ศัตรูพ่าย

“เจ้าคิดว่าสัญลักษณ์บนเกราะชุดนี้จะทำลายข้าได้งั้นรึ หลินเฟยอวี่? ฝันหวานไปเถิด!” เสียงหัวเราะแหลมสูงของจางลี่ดังก้องไปทั่วโถงพระโรงทองคำ นางหยัดกายขึ้นยืนเต็มความสูง มือที่สวมปลอกเล็บทองคำยาวเฟื้อยสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อเห็นสายพระเนตรของฮ่องเต้เฟยหลงที่จ้องมองมาดั่งจะแผดเผานางให้เป็นจุณ ทว่าในสถานการณ์ที่เพลี่ยงพล้ำเช่นนี้ สนมเอกผู้เคยคุมอำนาจวังหลังกลับไม่มีท่าทีหวาดกลัว กลับกัน นางกลับเชิดหน้าขึ้นอย่างท้าทายราวกับงูพิษที่จนตรอก หลินเฟยอวี่ก้าวออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว อาภรณ์สีม่วงเข้มของนางพลิ้วไหวตามจังหวะการเดินที่มั่นคง ดวงตาคู่สวยที่เคยซ่อนความแค้นไว้ภายใต้รอยยิ้มจอมปลอมบัดนี้ฉายแววเย็นเยียบดุจน้ำแข็งขั้วโลก “สิ่งที่ทำลายท่านไม่ใช่สัญลักษณ์กบฏบนเกราะหรอกจางลี่...” เฟยอวี่เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าทรงพลังจนทุกคนในห้องเงียบกริบ “แต่เป็นความโลภที่ท่านสะสมมาตลอดสิบปี ตระกูลจางคิดจะกลืนกินราชสำนักของฝ่าบาท พวกท่านวางยาพิษจิตใจผู้คน ใช้ความศรัทธาบังหน้าเพื่อชักนำกบฏเข้าสู่เมืองหลวง ท่านคิดว่าความลับนี้จะฝังอยู่กับศพของตระกูลข้าได้ตลอดไปหรือ?” ฮ่องเต้เฟยหลงก้าวลงจากบัลลังก์ช้าๆ แต่ละย่างก้าวเปรียบเสมือนจังหวะแห่งความตายที่บีบคั้นหัวใจขุนนางที่ยืนตัวสั่นอยู่โดยรอบ พระองค์หยุดลงตรงหน้าจางลี่ กลิ่นอายกดดันที่แผ่ออกมาทำให้สนมเอกที่เคยเหิมเกริมถึงกับก้าวถอยหลังจนสะดุดชายผ้าถุงตนเอง “จางลี่... เจ้าเป็นคนของข้า แต่เจ้ากลับส่งจดหมายลับถึงศัตรูแผ่นดินถึงเก้าฉบับ” ฮ่องเต้เอ่ยเพียงแค่นั้น น้ำเสียงราบเรียบกลับแฝงความน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่ากัมปนาท “เจ้าคิดว่าข้าเป็นเพียงฮ่องเต้ที่หลงมัวเมาในสตรี หรือข้าเพียงแค่รอให้งูที่เลี้ยงไว้เผยหางออกมาให้ชัดเจนที่สุดกันแน่?” ความเงียบเข้าปกคลุมราวกับอากาศถูกสูบหายไปจากโถง จางลี่เบิกตากว้าง ใบหน้าที่เคยแต่งแต้มอย่างประณีตบัดนี้ซีดเผือดราวกับคนตาย นางหันไปมองรอบข้าง เห็นเหล่าขุนนางที่เคยสยบยอมต่อตระกูลจางพากันก้มหน้าหลบสายตา ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะเอ่ยวาจาปกป้องนางสักคน “ฝ่าบาท... หม่อมฉันทำไปเพราะรักพระองค์...” จางลี่พยายามบีบน้ำตา ทว่าเฟยอวี่เพียงแค่ยิ้มหยัน “รักหรือ?” เฟยอวี่เดินเข้าไปใกล้กระซิบข้างหูนาง “รักคือการให้ ไม่ใช่การช่วงชิงอำนาจมาประดับบารมีเพื่อล้มล้างผู้มีพระคุณ ท่านทำลายตระกูลหลินเพียงเพราะต้องการเป็นที่หนึ่งในวังหลัง