สายลมที่เปลี่ยนทิศ

“เจ้าคิดว่าหมากกระดานนี้... ใครกันแน่ที่เป็นผู้คุมเกม?” เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจของฮ่องเต้เฟยหลงดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องทรงอักษร หลินเฟยอวี่ชะงักมือที่กำลังถือหมากสีขาวค้างไว้กลางอากาศ นางไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองบุรุษผู้กุมชะตากรรมของแผ่นดิน แต่กลับจ้องมองเพียงตารางหมากไม้จันทน์ที่ดูราวกับสมรภูมิรบจำลอง “ผู้ที่วางหมากย่อมคิดว่าตนคุมเกมเพคะ” เฟยอวี่ตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแฝงความนัย “แต่ในยามที่ลมเปลี่ยนทิศ หมากที่ถูกวางไว้อาจกลายเป็นศัสตราที่ย้อนกลับมาทิ่มแทงผู้เล่นเสียเอง” เฟยหลงก้าวเข้ามาใกล้จนแผ่นหลังของนางสัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากร่างกายของเขา กลิ่นหอมจางๆ ของไม้กฤษณาและกลิ่นอายของบุรุษที่ผ่านการฆ่าฟันทำให้นางต้องเกร็งกล้ามเนื้อโดยสัญชาตญาณ มือแกร่งของเขาเอื้อมมาหยิบหมากสีดำจากปลายนิ้วนางไปวางลงที่จุดตายของกระดานอย่างแผ่วเบา ทว่าหนักแน่น “เจ้าดูรอบคอบนัก... ราวกับคนที่เคยเดินบนคมมีดมานับครั้งไม่ถ้วน” เฟยหลงโน้มตัวลงมาจนริมฝีปากอยู่ห่างจากใบหูนางเพียงคืบ ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวแก้มที่นวลเนียน “หญิงสาวที่เติบโตในหอคอยงาช้างของตระกูลขุนนางทั่วไป คงไม่มองการแก้แค้นเป็นเรื่องของหมากรุกเช่นเจ้า” เฟยอวี่ขยับกายถอยห่างออกมาหนึ่งก้าวอย่างเป็นธรรมชาติ นางหมุนตัวเผชิญหน้ากับเขา ดวงตากลมโตนิ่งสนิทราวกับผิวน้ำที่ไม่มีวันสั่นไหว แม้ในใจจะเต้นระรัวราวกับกลองศึกที่ถูกรัวเร่ง “ในเมื่อข้าถูกส่งตัวมาเพื่อถวายงานในฐานะหมากตัวหนึ่ง หากไม่รู้จักวิธีการเดินให้เป็นเลิศ... เกรงว่าหมากตัวนี้คงถูกกำจัดทิ้งไปตั้งแต่วันแรกที่เหยียบเข้าสู่วังหลวงแล้วเพคะ” ฮ่องเต้หรี่ตาลง มองลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่ซ่อนความลับไว้มหาศาล เขาไม่ได้ต้องการคำตอบที่งดงาม แต่เขากำลังมองหา ‘ความจริง’ ที่ซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากของหญิงสาวผู้เรียบร้อยผู้นี้ สนมเอกจางลี่อาจคิดว่านางเป็นเพียงดอกไม้ไร้พิษภัยที่รอวันเหี่ยวเฉา แต่สำหรับเฟยหลง... นางคือเสี้ยนหนามที่แหลมคมยิ่งกว่าดาบที่เขาสั่งตีขึ้นเสียอีก “หมากตัวที่น่าสนใจ... มักจะเป็นหมากที่ยอมทำลายกระดานทิ้งหากมันไม่เหลือทางรอด” เขาแค่นยิ้มที่มุมปาก มือแกร่งเชยคางนางขึ้นอย่างถือสิทธิ์ “เจ้ากำลังรอให้ลมเปลี่ยนทิศ... หรือเจ้าเป็นคนเป่าลมนั้นด้วยตัวเองกันแน่?” เฟยอวี่ไม่หลบสายตา นางฉีกยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยจริตมารยา แต่ทว่าเย็นเยียบ “ลมย่อมพัดไปตามแรงเหวี่ยงของชะตาเพคะ ฝ่าบาทเองก็ทรงเป็นผู้กำหนดทิศทางลมมิใช่หรือ? หากหม่อมฉันจะกล้าหาญเพียงนั้น ก็คงเป็นเพียงแค่คนรับใช้ที่ทำตามพระประสงค์เท่านั้น” บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนแทบจะตัดขาดได้ สนมเอกจางลี่ที่กำลังรอฟังข่าวจากสายลับหน้าประตูห้องทรงอักษรแทบหยุดหายใจ นางรู้ดีว่าหากฮ่องเต้เริ่มสนใจในตัวนางจิ้งจอกนี่มากเกินไป ตำแหน่งสนมเอกที่นางถือครองอยู่อาจสั่นคลอน ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของขันทีคนสนิทก็ดังขึ้นจากด้านนอกพร้อมรายงานด้วยความตื่นตระหนก “ฝ่าบาท! เกิดเหตุวุ่นวายที่ตำหนักเย็นพ่ะย่ะค่ะ! มีคนพบจดหมายลับที่ประทับตราประจำตระกูลหลินในห้องบรรทมของสนมเอกจางลี่!” เฟยหลงปล่อยคางเฟยอวี่ทันที สายตาของเขาเปลี่ยนจากความหลงใหลชั่ววูบกลายเป็นความเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลก ส่วนเฟยอวี่นั้น... นางยังคงรอยยิ้มเดิมไว้ แต่ในดวงตามีประกายแห่งความสะใจที่สว่างวาบขึ้นเพียงชั่วเสี้ยววินาที “ดูเหมือนลมจะเปลี่ยนทิศเร็วกว่าที่หม่อมฉันคิดนะเพคะ” เฟยอวี่เอ่ยกระซิบเบาๆ ฮ่องเต้หันมาจ้องหน้านางอีกครั้ง คราวนี้ดวงตาของเขาสะท้อนความน่าสะพรึงกลัวที่นางคาดไม่ถึง “เจ้าวางแผนนี้มาตั้งแต่วันที่เข้าวังสินะ... แต่จงจำไว้ หลินเฟยอวี่ หมากที่คิดว่าคุมเกมได้ หากเดินพลาดแม้เพียงก้าวเดียว... ข้าคนนี้แหละที่จะเป็นคนสังหารเจ้าด้วยมือของข้าเอง” เขาสะบัดชายเสื้อเดินออกไปอย่างรวดเร็วทิ้งให้นางยืนอยู่เพียงลำพัง ทว่าในจังหวะที่เขากำลังจะพ้นประตูไปนั้น เขากลับหันมามองนางอีกครั้งด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา “และหากจดหมายนั้นเป็นของปลอม... เจ้าก็เตรียมตัวรับโทษทัณฑ์ฐานหลอกลวงเบื้องสูงได้เลย” ประตูห้องปิดลงสนิท ทิ้งให้หลินเฟยอวี่ยืนนิ่งอยู่ในความมืดสลัว มือของนางสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อหยิบห่อกระดาษชิ้นเล็กๆ ออกมาจากแขนเสื้อ—มันคือตราประทับจริงของตระกูลหลินที่ควรจะสูญหายไปแล้ว แต่บัดนี้มันไม่ได้อยู่ในจดหมายฉบับนั้น... แต่มันกำลังอยู่ในมือของนาง พร้อมกับหลักฐานชิ้นใหม่ที่นางเพิ่งล้วงออกมาได้จากกระเป๋าผ้าของฮ่องเต้ในยามที่เขาโน้มตัวลงมาใกล้เมื่อครู่ มันคือคำสั่งลับที่ฮ่องเต้เป็นคนลงนามเอง... คำสั่งให้กวาดล้างตระกูลหลินจนสิ้นซากเมื่อสามปีก่อน ไป๋เหลียนหวาขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของเฟยอวี่ในเล่ห์กลครั้งนี้ด้วยนะคะ