อำนาจที่สั่นคลอน

“เจ้ากล้าดียังไงถึงได้วางบันทึกการคลังฉบับนี้ไว้บนโต๊ะทรงงานของฝ่าบาท!” เสียงตวาดกร้าวของสนมเอกจางลี่ดังกังวานไปทั่วตำหนักหรูหรา นางขว้างปาถ้วยชาเคลือบหยกจนแตกกระจายอยู่แทบเท้าของนางกำนัลผู้โชคร้าย ใบหน้าที่เคยงดงามหยาดเยิ้มบัดนี้บิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว เส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบราวกับจะระเบิดออกมา หลินเฟยอวี่ในชุดผ้าไหมสีเขียวหยกดูเรียบง่ายทว่าสง่างาม นางยืนนิ่งราวกับรูปสลัก ท่ามกลางเศษกระเบื้องและน้ำชาที่นองพื้น ดวงตาคู่คมดุจหงส์จ้องมองอีกฝ่ายด้วยแววตาเรียบเฉย ทว่าแฝงไปด้วยประกายแห่งชัยชนะที่ยากจะปิดบัง “ข้าเพียงแต่ทำหน้าที่ ‘สนมที่ดี’ ที่คอยช่วยเหลือฝ่าบาทแบ่งเบาภาระบ้านเมืองเท่านั้น หากเอกสารฉบับนี้มีสิ่งใดผิดแปลกไป... ท่านพี่จางลี่ควรจะกังวลเรื่องการตรวจสอบของใต้เท้าหลิวมากกว่าจะมาลงที่ข้านะคะ” เฟยอวี่เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าแฝงด้วยคมมีดที่กรีดลงบนแผลใจของอีกฝ่าย จางลี่ชะงักไปครู่หนึ่ง ลมหายใจนางติดขัด “เจ้าหมายความว่าอย่างไร?” “ตระกูลจางของท่านพี่ครองอำนาจมานานเกินไปแล้วนะคะ ในหอจดหมายเหตุมีบันทึกการส่งส่วยที่ไม่ชอบมาพากลหลายแห่ง และบังเอิญเหลือเกินที่เส้นทางการเงินเหล่านั้นมักจะไปสิ้นสุดที่จวนสกุลจาง” เฟยอวี่ก้าวเข้าไปใกล้ จางลี่ถอยหลังโดยสัญชาตญาณ “ฝ่าบาททรงมีพระเนตรกว้างไกล ท่านไม่ชอบให้ใครชักใยอยู่เบื้องหลังหรอกค่ะ” “เจ้ากำลังใส่ร้าย!” “ข้าเพียงแค่ชี้เป้าค่ะ” เฟยอวี่คลี่ยิ้มบาง “ความจริงก็เหมือนทรายในมือ ยิ่งบีบแน่นเท่าไหร่ มันก็ยิ่งร่วงหล่นหายไปเร็วเท่านั้น พี่หญิงจาง... อำนาจที่ท่านคิดว่ามั่นคงดั่งภูผา จริงๆ แล้วมันก็แค่ปราสาททรายที่รอวันคลื่นซัดมาเท่านั้นเอง” ในโถงท้องพระโรงเบื้องหน้า ฮ่องเต้เฟยหลงประทับอยู่บนบัลลังก์มังกร พระเนตรดุดันจ้องมองม้วนกระดาษในมือด้วยความเงียบงันที่แผ่รังสีสังหารขุนนางชั้นผู้ใหญ่ตระกูลจางกำลังคุกเข่าตัวสั่นงันงกเหงื่อกาฬไหลซึมผ่านอาภรณ์หรูหรา “ท่านราชครูจาง...” สุรเสียงของฮ่องเต้ราบเรียบจนน่าขนลุก “ท่านอธิบายให้ข้าฟังได้หรือไม่ เหตุใดเงินจัดซื้อเสบียงหน้าด่านจึงไปอยู่ในบัญชีทรัพย์สินส่วนตัวของบุตรชายท่านถึงสามหมื่นตำลึงทอง?” ความเงียบเข้าปกคลุมทั่วทั้งโถง ทุกสายตาจับจ้องไปที่ราชครูจางผู้ทรงอิทธิพล บัดนี้เขากลายเป็นเพียงชายแก่ที่ไร้ทางสู้ในวังวนอำนาจที่เขาเองก็เป็นคนสร้างมันขึ้นมา เฟยอวี่แอบสังเกตการณ์อยู่หลังม่านบังตา นางเห็นจังหวะที่ฮ่องเต้เฟยหลงชำเลืองมองมาทางนางชั่วครู่ แววตาของเขานั้นซับซ้อน มันไม่ใช่ความรักใคร่แบบบุรุษที่มีต่อสตรี แต่มันคือความพึงพอใจในฐานะ ‘พันธมิตร’ ที่กำจัดขวากหนามได้อย่างไร้ที่ติ ทว่าท่ามกลางชัยชนะที่ใกล้เข้ามา เฟยอวี่กลับรู้สึกถึงความเย็นเยียบที่สันหลัง นางไม่ได้ลืมว่าฮ่องเต้ผู้นี้ไม่ใช่คนเขลา การที่เขายอมให้เขี่ยตระกูลจางทิ้งอย่างง่ายดาย มิใช่เพราะเขาใจอ่อนกับนาง แต่เป็นเพราะเขาต้องการใช้มือของนาง ‘สังหาร’ หมากตัวที่หมดประโยชน์ไปพร้อมๆ กับการทำลายอำนาจที่คานกับพระองค์มาเนิ่นนาน หากนางจัดการตระกูลจางสำเร็จ นางก็จะกลายเป็นคนที่มีอำนาจมากที่สุดในวังหลัง และนั่นหมายถึงการก้าวขึ้นเป็น ‘เป้าหมาย’ ต่อไปของฝ่าบาท “เจ้าพอใจแล้วหรือยัง?” เสียงทุ้มต่ำของชายหนุ่มดังขึ้นข้างใบหูเมื่อเฟยอวี่เดินกลับมาถึงสวนดอกไม้ในยามวิกาล กลิ่นกำยานราคาแพงลอยมาเตะจมูก นางไม่ต้องหันไปมองก็รู้ว่าเป็นผู้ใด “ฝ่าบาท... ทรงมาทำอะไรที่นี่เพคะ?” เฟยอวี่ย่อกายถวายความเคารพอย่างนิ่งสงบ เฟยหลงก้าวเข้ามาใกล้จนระยะห่างลดน้อยลงจนน่าอึดอัด มือหนาเชยคางนางขึ้น แววตาของเขาดุจกรงขังที่ยากจะหลุดพ้น “เจ้ากำจัดจางลี่ได้หมดจดดีมาก แต่เจ้าลืมไปหรือไม่... ว่าบนกระดานหมากนี้ ตระกูลของเจ้าเองก็เป็นหนึ่งในหมากที่ข้าเคยเหยียบย่ำให้จมดิน” หัวใจของเฟยอวี่เต้นรัว นางรวบรวมสติทั้งหมดที่มีไว้ในดวงตา “หม่อมฉันไม่เคยลืมเพคะ และนั่นคือเหตุผลที่หม่อมฉันต้องทำทุกอย่างเพื่อให้ตระกูลหลินกลับมาผงาดอีกครั้ง แม้จะต้องแลกด้วยชีวิตก็ตาม” เฟยหลงแค่นหัวเราะ “ชีวิตของเจ้าหรือ? น่าขันนัก... ข้ามิได้ต้องการชีวิตของเจ้าหลินเฟยอวี่ ข้าต้องการ ‘หัวใจ’ ที่จะยอมสยบให้แก่ข้าเพียงผู้เดียว” เขากระซิบด้วยเสียงที่แฝงไปด้วยความร้ายกาจ “แต่ก็น่าเสียดาย... เพราะในขณะที่เจ้ากำลังฉลองชัยชนะกับความล่มสลายของจางลี่ คนของเจ้าที่ส่งไปสืบเรื่องการตายของบิดาเจ้าที่คุกหลวง กลับส่งข่าวมาว่า... ผู้ที่ลงมือสั่งประหารในวันนั้น มิใช่คนของตระกูลจางแม้แต่คนเดียว” เฟยอวี่ตัวแข็งทื่อ รอยยิ้มที่เคยประดับใบหน้ามลายหายไปในพริบตา “เจ้าลองทายดูสิว่า... ตราประทับบนคำสั่งประหารนั้น เป็นของใครกันแน่?” เฟยหลงผละออกแล้วเดินจากไป ทิ้งให้เฟยอวี่ยืนเคว้งคว้างอยู่ท่ามกลางความมืดมิดของสวนหลวง ในมือของนางปรากฏกระดาษแผ่นหนึ่งที่ใครบางคนแอบนำมาวางไว้ที่แขนเสื้อนางในจังหวะที่เดินสวนกัน นางคลี่กระดาษแผ่นนั้นออกช้าๆ ลายมือที่คุ้นตาของบิดาที่เขียนไว้ก่อนตายปรากฏแก่สายตา... *‘เฟยอวี่... อย่าได้ไว้ใจมังกรที่พ่นไฟใส่เจ้า เพราะมังกรตัวนั้นแหละ คือคนที่บงการให้พวกเราล่มจมตั้งแต่วันแรก’* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและไขความลับไปพร้อมกับเฟยอวี่นะคะ แล้วมาพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!