มรสุมชีวิต

"ลงโทษโบยห้าสิบไม้... เพื่อชดใช้ความแค้นของฝ่าบาทหรือเพื่อความสำราญของสนมเอกกันแน่เจ้าคะ?" สุ้มเสียงราบเรียบดุจผิวน้ำในบ่อนิ่งสนิท ทว่ากลับกรีดลึกเข้าไปในความเงียบงันของโถงทางเดินหินอ่อน หลินเฟยอวี่คุกเข่าอยู่บนพื้นหินที่เย็นเยียบ ร่างกายบางในชุดนางกำนัลเนื้อหยาบสั่นไหวเพียงชั่วครู่ก่อนจะนิ่งสงบ เธอเงยหน้าขึ้นสบตาจางลี่ที่กำลังจิบน้ำชาจากถ้วยกระเบื้องเคลือบราคาแพงอย่างใจเย็น จางลี่ชะงักถ้วยชา พลางระบายยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก "เจ้าช่างปากดีนัก หลินเฟยอวี่... ตระกูลของเจ้าล่มจมเพราะบิดาของเจ้าทุจริต การที่เจ้ายังเหลือหัวอยู่บนบ่าในวันนี้ ก็นับว่าพระเมตตาของฝ่าบาทสูงส่งเพียงใดแล้ว" "ทุจริตหรือเจ้าคะ?" เฟยอวี่แค่นหัวเราะในลำคอ สายตาของเธอไม่ได้ก้มต่ำเหมือนนางกำนัลทั่วไปที่หวาดกลัว แต่กลับจับจ้องไปยังจางลี่ด้วยแววตาที่คมกริบดุจมีดโกน "ความจริงเป็นอย่างไร ท่านย่อมรู้ดีกว่าผู้ใด สนมเอกจาง... วันที่จวนสกุลหลินถูกเพลิงเผา ท่านยืนมองดูจากรถม้าคันนั้น มิใช่หรือ?" เพียะ! ฝ่ามือของนางกำนัลข้างกายจางลี่ฟาดลงมาบนใบหน้าของเฟยอวี่อย่างแรงจนเลือดสีแดงสดซึมออกมาจากมุมปาก กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ ทว่าเฟยอวี่กลับเพียงแค่ใช้ลิ้นดันกระพุ้งแก้มเบาๆ แล้วยืดตัวตรง สายตาที่จ้องมองจางลี่ไม่มีแม้แต่ความหวาดหวั่น มีเพียงเพลิงแค้นที่ถูกกดทับไว้ภายใต้ความเย็นชา "ห้าสิบไม้... ถ้าข้าไม่ตาย ท่านก็ควรเตรียมรับความพินาศที่กำลังจะมาถึงได้เลย" เฟยอวี่เอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่ก้องกังวานในความรู้สึกของคนฟัง จางลี่ขยับกายลุกขึ้น แววตาเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ถูกท้าทาย "โบยมัน! เอาให้หนัก! ถ้ามันไม่สิ้นใจ ก็ขังไว้ในห้องเก็บน้ำแข็งเสีย!" คมแส้และไม้โบยตกลงบนแผ่นหลังของเฟยอวี่นับครั้งไม่ถ้วน แต่ละครั้งที่ไม้กระทบเนื้อ เธอไม่แม้แต่จะส่งเสียงร้องออกมา ความเจ็บปวดที่ได้รับเปรียบเสมือนเครื่องเตือนใจถึงสิ่งที่ตระกูลหลินต้องเผชิญ หยาดเหงื่อเย็นเยียบไหลซึมผ่านไรผม สติของเธอเริ่มพร่าเลือน แต่หัวใจกลับแจ่มชัด... เธอไม่ได้มาที่นี่เพื่อตาย เธอมาที่นี่เพื่อทวงคืนทุกอย่าง ท่ามกลางความมืดมิดในห้องเก็บน้ำแข็งที่ลมหนาวเสียดแทงกระดูก เฟยอวี่ขดตัวสั่นเทา