วันนี้... ถึงเวลาที่ตระกูลจางจะต้องรับผลกรรมที่ก่อไว้แล้ว” ทันใดนั้น ทหารรักษาพระองค์ชุดเกราะดำสนิทกลุ่มหนึ่งกรูเข้ามาในโถง เสียงโซ่ตรวนกระทบพื้นดังสนั่นหวั่นไหว ราชโองการฉบับสุดท้ายถูกเปิดออกโดยขันทีคนสนิท ข้อความในนั้นประกาศชัดถึงการถอดถอนตำแหน่งสนมเอกของจางลี่ การริบราชบาตรตระกูลจางทั้งเจ็ดชั่วโคตร และการประหารชีวิตผู้ที่เกี่ยวข้องกับการก่อกบฏทั้งหมดในชั่วพริบตา จางลี่กรีดร้องลั่นด้วยความคลุ้มคลั่ง นางพุ่งตัวเข้าหาเฟยอวี่หมายจะใช้ปลอกเล็บทองคำฝังลงบนใบหน้าของศัตรูคู่อาฆาต ทว่าทหารเพียงสองนายก็สามารถกดร่างนางลงกับพื้นหินเย็นเยียบได้อย่างง่ายดาย “หลินเฟยอวี่! เจ้ามันปิศาจ! ข้าจะไม่มีวันปล่อยเจ้าไป... ข้าจะจองเวรเจ้าทุกภพทุกชาติ!” เฟยอวี่ไม่ได้ตอบโต้ นางเพียงก้มลงมองศัตรูที่สิ้นฤทธิ์ด้วยแววตาเวทนา “จองเวรหรือ? เกรงว่านรกขุมที่เจ้ากำลังจะไปเยือน คงไม่มีเวลาให้เจ้าได้นึกถึงหน้าข้าหรอก” ท่ามกลางความวุ่นวายที่ตระกูลจางถูกลากตัวออกไปอย่างไร้เกียรติ เฟยอวี่กลับรู้สึกถึงความว่างเปล่าในใจ ความแค้นที่แบกรับมานานนับปีดูเหมือนจะมอดไหม้ไปพร้อมกับการล่มสลายของจางลี่ แต่นางรู้ดีว่าเกมนี้นี้ยังไม่จบลงง่ายๆ ฮ่องเต้เฟยหลงเดินกลับไปนั่งบนบัลลังก์ พระองค์ไม่ได้มองนางด้วยสายตาของคนรัก แต่ด้วยสายตาของกษัตริย์ที่กำลังพิจารณาอาวุธที่ใช้งานได้ดีที่สุด “เจ้าจัดการได้ดีมาก หลินเฟยอวี่” ฮ่องเต้เอ่ยขึ้น เสียงก้องสะท้อนไปมา “ตระกูลจางสิ้นแล้ว ต่อไปเจ้าคงอยากจะทวงคืนทุกอย่างที่เสียไปใช่หรือไม่?” เฟยอวี่เงยหน้าขึ้นสบพระเนตร “หม่อมฉันเพียงแค่ต้องการความยุติธรรมให้ตระกูลหลินเพคะ” “ยุติธรรมงั้นรึ...” ฮ่องเต้แค่นหัวเราะในลำคอ ก่อนจะหยิบจดหมายฉบับหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อ “ถ้าเช่นนั้น เจ้าคงต้องตอบข้าก่อนว่า ทำไมจดหมายลับฉบับนี้... ถึงมีตราประทับของตระกูลหลินที่ควรจะสาบสูญไปตั้งแต่วันที่บ้านเจ้าถูกเผาอยู่ในมือของเจ้าในเวลานี้?” เฟยอวี่ชะงัก ร่างกายแข็งทื่อ ความเย็นวาบแล่นปราดจากปลายเท้าขึ้นสู่สมอง ทันใดนั้น ประตูโถงใหญ่ก็ถูกผลักออกอย่างแรง เงาร่างของชายผู้หนึ่งปรากฏขึ้นท่ามกลางแสงอาทิตย์ยามอัสดงที่สาดส่องเข้ามา เป็นคนคนเดียวกันกับที่นางคิดว่าตายไปตั้งแต่วันที่ตระกูลนางล่มสลาย! ไป๋เหลียนฮวาหวังว่าเนื้อหาตอนนี้จะทำให้ท่านผู้อ่านรู้สึกลุ้นระทึกไปกับการหักมุมและปมที่ซ่อนอยู่จนวางไม่ลงนะคะ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางมาด้วยกันจนถึงโค้งสุดท้ายของเรื่องค่ะ!