ความลับใต้เงาอัลกอริทึม

เสียงเคาะแป้นพิมพ์คีย์บอร์ดในยามวิกาลดังระรัวราวกับจะประกาศสงครามกับความเงียบงัน รินทร์ปรายตามองนาฬิกาดิจิทัลที่มุมขวาบนของหน้าจอ มันฟ้องเวลาตีสองสิบห้านาที ทว่าสมองของเขากลับตื่นตัวยิ่งกว่าตอนดื่มเอสเพรสโซช็อตคู่เสียอีก หน้าจอคอมพิวเตอร์กำลังฉายโค้ดโปรแกรมแถวแล้วแถวเล่าที่ซับซ้อนเกินกว่าจะเป็นโปรเจกต์คัดกรองความรู้สึกทั่วไป ดวงตากลมโตหรี่ลงอย่างใช้ความคิด นิ้วเรียวชะงักค้างอยู่เหนือแป้น เมื่ออัลกอริทึมตัวหนึ่งสะดุดตาเข้าอย่างจัง มันไม่ใช่โค้ดสำหรับการวิเคราะห์พฤติกรรมผู้ใช้งานตามปกติ แต่มันคือชุดคำสั่งเข้ารหัสลับระดับสูงที่ถูกฝังไว้ลึกที่สุดในเซิร์ฟเวอร์หลักของบริษัท รินทร์เม้มริมฝีปากแน่น ความรู้สึกสงสัยพุ่งพล่านจนยากจะกดให้ดับลงได้ เขากดคลิกเมาส์เปิดไฟล์ที่มีชื่อรหัสว่า *'Project_Aegis_V0.1'* ซึ่งควรจะเป็นความลับสุดยอดที่แม้แต่หัวหน้าแผนกไอเอก็ไม่มีสิทธิ์เข้าถึง แต่ด้วยความอัจฉริยะที่บ้าบิ่นเป็นทุนเดิม รินทร์กลับเจาะผ่านระบบป้องกันสามชั้นเข้ามาได้อย่างง่ายดาย หรือพูดให้ถูก... เหมือนมีใครจงใจทิ้งร่องรอยให้เขาตามหาต่างหาก หน้าจอสีดำสนิทปรากฏหน้าต่างป๊อปอัพขึ้นมา มันคือไฟล์บันทึกเสียงและวิดีโอที่ถูกบันทึกไว้เมื่อหเดือนก่อน ภาพที่ปรากฏบนจอทำให้ลมหายใจของรินทร์สะดุดกึก ร่างสูงโปรดของคินน์ ซีอีโอหนุ่มผู้เนี๊ยบกริบและปากร้าย ปรากฏอยู่บนจอด้วยสภาพที่ต่างจากยามปกติอย่างสิ้นเชิง เนคไทไหมพรมถูกกระชากจนหลุดลุ่ย เสื้อเชิ้ตสีขาวปลดกระดุมออกสองเม็ดเผยให้เห็นผิวเนื้อเนียนและลาดไหล่กว้าง ดวงตาคมกริบทอประกายความเคร่งเครียดอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน ขณะกำลังจ้องมองตรงมายังเลนส์กล้อง ราวกับเขากำลังมองหน้า'รินทร์'อยู่จริงๆ *(“ถ้ารินทร์เปิดมาเจอไฟล์นี้... แสดงว่านายเก่งกว่าที่ฉันคิดไว้นะ โปรแกรมเมอร์ตัวแสบ”)* เสียงทุ้มต่ำที่ลอดผ่านลำโพงออกมานั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความนัยบางอย่างที่ทำให้หัวใจของรินทร์กระตุกวูบ "บ้าจริง..." รินทร์พึมพำกับตัวเอง ใบหน้าหวานร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ ทั้งที่ในห้องเปิดแอร์เย็นเฉียบ เขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก นิ้วมือเริ่มสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อวิดีโอบนจอเล่นต่อไป ในวิดีโอ คินน์ไม่ได้พูดเรื่องธุรกิจเลยแม้แต่น้อย สิ่งที่ซีอีโอหนุ่มกำลังพูดถึงกลับเป็นอัลกอริทึมที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อ... 