ความอิจฉาในคราบคำติเตียน

เสียงหัวเราะคิกคักที่ดังลอดออกมาจากมุมชงกาแฟประจำออฟฟิศ ไม่ได้สร้างความสำราญใจให้ใครบางคนที่กำลังนั่งสบถเงียบๆ อยู่หลังโต๊ะกระจกใสเงาวับเลยแม้แต่น้อย คินน์กดปลายปากกาลงบนกระดาษเอกสารด้วยแรงที่มากเกินความจำเป็น จนเส้นหมึกราคาแพงเกือบทะลุทะลวงกระดาษแผ่นนั้น สายตาคมกริบดั่งใบมีดโกนของซีอีโอหนุ่มละออกจากหน้าจอคอมพิวเตอร์เป็นรอบที่ห้าในเวลาไม่ถึงสิบนาที ภาพที่สะท้อนผ่านกระจกเงาคือรินทร์—โปรแกรมเมอร์ปากเก่งตัวแสบของบริษัท—กำลังยืนเอียงคอฟังอะไรบางอย่างจาก ‘กรณ์’ หัวหน้าทีมการตลาดคนใหม่ รอยยิ้มบางเบาที่มักจะสงวนไว้ใช้กวนประสาทเขาเท่านั้น ตอนนี้กลับถูกหยิบยื่นให้ผู้ชายอีกคนอย่างง่ายดายแถมยังดูมีความสุขเสียเต็มประดา “จะสิงร่างกันอยู่แล้วมั้งนั่น” คินน์พึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงที่ต่ำทุบจนเกือบเป็นเสียงคำรามในลำคอ ความหงุดหงิดพุ่งพล่านขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ—ไม่สิ เขารู้สาเหตุดีแต่มันน่าหงุดหงิดกว่าตรงที่เขาไม่อยากยอมรับมันต่างหาก ติ๊ด! เสียงเปิดประตูห้องทำงานดังขึ้นเบาๆ พร้อมกับการก้าวเข้ามาของต้นเหตุแห่งความรำคาญใจ รินทร์เดินถือแฟ้มเอกสารลับชิ้นสุดท้ายเข้ามาด้วยท่าทางสบายๆ ใบหน้าหวานเชิดขึ้นเล็กน้อยตามนิสัยที่ไม่เคยคิดจะก้มหัวให้ใคร แม้แต่กับเจ้านายจอมเผด็จการอย่างเขา “เอกสารสรุปอัลกอริทึมเวอร์ชันล่าสุดครับท่านซีอีโอ” รินทร์วางแฟ้มลงบนโต๊ะกระแทกเบาๆ พอเป็นพิธี “ผมตรวจทานรอบสุดท้ายแล้ว ไม่มีข้อผิดพลาด... หรือถ้าคุณคินน์ยังมีตาอัจฉริยะที่มองหาข้อบกพร่องเจออีก ก็เชิญติเตียนได้ตามสบายเลยนะครับ” คำพูดจิกกัดเล็กๆ ที่มาพร้อมกับดวงตากลมโตเป็นประกายระยิบระยับ ชวนให้คินน์อยากจะดึงตัวคนพูดมาเขย่าแรงๆ ให้หายหมั่นไส้เสียจริงๆ “ดูอารมณ์ดีเหลือเกินนะรินทร์” คินน์เอนหลังพนักเก้าอี้ ปลดกระดุมเสื้อสูทเม็ดบนออกเพื่อระบายความอุ่นร้อนที่ตีรวนขึ้นมาในอก สายตาดุๆ กวาดมองร่างโปร่งตั้งแต่หัวจรดเท้า “ว่างมากจนต้องไปยืนวิเคราะห์ระบบการชงกาแฟให้ทีมอื่นเขาฟังด้วยหรือไง งานการไม่มีทำแล้วหรือไงครับโปรแกรมเมอร์คนเก่ง” รินทร์เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง รอยยิ้มยั่วเย้าปรากฏขึ้นที่มุมปากทันทีที่ได้ยินน้ำเสียงกระเง้ากระงอดนั้น แม้เจ้าตัวจะพยายามกลบเกลื่อนมันด้วยมาุกขรึมก็ตาม “อ๋อ คุณหมายถึงตอนที่ผมคุยกับคุณกรณ์เหรอครับ” รินทร์จงใจลากเสียงยาว ลอบสังเกตปฏิกิริยาของคนตรงข้ามที่ขมวดคิ้วมุ่นทันทีที่เอ่ยชื่อนั้น “พี่กรณ์เขาน่ารักดีนะครับ ชวนคุยเก่งแถมยังใจดี ไม่เห็นเหมือนใครบางแถวนี้ที่เปิดปากมาทีไรก็มีแต่คำพูดพ่นไฟใส่วันละสามเวลาหลังอาหาร” “รินทร์!” คินน์เผลอหลุดเสียงดังลั่น ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงจนโต๊ะทำงานแทบสั่นสะเทือน ความหึงหวงที่พยายามกดทับไว้ระเบิดออกผ่านแววตาที่วาวโรจน์ “คุณกล้าดียังไงไปชมผู้ชายคนอื่นต่อหน้าผม แถมยังทำตัวสนิทสนมกับคนเพิ่งเข้ามาทำงานได้ไม่ถึงอาทิตย์เนี่ยนะ ลืมไปแล้วหรือไงว่าใครเป็นคนเซ็นอนุมัติเงินเดือนให้คุณ” “อูuว... เริ่มใช้อำนาจบาทใหญ่ข่มขู่ลูกน้องแล้วเหรอครับเนี่ย” รินทร์ก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวเมื่อร่างสูงใหญ่เดินอ้อมโต๊ะทำงานเข้ามาประชิด แต่แววตากลับไม่มีความเกรงกลัวเลยสักนิด มีแต่ความท้าทายที่ชวนให้หัวใจคนมองเต้นผิดจังหวะ “เงินเดือนคุณจ่ายก็จริง แต่ความสุขส่วนตัวของผม ผมเลือกเองได้ครับคุณคินน์” บรรยากาศในห้องทำงานกว้างขวางพลันแคบลงถนัดตา ระยะห่างระหว่างทั้งคู่เหลือเพียงแค่ก้าวเดียว กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นกาแฟจางๆ ลอยวนอยู่รอบตัว จนรินทร์เผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว เมื่อมือหนาเอื้อมมาคว้าขอบโต๊ะทำงาน กักตัวเขาไว้ตรงกลางระหว่างแผงอกแกร่งกับขอบไม้ คินน์โน้มใบหน้าลงมาต่ำ สายตาคมกราบกรานมองริมฝีปากที่เอาแต่ต่อล้อต่อเถียงไม่หยุดหย่อน ความหงุดหงิดเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความร้อนรุ่มที่แล่นริ้วไปทั่วผิวหนัง ปากร้ายๆ มักจะพ่นคำพูดเชือดเฉือนเสมอเวลาที่เขาควบคุมความรู้สึกตัวเองไม่ได้ “ปากเก่งนักนะ” คินน์กระซิบเสียงต่ำชิดริมฝีปาก ลลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดพวงแก้มเนียน “อยากรู้จนักว่าถ้าผมตัดสิทธิ์คุณจากการเข้าห้องเซิร์ฟเวอร์ส่วนตัว แล้วให้ไปนั่งทำงานอยู่หน้าโต๊ะผมตลอดเวลา... คุณจะยังยิ้มระรื่นให้คนอื่นได้อยู่อีกไหม” “คุณมันเผด็จการ! ไม่มีเหตุผลเอาเสียเลย!” รินทร์หน้าแดงก่ำ ไม่แน่ใจว่าเป็นเพราะความโกรธหรือเพราะระยะประชิดที่ใกล้เกินไปจนหัวใจเต้นโครมคราม “เรื่องอะไรผมต้องไปนั่งหน้าโต๊ะคุณ ปรึกษางานกับคนอื่นก็ไม่ได้ ผูกขาดความเป็นเจ้าของหรือไงเล่า!” “ใช่... ผมกำลังผูกขาด” คำสารภาพที่หลุดออกมาจากริมฝีปากหยักลึก ทำเอาห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัน คินน์ชะงักไปนิดเมื่อรู้ตัวว่าพูดอะไรออกไป แต่ดวงตาคู่นั้นไม่มีความลังเลเลยแม้แต่น้อย มีแต่ความดื้อรั้นและจริงจังจนน่ากลัว “จำใส่สมองอันปราดเปรื่องของคุณไว้รินทร์ ว่าผมไม่ชอบให้ใครหน้าไหนมามองคุณด้วยสายตาแบบที่ไอ้กรณ์มันมอง... และผมก็ยิ่งเกลียดเวลาที่คุณไปส่งยิ้มหวานให้ใครที่ไม่ใช่ผม” รินทร์เบิกตากว้าง หัวใจกระหน่ำเต้นรัวรากับมีกลองชุดมาตีอยู่ข้างใน ความซึนเดระของซีอีโอหนุ่มตรงหน้ามักจะมีวิธีทำให้เขาจนมุมด้วยคำพูดตรงไปตรงมาแบบนี้เสมอ ปากบอกว่าเกลียด แต่การกระทำและการแสดงออกกลับตะโกนคำว่าหึงหวงออกมาดังลั่น ก่อนที่รินทร์จะทันได้คิดคำพูดคมคายมาโต้กลับเพื่อรักษาฟอร์ม เสียงเคาะประตูก็รัวเร็วและดังขึ้นขัดจังหวะความหวานปนพายุอารมณ์เสียก่อน ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! “ท่านซีอีโอครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับระบบอัลกอริทึมหลักที่เชื่อมกับฐานข้อมูลลูกค้าต่างประเทศกำลังโดนเจาะระบบจากภายนอก หน้าจอคอนโซลขึ้นเตือนสีแดงแจ๋เลยครับ!” เสียงร้อนรนของพนักงานฝ่ายไอทีที่ตะโกนแทรกเข้ามาหน้าประตู ทำให้คินน์ต้องผละถอยห่างจากร่างโปร่งอย่างจำยอม ใบหน้าคมเข้มกลับมาเคร่งขรึมและเย็นชาขึ้นในพริบตาเดียว แววตาดุดันหันไปมองหน้าจอคอมพิวเตอร์หลักที่เริ่มส่งเสียงเตือนภัย รินทร์สูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ เพื่อเรียกสติที่กระเจิงไปให้กลับคืนมา ความตึงเครียดเมื่อครู่อันตรธานหายไป ถูกแทนที่ด้วยสัญชาตญาณของโปรแกรมเมอร์มืออาชีพที่พร้อมจะลุยงานหนักทันที “เห็นไหมล่ะครับ” รินทร์เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มมั่นใจกลับมาประดับบนเรียวปากอีกครั้ง “มัวแต่มานั่งหึงผมอย่างไร้สาระ ระบบงานจะพังคามืออยู่แล้ว... เชิญครับท่านซีอีโอ ไปพิสูจน์ฝีมือกันหน่อยว่าคุณจะแก้ปัญหานี้ยังไงโดยไม่มีผมช่วย” คินน์ปรายตามองคนปากเก่งที่เดินนำลิ่วออกไปที่ประตูด้วยความหมั่นไส้ระคนเอ็นดู มุมปากหยักกระตุกยิ้มขึ้นบางๆ อย่างยอมจำนนต่อเสน่ห์ที่ร้ายกาจเกินต้านทาน แต่ทว่า... ในวินาทีที่รินทร์เอื้อมมือไปบิดลูกบิดประตูเพื่อจะเปิดออกไปเผชิญหน้ากับวิกฤตข้างนอก ประตูบานใหญ่กลับถูกกระชากเปิดผางเข้ามาจากด้านนอกเสียก่อน แรงผลักนั้นทำให้รินทร์เซถอยหลังกลับมาชนเข้ากับแผงอกของคินน์ที่ยืนประชิดอยู่ด้านหลังพอดี และร่างของบุคคลที่ไม่คาดคิดว่าจะมาปรากฏตัวที่นี่ในเวลานี้ ก็ก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบที่ชวนให้ไขสันหลังวาบหวิว... ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความซึนและเคมีที่ร้อนแรงของคินน์และรินทร์นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!