ใต้เงามืด

"ยาถ้วยนี้... ข้าปรุงเองกับมือ ท่านสนมเอกโปรดรับไว้เป็นน้ำใจจากน้องใหม่เถิด" หลินเฟยอวี่เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแววตากลับจดจ้องไปยังปลายนิ้วที่สั่นน้อยๆ ของนางกำนัลคนสนิทข้างกายจางลี่ กลิ่นหอมจางๆ ของดอกเหมยในถ้วยกระเบื้องเคลือบกังไสดูงดงามไร้ที่ติ ทว่าในสายตาของนาง มันกลับส่งกลิ่นอายคาวเลือดที่คุ้นเคย จางลี่ไม่ได้เอื้อมมือไปรับ แต่นางกลับหัวเราะเบาๆ เสียงหัวเราะแหลมสูงนั้นกรีดแทงบรรยากาศภายในตำหนักเย็นเยียบให้ตึงเครียดขึ้นมาทันที สนมเอกผู้กุมอำนาจวังหลังวางถ้วยชาในมือลงบนโต๊ะไม้จันทน์ดัง 'กริ๊ก' สั้นๆ แต่ทรงพลัง "น้องหญิงเฟยอวี่ช่างมีน้ำใจงาม แต่ข้าเกรงว่าร่างกายข้านี้เปราะบางนัก สิ่งใดที่ไม่ได้ผ่านการตรวจสอบจากห้องเครื่องหลวง ข้าก็มิอาจเสี่ยงดื่มลงไปได้" จางลี่ปรายตามองนางด้วยหางตา ริมฝีปากที่แต้มชาดสีสดเผยยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา "มิใช่ว่าเจ้าหวังดี แต่เจ้ากำลังพยายามบอกอะไรข้าอยู่กันแน่?" เฟยอวี่ขยับยิ้มมุมปาก เป็นยิ้มที่งดงามทว่าเย็นเยียบจนคนมองต้องเสียวสันหลัง นางไม่ได้ถอยกลับ แต่กลับวางถ้วยชาลงอย่างแช่มช้า ก่อนจะโน้มตัวเข้าไปใกล้จนได้กลิ่นแป้งร่ำราคาแพงจากกายอีกฝ่าย "ข้าก็เพียงแต่ต้องการเตือนท่านพี่... ในวังหลังแห่งนี้ สิ่งที่น่ากลัวกว่ายาพิษในถ้วยชา คือคนที่ถือถ้วยชาให้ท่านด้วยรอยยิ้มต่างหาก" เฟยอวี่กระซิบแผ่วเบาพอให้ได้ยินกันเพียงสองคน "เช่นเดียวกับข้าที่ตอนนี้... ถืออำนาจที่ฮ่องเต้ประทานให้ไว้เต็มกำมือ ท่านคิดว่าข้าจะกล้าทำเรื่องโง่เขลาให้เสียของหรือเจ้าคะ?" จางลี่ชะงักไปครู่หนึ่ง แววตาของนางวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะที่ถูกกดทับไว้ ความเย็นชาในดวงตาของเฟยอวี่ทำให้สนมเอกที่เคยคุมเกมวังหลังมาตลอดหลายปีรู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากล ตระกูลหลินควรจะสิ้นชื่อไปตั้งแต่ปีที่แล้ว เหตุใดบุตรสาวที่ควรจะตายไปในคุกมืดถึงกลับมาพร้อมกับความเยือกเย็นที่แม้แต่นางยังต้องเกรงใจ "อำนาจที่ได้มาด้วยความเสน่หา ก็เปรียบดั่งทรายในกำมือ ยิ่งเจ้าบีบแน่นเท่าไหร่ มันก็ยิ่งร่วงหล่นไวขึ้นเท่านั้น" จางลี่โต้กลับ พลางโบกมือไล่นางกำนัลออกไปจนหมด "เจ้าอย่าได้หลงระเริงไปหน่อยเลยเฟยอวี่ ตำแหน่งสนมที่เจ้าได้มา หากรักษาไว้ไม่ได้ ก็มีแต่จะนำภัยมาสู่ตัว" "ขอบพระคุณท่านพี่ที่ชี้แนะ" เฟยอวี่ก้มคำนับอย่างงดงามก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากตำหนัก ท่ามกลางสายตาอาฆาตที่กรีดแทงแผ่นหลังของนางไปทุกย่างก้าว ทันทีที่ก้าวพ้นประตูตำหนัก รอยยิ้มบนใบหน้าของเฟยอวี่ก็เลือนหายไปเหลือเพียงความว่างเปล่า นางรู้ดีว่าจางลี่ไม่มีทางปล่อยนางไว้แน่ แต่การที่ฮ่องเต้เฟยหลงเลือกที่จะยื่น 'ตราหยกสั่งการ' ให้แก่นางเมื่อคืนนี้ คือการประกาศสงครามอย่างเงียบเชียบ หากนางพลาดแม้เพียงก้าวเดียว ไม่เพียงแต่ชีวิตของนางที่จะดับสูญ แต่ความแค้นของตระกูลหลินจะไม่มีวันได้รับการสะสาง ขณะที่กำลังเดินผ่านสวนดอกไม้ในยามวิกาล เงาร่างหนึ่งที่ยืนพิงต้นท้อก็ขยับกายออกมา เขาผู้นั้นมีใบหน้าคมเข้ม ดวงตาหงส์ที่แฝงความร้ายกาจประดุจนักล่าที่กำลังจ้องเหยื่อ คือฮ่องเต้เฟยหลงนั่นเอง "เจ้าดูเหมือนจะเล่นบทบาทสนมผู้ภักดีได้ไม่เลว" เฟยหลงเอ่ยเสียงเรียบ แต่กระแสน้ำเสียงนั้นแฝงไปด้วยความกดดันที่ทำให้อากาศรอบข้างหนักอึ้ง "หม่อมฉันเพียงแค่ทำตามสิ่งที่ฝ่าบาทคาดหวังไว้... เพื่อรอเวลาที่เหมาะสมในการรวบรวมหลักฐานชิ้นสุดท้าย" เฟยอวี่ตอบโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าสบตา นางก้มศีรษะแสดงความเคารพอย่างเคร่งครัดตามแบบฉบับนางใน "หลักฐานหรือ?" เฟยหลงก้าวเข้ามาใกล้จนลมหายใจของเขารดรินที่ข้างหูของนาง "เจ้ากำลังหาทางแก้แค้นให้ตระกูลเจ้า หรือว่าเจ้ากำลังใช้ข้าเป็นเครื่องมือในการกำจัดศัตรูของเจ้ากันแน่?" คำถามนั้นเปรียบเสมือนคมมีดที่จี้จุดตาย เฟยอวี่นิ่งไปชั่วอึดใจ หัวใจของนางเต้นรัวแต่ใบหน้ายังคงนิ่งสงบดั่งผิวน้ำยามไร้ลม นางรู้ดีว่าในวังหลังแห่งนี้ ทุกคำพูดคือหมาก และทุกจังหวะลมหายใจคือการเดิมพัน นางเงยหน้าขึ้น สบสายตากับฮ่องเต้เฟยหลงอย่างกล้าหาญ แววตาของนางไม่มีความหวาดกลัว มีเพียงความมุ่งมั่นที่ร้อนแรงกว่าสิ่งใด "ทั้งสองอย่างเพคะฝ่าบาท... เพราะในวังหลังแห่งนี้ หากเราไม่ใช่คนเชิดหุ่น ก็ต้องเป็นหุ่นที่ถูกเชิด สำหรับหม่อมฉันแล้ว... หม่อมฉันเลือกที่จะถือสายบังเหียนเอง" เฟยหลงนิ่งงันไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะในลำคอด้วยความพึงพอใจ ทว่ารอยยิ้มนั้นกลับดูน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเดิม เขาโน้มตัวลงมากระซิบที่ข้างหูของนางอีกครั้ง "ดี... ถ้าเช่นนั้นคืนนี้เตรียมตัวให้พร้อม เพราะสิ่งที่เจ้าทำไว้กับจางลี่ที่ตำหนักเมื่อครู่... ข่าวลือเรื่องยาพิษในถ้วยชากำลังจะไปถึงหูของไทเฮาในอีกไม่กี่อึดใจนี้" สิ้นคำพูดของเขา ร่างของฮ่องเต้ก็หายลับไปในเงามืด ทิ้งให้เฟยอวี่ยืนอยู่ท่ามกลางความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัว แสงคบเพลิงที่ทางเดินเริ่มสั่นไหว เมื่อเสียงฝีเท้าของทหารราชองครักษ์จำนวนมากดังใกล้เข้ามาจากทิศทางของตำหนักไทเฮา "นางอยู่นั่น! จับตัวนางหลินเฟยอวี่ไว้! ฐานลอบปลงพระชนม์สนมเอก!" ไป๋เหลียนหวาหวังเป็นอย่างยิ่งว่าเรื่องราวในตอนนี้จะทำให้ท่านผู้อ่านตื่นเต้นไปกับการวางหมากของหลินเฟยอวี่นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