คืนเลือดล้างวัง

"เจ้าจะเลือกทางไหน... ระหว่างความแค้นที่ฝังรากลึกในอก กับหัวใจที่แหลกสลายดั่งกระเบื้องเผา?" เสียงทุ้มต่ำที่เคยคุ้นเคยบัดนี้กลับเย็นเยียบดั่งน้ำแข็งที่กรีดลงบนหัวใจ หลินเฟยอวี่นิ่งงัน นางเงยหน้าขึ้นสบตาชายตรงหน้า—บุรุษที่นางเคยฝากชีวิตไว้ด้วยความไว้ใจ แต่บัดนี้เขากลับยืนตระหง่านอยู่ท่ามกลางกลิ่นคาวเลือดที่เริ่มโชยมาจากทิศทางของตำหนักหลวง สนมเอกจางลี่หัวเราะร่า นางนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้จันทน์หอม แววตาคมปลาบดุจงูพิษจ้องมองความร้าวฉานของคนทั้งคู่ด้วยความบันเทิงใจ "ฮ่องเต้... ดูนางสิ นางกำลังครุ่นคิดว่าชีวิตที่เหลืออยู่ควรจะหันปลายกระบี่เข้าใส่ใครดี ระหว่างพระองค์ผู้ใช้เบี้ยตัวหนึ่งเพื่อล้มกระดาน หรือข้าผู้เป็นศัตรูที่นางเฝ้าเพียรพยายามจะลากลงนรก" เฟยอวี่กำด้ามกระบี่แน่นจนโลหิตซึมออกมาจากรอยแผลที่ฝ่ามือ หยดเลือดหยดหนึ่งร่วงหล่นลงบนพื้นหินอ่อน เสียงดัง 'แปะ' ก้องกังวานในความเงียบงันที่บีบคั้นหัวใจ นางไม่ได้มองดูสนมจางลี่แม้แต่น้อย สายตาของนางจดจ้องเพียงเฟยหลง ผู้ซึ่งบัดนี้มีเพียงคมดาบในมือที่สั่นไหวเล็กน้อยด้วยโทสะที่พยายามสะกดกลั้น "ตระกูลหลินไม่เคยมีสิ่งใดติดค้างพระองค์" เฟยอวี่เอ่ยขึ้น เสียงของนางเรียบนิ่ง ทว่าแฝงไปด้วยความร้าวรานที่กัดกินใจ "แต่พระองค์... กลับเป็นผู้ที่ขีดเส้นให้เลือดของคนในตระกูลข้าต้องนองแผ่นดินเพื่อเป็นรากฐานบัลลังก์ที่เย็นเยียบนี้" "ข้าเพียงแค่เลือกสิ่งที่เป็นประโยชน์ที่สุดต่อบ้านเมือง" เฟยหลงตอบกลับ สุ้มเสียงยังคงความถือดี แม้แววตาจะไหววูบชั่วขณะเมื่อมองเห็นประกายความผิดหวังในดวงตาของนาง "การเมืองไม่มีที่ว่างให้ความอ่อนแอ เฟยอวี่... เจ้าฉลาดพอที่จะเข้าใจว่าผู้ชนะคือผู้เขียนประวัติศาสตร์" "ถ้าเช่นนั้น วันนี้ข้าจะเป็นผู้เขียนจุดจบให้พระองค์เอง!" ทันทีที่สิ้นเสียงคำรามจากนาง ร่างโปร่งบางของเฟยอวี่ก็พุ่งตัวออกไปราวกับวิหคเพลิงที่แหวกม่านหมอกพิษ นางไม่ได้พุ่งเข้าหาเฟยหลง ทว่าพลิกตัวกลางอากาศแล้วตวัดกระบี่ใส่ทหารองครักษ์ที่โอบล้อมห้องโถงไว้ คมกระบี่ของนางรวดเร็วและดุดัน เลือดสีแดงฉานสาดกระจายทั่วผืนพรมปักลายมังกร "องครักษ์เงา! ปรากฏตัว!" นางตะโกนสั่ง เสียงก้องกังวานไปทั่วเขตพระราชฐานชั้นใน สิ้นเสียงนั้น ความเงียบมืดมิดในมุมอับของตำหนักก็แปรเปลี่ยนเป็นเงาร่างสีดำนับร้อยที่กระโจนลงมาจากคานหลังคาและผุดขึ้นจากใต้ผืนดิน ทหารที่เฟยอวี่ซุ่มฝึกฝนมาอย่างลับๆ ตลอดหลายปีภายใต้ฉากหน้าของนางสนมผู้ต่ำต้อย บัดนี้ได้เวลาเผยโฉมเพื่อทวงคืนความยุติธรรมให้แก่ดวงวิญญาณที่ดับสูญ จางลี่ลุกขึ้นยืนด้วยใบหน้าถอดสี "เจ้า... เจ้าไปเอาทหารพวกนี้มาจากไหน!?" เฟยอวี่กระโดดขึ้นไปยืนบนแท่นประทับ เคียงข้างฮ่องเต้เฟยหลงที่ยืนอึ้งกับภาพเบื้องหน้า นางไม่ได้มองเขาด้วยความรักอีกต่อไป แต่ด้วยสายตาของผู้ที่ถือไพ่เหนือกว่า "ข้าไม่ได้มาจากไหน ข้ามาจากความพินาศที่พระองค์มอบให้... และวันนี้ ข้าจะนำมันมาคืนให้พระองค์ถึงที่นี่" ความโกลาหลบังเกิดขึ้นในพริบตา เสียงเหล็กกระทบเหล็กดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่ววังหลวง กองกำลังที่เฟยอวี่จัดเตรียมไว้เปรียบเสมือนคลื่นยักษ์ที่ซัดถล่มฐานอำนาจของจางลี่จนพินาศ เฟยหลงเบิกตากว้างเมื่อเห็นแผนการที่แยบยลของหญิงสาวที่เขาเคยคิดว่าควบคุมได้อยู่หมัด นางไม่ได้ต้องการล้างแค้นเพียงอย่างเดียว แต่นางต้องการ 'ทุกอย่าง' เฟยอวี่หันมาสบตาเฟยหลง คมกระบี่ของนางยังคงจ่ออยู่ที่คอหอยของขุนนางกังฉินข้างกายเขา "ฝ่าบาท... พระองค์ต้องการเครื่องมือขจัดขุนนางกังฉินมิใช่หรือ? บัดนี้ข้ากำจัดพวกมันให้พระองค์เกือบหมดสิ้นแล้ว เหลือเพียงพระองค์... กับความผิดบาปที่พระองค์ต้องชดใช้" "เจ้าจะฆ่าข้า?" เฟยหลงถาม เสียงของเขาสั่นพร่า ไม่ใช่เพราะความกลัวตาย แต่เพราะความสับสนในความรู้สึกที่เขามีต่อนาง "ข้าจะให้พระองค์เลือก..." เฟยอวี่กล่าวพลางขยับคมกระบี่ให้เฉียดลำคอของศัตรูที่เหลืออยู่ "ยอมสละบัลลังก์นี้ให้แก่ผู้ที่มีความสามารถมากกว่า หรือจะรอให้ข้าลากพระองค์ลงจากความสูงส่งนี้ด้วยคราบเลือดของข้าเอง" ทว่าในวินาทีที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดจนถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกองทัพขนาดใหญ่ก็ดังสนั่นมาจากทางประตูวังหลัก พร้อมกับร่างของแม่ทัพผู้หนึ่งที่ก้าวเข้ามาด้วยแววตาที่ไม่มีใครคาดคิด "ท่านแม่ทัพหยาง... ท่านมาทำไมที่นี่?" เฟยอวี่ชะงักไปเล็กน้อย เมื่อเห็นใบหน้าของบุรุษที่ก้าวเข้ามา แม่ทัพหยางยกกระบี่ขึ้นชี้ไปที่ทั้งคู่ ก่อนจะเผยรอยยิ้มที่น่าขนลุก "ข้าไม่ได้มาช่วยใครทั้งนั้น... ข้ามาเพื่อปิดฉากสิ่งที่พวกเจ้าเริ่มไว้ในคืนนี้" เขากระชากผ้าคลุมออก เผยให้เห็นสัญลักษณ์กบฏที่ซ่อนอยู่ภายใต้ชุดเกราะหลวง ความจริงที่ถูกปิดบังไว้กำลังจะทำลายทุกอย่างที่เฟยอวี่เพียรสร้างมา! ไป๋เหลียนฮวาหวังว่ารี้ดเดอร์ทุกท่านจะตื่นเต้นจนวางไม่ลง และร่วมเป็นกำลังใจให้เฟยอวี่ในตอนจบอันใกล้นี้ด้วยนะคะ