เมื่อความซึนถูกทำลาย

"ถ้าสมองของคุณคินน์ยังทำงานด้วยตรรกะพัง ๆ แบบนี้ ฉันแนะนำให้รีเซตระบบประสาทใหม่สักรอบนะคะ เผื่อรอยหยักมันจะกลับมาเข้าที่เข้าทาง" เสียงใสติดเหวี่ยงของรินทร์ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องประชุมใหญ่ ปลายปากกาในมือเรียวเคาะลงกับโต๊ะกระจกใสเป็นจังหวะเนิบนาบ แต่นัยน์ตากลับคมกริบราวกับใบมีดที่พร้อมเชือดเฉือนทุกคำพูดของคนตรงข้าม บรรยากาศรอบตัวตึงเครียดจนแทบจะหยิบจับเป็นรูปธรรม โปรเจกต์อัลกอริทึมคัดกรองความรู้สึกที่เขาทุ่มเทเขียนโค้ดมาแรมเดือนกำลังจะถูกพับ, ไม่ใช่เพราะมันมีข้อผิดพลาดทางเทคนิค แต่เป็นเพราะ ‘วิสัยทัศน์’ งี่เง่าของซีอีโอจอมเผด็จการที่นั่งกอดอกตีหน้าขรึมอยู่หัวโต๊ะต่างหาก คินน์ปรายตามองโปรแกรมเมอร์ปากเก่งที่กล้าต่อปากต่อคำกับเขาฉอด ๆ ตั้งแต่สิบนาทีแรก ร่างสูงในชุดสูทตัดเย็บเนียบกริบขยับตัวเล็กน้อย ความหงุดหงิดฉายชัดผ่านสันกรามที่ขบเข้าหากันแน่น แต่ลึก ๆ แล้ว เขากลับยอมรับกับตัวเองอย่างเงียบ ๆ ว่า ท่าทางเชิด ๆ กับดวงตาวาววับที่เต็มไปด้วยความดื้อรั้นนั้น... ดึงดูดสายตาเขาเสียยิ่งกว่ากราฟผลประกอบการไตรมาสล่าสุดเสียอีก "ปากเก่งขึ้นนะรินทร์" คินน์เอ่ยเสียงต่ำ น้ำเสียงทุ้มง้วนเจือแววคาดโทษเล็ก ๆ "กล้าดียังไงมาวิจารณ์การตัดสินใจของฉัน ในเมื่อโค้ดที่คุณเขียนมันยังมีช่องโหว่เรื่องการจัดการอารมณ์ผู้ใช้งาน" "ช่องโหว่ตรงไหนไม่ทราบคะ? หรือว่าอัลกอริทึมมันดันแม่นยำเกินไปจนไปจี้ 'จุดบอด' ในใจคุณคินน์เข้าล่ะคะ ถึงได้หาเรื่องตีตกมันอยู่ได้ทุกรอบ" รินทร์สวนกลับทันควันโดยไม่คิดจะหลบสายตา ร่างโปร่งลุกขึ้นยืนเต็มความสูงโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อยเพื่อกดดัน "อย่าเอาบรรทัดฐานความรู้สึกพัง ๆ ของตัวเองมาตัดสินระบบของฉันเลยค่ะ มันไม่Professional" "รินทร์!" คินน์กระแทกเสียงลุกขึ้นยืนตาม แรงกดดันจากร่างสูงใหญ่ทำให้บรรยากาศในห้องยิ่งร้อนระอุ เขาก้าวเข้าไปประชิดตัวอีกฝ่ายอย่างรวดเร็วชนิดที่รินทร์ไม่ทันตั้งตัว กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสานกับความเร่าร้อนที่แผ่ออกมาจากตัวซีอีโอหนุ่มทำเอาคนปากเก่งเผลอชะงักไปชั่ววินาที แต่มีหรือที่คนอย่างรินทร์จะยอมถอยหลังให้ เขาเชิดหน้าขึ้นสู้ สายตาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคมกريبของอีกฝ่ายอย่างไม่เกรงกลัว "ทำไมคะ? เถียงไม่ออกแล้วเหรอ หรือว่าฉันพูดจี้ใจดำ" คินน์กัดฟันกรอด ความอดทนที่สั่งสมมานานขาดผึ่ง ไม่ใช่เพราะความอวดดีของรินทร์ แต่เป็นเพราะความใกล้ชิดนี้กำลังทำให้หัวใจบ้า ๆ ของเขาเต้นผิดจังหวะจนควบคุมไม่ได้ และก่อนที่สติจะทันห้ามปราม มือหนาก็คว้าหมับเข้าที่ข้อมือบางของคนตรงข้ามแล้วกระชากเข้ามาประชิดตัวจนอกแทบชนกัน "ใช่! ฉันกำลังหงุดหงิด!" คินน์หลุดปากตะzอกออกมาด้วยความลืมตัว ดวงตาคมวาวโรจน์ด้วยเพลิงอารมณ์ที่ซ่อนไว้ "แล้วก็ไม่ได้หงุดหงิดเรื่องงานด้วย! แต่หงุดหงิดที่คุณเอาแต่ใจตัวเอง ดื้อด้าน ไม่ยอมดูแลตัวเอง ยัยโปรแกรมเมอร์หัวรั้นที่ชอบอดนอนจนหน้าซีดเป็นไก่ต้มเนี่ย... รู้ตัวบ้างไหมว่ามีคนเขาเป็นห่วงจนแทบจะบ้าอยู่แล้ว!" ห้องประชุมทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบกริบราวกับถูกกดปุ่มหยุดเวลา รินทร์เบิกตากว้าง ค้างไปสนิท สมองที่เคยประมวลผลโค้ดซับซ้อนได้อย่างรวดเร็วกลับชัตดาวน์กะทันหัน หัวใจดวงน้อยกระหน่ำเต้นโครมครามจนแทบทะลุกระดูกซี่โครง ความร้อนผ่าวพุ่งขึ้นมาเกาะกุมสองข้างแก้มอย่างห้ามไม่อยู่ คำพูดแสดงความเป็นเจ้าของที่หลุดออกมาจากปากผู้ชายปากแข็งอย่างคินน์... มันชัดเจนเสียจนไม่มีพื้นที่ให้แก้ตัวอีกต่อไป คินน์เองก็เพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองเพิ่งพูดอะไรออกไป สันกรามคมสันขยับน้อย ๆ แววตาที่เคยดุดันแปรเปลี่ยนเป็นความตื่นตระหนกแกมจำนน เขายังคงตรึงข้อมือบางไว้แน่นราวกับกลัวว่าอีกฝ่ายจะหายวับไปกับตา ความเงียบระหว่างพวกเขามีเพียงเสียงลมหายใจที่กระชั้นถี่และจังหวะหัวใจที่เต้นรัวเร็วจนแทบจะประสานเป็นเสียงเดียวกัน รินทร์เม้มปากแน่น ความรู้สึกแปลกประหลาดแล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย ความซึนเดระของซีอีโอหนุ่มที่เขาล้อเลียนมาตลอด ในนาทีนี้กลับถูกพังทลายลงด้วยคำพูดประโยคเดียว—ประโยคที่สั่นคลอนความรู้สึกของเขาจนตั้งรับไม่ทัน "คุณ... พูดว่าอะไรนะคะ?" รินทร์ถามย้ำเสียงแผ่ว ความมั่นใจทั้งหมดที่มีเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความสั่นไหวในน้ำเสียงที่เจ้าตัวก็ห้ามไม่อยู่ คินน์ก้มมองคนในอ้อมแขน สายตาที่ทอดมองอ่อนโยนลงโดยไม่รู้ตัว นิ้วโป้งเผลอไล้เบา ๆ บนข้อมือบางอย่างปลอบประโลม ริมฝีปากหยักยกยิ้มมุมปากอย่างจำนนต่อความรู้สึกของตัวเองเป็นครั้งแรก "ฉันบอกว่า..." คินน์โน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมหูด้วยน้ำเสียงที่ทรงพลังและจริงจังที่สุดในชีวิต "...ฉันไม่อนุญาตให้ใครมาทำให้คุณเหนื่อยแบบนี้อีกแล้ว รวมทั้งตัวคุณเองด้วย รินทร์" ทว่า ในจังหวะที่หัวใจของทั้งคู่กำลังจะหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวผ่านสายตาคู่คมที่จ้องลึกเข้ามา ประตูห้องประชุมกลับถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท พร้อมกับเสียงใสแจ๋วของเลขานุการสาวที่วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา "คุณคินน์คะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ เซิร์ฟเวอร์หลักของระบบกำลังจะล่มเพราะมีแฮกเกอร์ไม่ทราบฝ่ายพยายามเจาะข้อมูลเข้ามา!" คินน์ผละออกจากรินทร์อย่างรวดเร็วด้วยสัญชาตญาณนักบริหาร นัยน์ตากลับมาคมกริบทันที แต่ก่อนที่เขาจะหันไปสั่งการ รินทร์กลับดึงข้อมือของเขาไว้ ปลายจมูกรั้นเชิดขึ้นเล็กน้อย นัยน์ตาวาวโรจน์ด้วยความท้าทายที่กลับมาเต็มเปี่ยม พร้อมรอยยิ้มมุมปากที่ทำให้ซีอีโอหนุ่มถึงกับใจกระตุก "เรื่องเคลียร์ใจเก็บไว้ก่อนนะคะคุณซีอีโอ... ตอนนี้ได้เวลาไปตบเกรียนแฮกเกอร์อวดดีให้รู้สำนึกกันก่อนดีกว่าค่ะ!" — หมอกไม้ไผ่ค่ะ