ลมหายใจเป็นไอสีขาวจางๆ ความตายดูเหมือนจะอยู่เพียงแค่เอื้อม แต่ในวินาทีที่เปลือกตาหนักอึ้งกำลังจะปิดลง เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นใกล้ประตู แอ๊ด... บานประตูไม้หนาหนักถูกเปิดออก แสงจากคบเพลิงส่องให้เห็นเงาร่างสูงใหญ่ในชุดฉลองพระองค์สีทองเข้มที่ดูทรงอำนาจ ฮ่องเต้เฟยหลงก้าวเข้ามา สายตาคมปลาบดุจพญาอินทรีมองร่างที่เปื้อนเลือดบนพื้น เขาไม่ได้แสดงความเวทนา แต่กลับพยักหน้าให้ขันทีคนสนิทที่ถือถาดโอสถล้ำค่าเข้ามา "เจ้ายังไม่ควรตายตอนนี้ หลินเฟยอวี่" สุรเสียงทุ้มต่ำของฮ่องเต้เอ่ยขึ้น "เพราะในวังหลังแห่งนี้... ข้าต้องการ 'สุนัขล่าเนื้อ' ที่กัดไม่ปล่อย และตระกูลของเจ้าก็มีค่าพอที่จะเป็นเครื่องมือให้ข้ากำจัดพวกหนอนบ่อนไส้ได้" เฟยอวี่ฝืนลืมตาขึ้น เธอมองบุรุษผู้ที่เธอควรจะเกลียดชังที่สุดด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก เธอรู้ดีว่านี่ไม่ใช่ความเมตตา แต่มันคือการยื่นข้อเสนอที่แลกด้วยชีวิต "ฝ่าบาท..." เฟยอวี่แค่นเสียงตอบกลับด้วยน้ำเสียงแหบพร่า "หากต้องการให้ข้าเป็นสุนัขล่าเนื้อ... ก็จงมั่นใจว่าสุนัขตัวนี้จะไม่หันมาขย้ำลำคอของฝ่าบาทเสียเองในภายหลัง" ฮ่องเต้เฟยหลงเลิกคิ้วขึ้น ก่อนจะหัวเราะในลำคออย่างพอใจ เขาโน้มตัวลงมาจนใบหน้าห่างกันเพียงลมหายใจ "นั่นคือสิ่งที่ข้าต้องการ... เริ่มจากคืนนี้ ข้าจะมอบอำนาจให้เจ้าก้าวขึ้นไปยืนในจุดที่สนมเอกจางต้องหวาดกลัว จงจำไว้ว่า... ในเกมนี้ ใครที่เผยไพ่ใบสุดท้ายก่อน ผู้นั้นคือผู้พ่ายแพ้" ก่อนที่เขาจะหมุนกายจากไป เขาได้ทิ้งป้ายคำสั่งหยกมังกรสีนิลไว้บนพื้นข้างกายเธอ ป้ายที่หมายถึงอำนาจในการสั่งการองครักษ์ลับทั่วทั้งวังหลวง และในจังหวะที่เขากำลังจะก้าวพ้นประตู บานประตูอีกฝั่งก็ถูกผลักออกอย่างแรง พร้อมกับเสียงของนางกำนัลคนสนิทของจางลี่ที่ตะโกนเข้ามาว่า "ฝ่าบาท! สนมเอกจางลี่ทูลขอให้พระองค์ทรงประทานอนุญาตให้พระนางจัดการกับนังตัวดีที่อยู่ในห้องนี้ด้วยตนเองเพคะ!" เฟยอวี่แสยะยิ้มท่ามกลางความหนาวเหน็บ เธอรู้ดีว่าแผนการของจางลี่คือการปิดปากเธอให้ตายในคืนนี้ แต่ตอนนี้ ในมือของเธอคืออำนาจสูงสุดที่ฮ่องเต้เพิ่งมอบให้... ศึกแรกเริ่มขึ้นแล้ว และเธอก็พร้อมที่จะเผาผลาญทุกคนที่ขวางทาง ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับโชคชะตาของเฟยอวี่ในบทแรกนี้นะคะ!