิ้มกริ่มและช่อดอกไม้ช่อใหญ่ในมือกลับไม่ใช่ซีอีโอหนุ่มจอมเผด็จการคนนั้น "ไงครับคนเก่ง ไม่ได้เจอกันนานเลยนะรินทร์" เสียงทุ้มคุ้นหูที่ดังขึ้นทำเอาเลือดในกายของรินทร์เย็นเฉียบ ช่อดอกไม้ถูกวางลงบนโต๊ะทำงานอย่างถือวิสาสะ พร้อมกับร่างสูงโปรดของ 'ธน ์' อดีตคนรักเก่าที่เดินเข้ามาประชิดตัวโดยที่รินทร์ไม่ทันได้ตั้งตั้งรับ ร่างบางผุกถอยหลังอัตโนมัติจนสะโพกชนเข้ากับขอบโต๊ะทำงาน และในจังหวะเสี้ยววินาทีนั้นเอง ประตูห้องทำงานด้านหลังก็เปิดผางออกอีกครั้ง พร้อมกับร่างของคินน์ที่เดินกลับมาสีหน้าถมึงทึงเพื่อจะทวงความคืบหน้า แต่กลับต้องชะงักกึกเมื่อเห็นภาพเบื้องหน้า—ภาพที่อดีตแฟนเก่ากำลังโน้มตัวลงมาประชิดตัวรินทร์อย่างสนิทสนม ดวงตาคมกริบของคินน์หรี่ลง รังสีความเย็นยะเยือกแผ่พุ่งออกมาจากตัวซีอีโอหนุ่มจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงทันที บรรยากาศตึงเครียดพุ่งทะยานถึงขีดสุดเมื่อคินน์ก้าวเข้ามาในห้องด้วยก้าวเท้าหนักหน่วง พร้อมกับเอ่ยเสียงลอดไรฟันด้วยความหึงหวงที่ซ่อนไว้ไม่มิด "นี่มันหมายความว่ายังไง... รินทร์?" ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความสัมพันธ์ที่ทั้งป่วนทั้งฟินนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะคะ