รอยร้าวในใจ

"เหตุใดฝ่าบาทถึงไม่ตรัสออกมาตั้งแต่แรก... ว่าทรงทราบเรื่องเอกสารลับที่หอสมุดหลวงตั้งแต่วันนั้น" น้ำเสียงของหลินเฟยอวี่เรียบสนิทราวกับผิวน้ำในบ่อนิ่ง ทว่าภายในอกกลับประดุจคลื่นลมพายุที่กำลังปั่นป่วน นางยืนอยู่กลางตำหนักอัครมเหสี ท่ามกลางแสงเทียนที่วูบไหวราวกับจะดับลงทุกขณะ ดวงตาเรียวคมจ้องลึกเข้าไปในดวงเนตรของบุรุษผู้ขึ้นชื่อว่าเป็นโอรสสวรรค์ ฮ่องเต้เฟยหลงชะงักไปครู่หนึ่ง มือหนาที่กำลังถือพู่กันค้างไว้กลางอากาศช้าลง ก่อนจะวางพู่กันลงบนแท่นหินด้วยจังหวะแผ่วเบาที่บาดลึกถึงความรู้สึกของคนมอง "เจ้ากำลังถามหาความจริงที่เจ้าไม่อาจแบกรับไหวหรือ เฟยอวี่" สุรเสียงนั้นเย็นเยียบ ดุจน้ำแข็งที่เกาะตัวในฤดูเหมันต์ "หม่อมฉันต้องการทราบเพียงว่า... ขุมนรกที่ตระกูลหลินต้องตกลงไปจนไม่เหลือซาก คือสิ่งที่พระองค์ 'อนุญาต' ให้เกิดขึ้น เพื่อกำจัดเสี้ยนหนามอย่างบิดาหม่อมฉันใช่หรือไม่" เฟยอวี่ก้าวเข้าไปใกล้ขึ้นอีกก้าวหนึ่ง กลิ่นหอมจางๆ ของดอกเหมยในอากาศดูจะฉุนกึกจนน่าสะอิดสะเอียน นางเห็นมือของฮ่องเต้กำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน แต่สีหน้าเขายังคงนิ่งงันราวกับหน้ากากหยก "หากข้าบอกว่าข้าไม่มีทางเลือก เจ้าจะเชื่อหรือไม่" เฟยหลงลุกขึ้นยืน ร่างสูงใหญ่ในฉลองพระองค์สีทองอร่ามกดทับรัศมีของนางจนดูด้อยลงไปถนัดตา "อำนาจที่เจ้าเห็นในตอนนี้ มันแลกมาด้วยเลือดเนื้อของคนมากมาย ข้าเป็นฮ่องเต้ มิใช่พระเจ้า... สิ่งใดที่ข้าต้องเสียสละเพื่อรักษาสมดุลของแผ่นดิน ข้าย่อมต้องทำ" "แลกกับเลือดของตระกูลหลินกว่าสามสิบชีวิตงั้นหรือเพคะ!" เสียงตวาดแผ่วพร่าของนางสั่นเครือ หยาดน้ำใสคลอเบ้าตาแต่นางฝืนกลืนมันกลับลงไป เฟยอวี่หัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความรื่นรมย์ "ที่ผ่านมาหม่อมฉันเฝ้าถามตัวเองเสมอว่าเหตุใดฮ่องเต้ผู้ปรีชาถึงไม่เคยเอะใจเรื่องการใส่ร้ายที่โปร่งใสราวกับวางแผนไว้ล่วงหน้า วันนี้หม่อมฉันได้คำตอบแล้ว... เพราะท่านคือผู้ชักใยอยู่หลังม่านมาโดยตลอด" นางถอยหลังออกมาหนึ่งก้าว ก้มศีรษะลงต่ำเป็นการคารวะที่เต็มไปด้วยความเหินห่าง "ฝ่าบาททรงมองหม่อมฉันเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งในกระดานมาโดยตลอดสินะเพคะ หมากตัวที่ถูกนำมาวางเพื่อเขย่าอำนาจของจางลี่ เพื่อให้ท่านได้กำจัดศัตรูที่คอยค้ำคอพระองค์ โดยที่พระองค์ไม่ต้องเปื้อนเลือดเอง" "เฟยอวี่! อย่าบังอาจตีความเจตนาของข้า!" "สิ่งที่หม่อมฉันพูดไปนั้นเกินความจริงไปแม้แต่น้อยหรือเพคะ" นางเงยหน้าขึ้น จ้องมองเขาด้วยสายตาที่แตกสลายแต่เด็ดเดี่ยว "ท่านใช้ความแค้นของหม่อมฉันเป็นเชื้อไฟ ใช้ความรักที่หม่อมฉันเคยหลงผิดเชื่อว่าเป็นที่พึ่งพิง... บดขยี้จริยธรรมของตนเองจนไม่เหลือชิ้นดี" ความเงียบเข้าปกคลุมทั่วตำหนัก ทุกจังหวะการหายใจของทั้งคู่หนักอึ้งดุจมีภูเขาทับถม เฟยหลงขยับเข้ามาใกล้ นางสัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากร่างกายเขาที่เคยอบอุ่นในยามค่ำคืน แต่บัดนี้มันกลับเยือกเย็นจนถึงกระดูก "ข้าอาจใช้เจ้าเป็นหมาก... แต่ความรู้สึกที่ข้ามีต่อเจ้าไม่ใช่เรื่องโกหก" เขาเอ่ยเสียงต่ำ มือเอื้อมหมายจะแตะแก้มนาง แต่นางกลับสะบัดหน้าหนีอย่างรวดเร็ว "ความรู้สึกของมังกรที่พร้อมจะเผาไหม้ทุกอย่างแม้แต่คนข้างกายหรือเพคะ? หม่อมฉันมิอาจรับความรักที่เจือปนด้วยกลิ่นคาวเลือดเช่นนั้นได้" นางหันหลังเตรียมเดินจากไป ทว่าถ้อยคำหนึ่งของเฟยหลงก็ทำให้นางต้องหยุดชะงัก "เจ้าคิดว่าถ้าเจ้าออกจากตำหนักนี้ไปแล้ว เจ้าจะยังมีชีวิตรอดไปหาความจริงที่เหลือหรือ? จางลี่รู้เรื่องความสัมพันธ์ของข้ากับเจ้าตั้งแต่วันแรกที่เจ้าก้าวเข้าวัง... และในตอนนี้ นางกำลังรอให้เจ้าก้าวพ้นธรณีประตูเพื่อปลิดชีพเจ้าโดยที่ข้าห้ามไม่ได้ เพราะนี่คือกฎของเกมที่เจ้าเลือกเอง" เฟยอวี่หยุดฝีเท้า หัวใจเต้นรัวด้วยความเจ็บแค้นที่พุ่งพล่าน นางหันกลับมาพบว่าสายตาของเฟยหลงเต็มไปด้วยความเวทนาที่นางเกลียดชังที่สุด "หม่อมฉันยอมตาย... ดีกว่าต้องอยู่ใต้ปีกมังกรที่หลอกใช้แม้กระทั่งวิญญาณของบิดาตนเอง" ในจังหวะที่นางก้าวเท้าเดินออกไป ประตูตำหนักก็ถูกผลักเข้ามาอย่างแรงโดยนางกำนัลคนสนิทของจางลี่ ใบหน้านางซีดเผือดขณะที่ในมือถือราชโองการสีเลือด "อัครมเหสี... พระสนมเอกจางลี่ประกาศกักบริเวณตำหนักฝ่ายในทั้งหมด อ้างว่าพบหลักฐานว่าท่านเป็นสายลับให้แก่แคว้นศัตรู... และนางกำลังนำกองกำลังมาที่นี่เพื่อ 'กำจัดกบฏ' ตามรับสั่งของอดีตไทเฮาที่เพิ่งสิ้นพระชนม์!" เฟยอวี่ชะงักค้าง สายตาเหลือบไปมองเฟยหลงที่ยืนนิ่งเฉยราวกับเตรียมใจไว้แล้ว ทันใดนั้น เสียงดาบกระทบกันดังกึกก้องมาจากนอกตำหนัก พร้อมกับรอยยิ้มที่มุมปากของเฟยหลงที่ดูน่าขนลุกกว่าครั้งไหนๆ "ดูเหมือนเกมของข้าจะจบลงที่ตรงนี้... แต่เกมของเจ้า เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นจริงๆ แล้วนะ เฟยอวี่" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางไปกับความเจ็บปวดของเฟยอวี่นะคะ แล้วมาลุ้นกันต่อในตอนหน้าค่ะ ไป๋เหลียนฮวา