'วิเคราะห์อัตราการเต้นของหัวใจและม่านตาของรินทร์' ทุกครั้งที่พวกเขาปะทะคารมกันในห้องประชุม ทุกครั้งที่คินน์เอמהคำพูดเชือดเฉือนมาใช้กลบเกลื่อนความใกล้ชิด ทุกตัวเลขและกราฟฟิกที่วิ่งพล่านบนจอในเวลานั้น คือการพิสูจน์ว่าผู้ชายที่เย็นชาและหยิ่งผยองคนนั้น กำลังแอบบันทึกทุกรายละเอียดทางความรู้สึกของเขาไว้ทั้งหมด! "โรคจิตชัดๆ..." รินทร์กัดฟันกรอด ความรู้สึกโกรธปะปนกับความวูบวาบแปลกประหลาดตีรวนอยู่ในอก เขาคิดว่าตัวเองเป็นผู้ควบคุมเกมในโปรเจกต์นี้มาตลอด แต่ที่ไหนได้ เขากลับตกเป็นเหยื่อในตารางคำนวณความรู้สึกที่คินน์ออกแบบขึ้นมาเองตั้งแต่ต้น แอ๊ด... เสียงเปิดประตูห้องทำงานดังขึ้นแผ่วเบา ท่ามกลางความเงียบสงัดของยามวิกาล รินทร์สะดุ้งสุดตัว รีบกดปิดหน้าจอแทบไม่ทัน แต่ยังไม่ทันที่ปลายนิ้วจะได้แตะปุ่มปิดเครื่อง ร่างสูงใหญ่คุ้นเคยของเจ้าของชื่อก็ก้าวเข้ามาประชิดตัวเสียแล้ว กลิ่นน้ำหอมแบรนด์โปรดเจือกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยมาแตะจมูก พร้อมกับท่อนแขนแข็งแรงที่เอื้อมมาค้ำยันโต๊ะทำงานไว้ทั้งสองข้าง กักตัวรินทร์ให้อยู่ในอ้อมกอดโดยปริยาย "ดึกดื่นค่ำคืนขนาดนี้ โปรแกรมเมอร์คนเก่งกำลังทำความสะอาดโค้ด... หรือกำลังแอบดูความลับของคนอื่นอยู่กันแน่ครับ" เสียงทุ้มกระซิบชิดริมใบหู ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดต้นคอทำให้รินทร์ขนลุกซู่ รินทร์รีบหันขวับกลับไปเผชิญหน้า ดวงตากลมโตตวัดมองคนตัวสูงกว่าอย่างไม่เกรงกลัว แม้หัวใจจะเต้นโครมครามจนแทบกระเด็นออกมานอกอกก็ตามที "คุณคินน์! เข้ามาห้องคนอื่นโดยไม่เคาะประตูกาลเทศะอยู่ตรงไหนไม่ทราบครับ?" รินทร์เชิดหน้าขึ้น เอ่ยสวนกลับด้วยน้ำเสียงเย้ยหยันเพื่อกลบเกลื่อนความตื่นตระหนก "แล้วไอ้ความลับที่คุณภูมิใจนักหนานี่... มันทumท่าเหมือนกลัวคนอื่นไม่รู้มากกว่ามั้งครับ ถึงได้ปล่อยช่องโหว่ให้ผมเจาะเข้ามาได้ง่ายๆ แบบนี้" คินน์ชะงักไปนิด ดวงตาคมกริบหรี่ลงเล็กน้อย มุมปากหยักยกยิ้มขึ้นเป็นรอยยิ้มร้ายกาจที่รินทร์คุ้นเคยดี แต่วันนี้มันกลับดูอันตรายกว่าทุกครั้ง "ฉลาดเป็นกรดสมกับที่เป็นลูกรักอัลกอริทึม" คินน์โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน รินทร์ต้องผ้นหน้าหนีเล็กน้อยแต่ถูกมือหนาคว้าปลายคางมนไว้ บังคับให้สบตาตรงๆ "แต่รู้ไหมรินทร์... บางทีการรู้ความลับมากเกินไป นายอาจจะต้องจ่ายค่าตอบแทนด้วยอะไรที่มันแพงกว่าที่คิดนะ" "ปล่อยนะ! คุณไม่มีสิทธิ์มา..." ประโยคต่อว่าถูกกลืนหายไปในลำคอทันที เมื่อจู่ๆ หน้าจอคอมพิวเตอร์ที่รินทร์เพิ่งปิดไป กลับถูกระบบอัตโนมัติเปิดขึ้นมาอีกครั้ง ภาพวิดีโอท่อนสุดท้ายที่คินน์สารภาพบางอย่างเกี่ยวกับตัวรินทร์เล่นวนซ้ำขึ้นมากลางดึกสงัด และก่อนที่รินทร์จะทันได้ตั้งตัว เสียงแจ้งเตือนจากระบบรักษาความปลอดภัยของตึกก็ดังลั่นขึ้น พร้อมกับไฟฉุกเฉินสีแดงที่สาดส่องเข้ามาทางกระจกห้องทำงาน— มีคนกำลังพยายามพังประตูห้องเข้ามาจากด้านนอก! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะมาสัมผัสความปั่นป่วนชวนใจเต้นไปด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!